բայց քեզ «տեսնելուց» երջանկանում եմ, քեզ «տեսնելուց» ինձ զգում եմ որ աշխարհի բոլոր խնդիրները լուծուած են, որ իմ բոլոր խնդիրները մանր են, որ իմ բոլոր մեղքերը ներուած են, որ իմ բոլոր ապագաները լաւն են, որ իմ բոլոր անցեալները անցած են, որ իմ բոլոր վնասուածքները մեղմ են։

բայց այս օրն էլ անցաւ։ այսօր միասին անցաւ։ ու մենք միասին անցանք յաջորդ քայլին։

բայց շուտով գալու է վաղը, ու դու գնալու ես, ու մոռանալու ես ինձ։ կամ յիշելու ես, բայց բան չես անելու դրա համար։

Ստիկն ինձ ասում էր, որ հեռու մնամ քեզանից։ Ինձ թուաց ինքը դա ասում էր քեզ պաշտպանելու համար։ Նոր եմ հասկանում՝ ինձ էր պաշտպանում։

Բայց այսօրն էլ անցաւ, այս օրը, մի օր հետ կը յիշեմ։ յոյս ունեմ՝ դու էլ։

Nobody can win… so what’s the point?

I tried. I really tried to forgive myself for leaving you alone. But I still feel guilt, don’t I?

I know you forgave me, you probably were not even angry in the first place.

That guilt is killing me. That guilt will kill me.

I might die, knowing that I left you. I might die knowing that, I left you when you needed me the most.

You don’t care about your rules don’t you? You will take me away one day, and I will fail everyone, I will fail all my promises.

But I promise you this — when you come, I will fight. I will not go without a fight.

I will never leave them alone again. I will never fail them again.

You can try to strike me down, but I will always stand up.

I will always be there.

դե մի անգամ ներվեցիր։ երկրորդն էլ կարելի էր։ առաջին անգամն անփորձ էիր, դե ինչ իմանաս քանի հաբն ա քեզ տանելու, ինչքան կար, էդքանն էլ խմեցիր, բայց դե պահեցին, բռնեցին ատամներով թե պարաններով, չգիտես, ուշագնաց էիր, բայց բռնեցին, մնացիր։ մնալուդ իմաստը չհասկացա, դու (ան)իմաստ ես։

գնալուդ պատճառն էլ երևի հեռվից էդ իմաստը գոնե գտնելն ա։ ասում են չլինելուց հետո լինել կա։ չես հավատում։ կուզենայիր, բայց չես հավատում։

խոստովանում ես։ խոստովանահորը չէ։ նրան։ պատմում ես։ խնդրում ես, որ գաղտնի պահի։ Կայը։ լավ, դե որ անունը Կայ դրեցինք, թող մեր լինելու պատճառն ու պատասխանատուն լինի։ Կայ-ը։

արդեն առանց մտածելու պատասխանատվությունը տվեցինք Կային։ Լինելու էլ, չլինելու էլ։ չէ, ծանր մեղքա։ պետք չի բարդել էնքան նուրբ ուսերին։ ուժեղա երևում արտաքինից։ բավականին ուղիղ ու ձիգ։ ու ուժեղ։ բայց դե մեջը փխրուն հոգի կա։

բեր մենք վերցնենք մեր բեռը։ մեր բեռ լինելը մեր բեռնա։ սիրուն նախադասություն չի։ բայց դե որ իրականություննա սիրուն նախադասություն։ հետո ովա ասել, որ պիտի ամեն ինչ սիրուն լինի։ մենք իրականությունում ենք ապրում։

երևի։ ապրում ենք երևի։ ապրում ենք։ երևի։

դե ներվեցիր։ երկրորդ անգամն էլ ներվեցիր։ երրորդի մասին շատ դարձվածքներ կան՝ third time is the charm, երրորդն ավելորդ է, երեք խնձոր ընկավ, երեք անգամ ութ քսանչորս։ վերջինը դարձվածք չէր։ հուսանք՝ third time is the charm. ու թող մենք չորոշենք՝ թե մեր charm-ը ինչնա։ լինելը։ թե չլինելը։ հուսանք....

համլետին շատ ձեռ առանք։

Իմ ցանկութիւնները եւ իրականութիւնները շատ են հեռու իրարից, ես չեմ հաշտւում այն մտքի հետ, որ ոչ մի բան չի ստացւում։

Ես ուզեցի բարին լինել, բայց աւաղ, չարն եմ ստացւում։

Դու ինձ տեսել ես ջարդուած, ինձ տեսել ես հիասթափուած, ինձ տեսել ես ջղայնացած։ Բայց հիմա ես աւելի ջարդուած եմ, աւելի հիասթափուած եմ, աւելի ջղայնացած եմ։

Ես դեռ կը փորձեմ, բայց վստահ չեմ, որ կստացուի։

Ես դեռ կը փորձեմ, քանի դեռ ողջ եմ։

Ես դեռ ողջ եմ։

Շնորհակալութիւն, որ ինձ հասկանում ես, Քլեյր։

Բայց մնացածը՝ չեն հասկանում։

Ես հիասթափեցրել եմ Ֆրանկլինին, Քարենին, նոյնիսկ Պօղոսին։

Բայց ես դեռ կը փորձեմ, քանի դեռ չեմ մեռել։

Բայց ես ստիպուած էի։ Չնայած նրան, որ իրականում, շատ էի ուզում պատմել այն մասին, թէ ինչ եմ անում ես գիշերները, երբ դու քնում ես։ Երբ ես հագնում եմ իմ դիմակը, ու… փրկում եմ քաղաքը։

Այս քաղաքը իմ ամէնինչն է, Ֆօգգի, ես չեմ կարողանում իմ կեանքը պատկերացնել առանց իրա։

Ես երկար տարիներ աշխատել եմ այս քաղաքի անվտանգութիւնը պահելու համար, մարդկանց աղոթքները պատասխանելու համար, գիշերները խոցելիներին փրկելու համար, տուժածներին օգնելու համար։

Why does my heart, feel so bad? Իրականում՝ գիտեմ ինչու։ քանզի՝ դու այսպէս իմացար իմ իրականութեան մասին։ Սխալ տեղ, սխալ ժամանակին։ Բայց կա՞ր ճիշտ ժամանակ պատմելու քեզ, թէ իրականում ով եմ ես։

Ես կարօտում եմ քեզ, Ֆօգգի, առաջ գիշերները անցկացնում էինք խմելով, իսկ հիմա՝ քնելով։ Գոնէ՝ դու։ իսկ ես՝ ուրիշ մարդ լինելով։

Յոյս ունեմ, որ մի օր դու էլ ինձ կ՚օգնես, այս քաղաքը լաւացնելու ընթացքում, ու մենք միասին գինովցած կ՚երգենք փողոցներում կրկին։

I never meant to hurt you I never meant to lie

բայց հաստատ this is not goodbye.

Մինչ առաւօտ։

I have not always been like this. When we met, I was there for you, and you have always been there for me, even when you shouldn’t have, even when I acted wrongly.

But there’s this buzzing in my head, a buzzing that’s killing me, a buzzing that keeps telling me “don’t fuck this up Matty, this is the best thing that’s happened to you”, and every time I agree with it, it causes me more pain.

I am committed to you, I am committed to us, but sometimes I just need… peace.

Peace from the world, even from myself.

You have changed me Karen, you’ve made me a better person. I know we joke all day saying how useless we are without each other, but it's actually true. I can’t live without you. I don’t want to live without you.

I know that, sometimes, I am a jerk, who might hurt you, but I promise you, I am trying my best to become the best me, for you.

Love,

Когда приходит лето, вместе с ним к тебе приходит тёплое солнце. А с этим солнцем — влажная, заставляющая потеть жара. Руль моего велосипеда становится таким горячим, что трудно за него держаться, а на каждом красном свете твоя жара падает на меня, как тяжёлое одеяло. Наступают длинные, очень длинные дни, которые дают место таким же длинным разговорам. В этих разговорах мы с тобой остаёмся бодрствующими всю короткую, почти незаметно проходящую ночь. И когда кажется, что больше нечего сказать, мы вдруг смотрим в окно и видим, что ты уже открыл свет и готовишь нас к новому дню. Долгому, очень долгому дню.

Летом твой ветер не пронизывает до костей, как зимой. Он просто мягко обнимает и охлаждает прохожих. Вместе с этим ветром ты часто приносишь запах моря — такой любимый и необычный для меня.

Когда к тебе приходит лето, я начинаю думать, что, может быть, я действительно могу тебя полюбить. Полюбить твои самые красивые и старые улицы, твои кривоватые здания, канал под моим окном. Я по-новому начинаю любить людей, которые сидят в баре на другой стороне канала до поздней ночи, разговаривают и смеются. Они смеются так громко, что даже моя маленькая комната наполняется их радостью. А я, сидя одна, смотрю на них и думаю, какие же они свободные. Какой же свободный ты. И какой свободной ты делаешь меня.

Долго думала, почему начинаю тебя любить. И поняла, что люблю ту свободу, которую ты мне подарил. Такую простую свободу — просто быть. Свободу не думать о том, как на меня посмотрят люди, что скажут незнакомые прохожие о моей странной и несочетающейся одежде. Свободу выйти и долго гулять по уже знакомым твоим улицам. С каждым днём я всё лучше узнаю тебя, и мои прогулки становятся всё дальше — без одного даже взгляда на карту.

Ты также подарил мне свободу быть искренней. С собой и с окружающими. В этой искренности я чувствую, что меня понимают, я могу говорить, потому что знаю — меня слушают. Я могу и не говорить, и просто потеряться в своей одиночестве.

Сегодня, наверное, ты устал от жары и начал дождь. Летний, сильный, очищающий улицы дождь. А ещё — пугающую и на мгновение освещающую город грозу. Я сижу одна на подоконнике и смотрю в окно, глубоко вдыхая. Вспоминаю, как прошлым летом, когда я ещё совсем тебя не любила, шёл такой же дождь. И я, опять одна, стояла у окна и думала, как запах твоего вымытого дождём города напоминает мне запах моего родного города. Может, я выдумала это сходство, потому что дождь в этом году похож только на прошлогодний. Только твой теперь этот запах после дождя.

Наверное, я начала тебя любить тогда, когда увидела тебя таким, какой ты есть. Перестала так часто сравнивать тебя с моим родным городом. Перестала искать сходства, пытаться воссоздать тут свой город. Этим летом я впервые увидела твоё лицо. А ты пригласил меня в свои парки — читать книгу под деревом, пить холодный кофе у каналов. Ты улыбнулся мне, и я улыбнулась тебе в ответ. А может быть, это я первая тебе улыбнулась, а ты ответил мне — понимающей и приглашающей улыбкой.

Нет, ты не стал для меня родным. Я не могу назвать тебя «моим», и вряд ли когда-нибудь смогу. Я знаю, что я не твоя, и ты — не мой. В твоей истории меня нет, и если я вдруг решу исчезнуть из твоей жизни, ты даже не заметишь. Ты не влюблён в меня, и я это знаю. Но всё равно… наверное, я больше не боюсь тебя любить.

Свой родной город я люблю как старого друга. Мы отдалились друг от друга, но всё равно любим — не празднично, а по-настоящему. Мы знаем, что всё равно вернёмся друг к другу, будем ждать и снова и снова находить друг друга. А тебя я, может быть, люблю по-новому — так, как, наверное, любят кого-то с первого взгляда. Та Я, которая любит тебя, — это новая Я, которую я создала только ради тебя и благодаря тебе. Я люблю тебя, не чувствуя потребности рассказать тебе всё о своём прошлом. А ты великодушно позволяешь мне быть новой и не спрашиваешь о нём. Я люблю тебя временно, потому что знаю, что наша любовь всё равно временна. Но, знаешь, с каждым жарким летним днём, который мы проводим вместе, я люблю тебя чуть сильнее, чуть искреннее.

երբ գալիս է ամառը, իր հետ միասին քեզ մոտ է ժամանում տաք արևը։ Այդ արևի հետ մեկտեղ՝ խոնավ, քրտնեցնող շոգը։ Հեծանիվիս ղեկը այնքան է տաքանում որ քշելը դժվար է, իսկ ամեն կարմիր լույին կանգելիս քո շոգը ծանր վերմակի պես ընկնում է վրաս։ Գալիս են երկար, շատ երկար օրեր, և տեղ տալիս երկար, շատ երկար զրույցների։ Այդ զրույցների մեջ ընկած մենք քեզ հետ արթուն ենք մնում ամբողջ կարճ ու աննկատ անցնող գիշերվա ընթացքում։ Ու երբ թվում է թե ասելու այլևս ոչինչ չկա, հանկարծ նայում ենք դուրս ու տեսնում որ դու արդեն բացել ես լույսը, ու մեզ պատրաստում ես նոր օրվա։ Երկար, շատ երկար մի օրվա։ Ամռանը քո քամին չի սառեցնում ոսկերները՝ ինչպես անում է ձմռանը, այն միայն մեղմ գրկում է և հովացնում անցորդներին։ Քամու հետ միասին էլ դու հաճախ բերում ես, ինձ այդքան սիրելի ու անսովոր ծովի հոտը։ Երբ քեզ մոտ է գալիս ամառը, սկսում եմ մտածել որ գուցե իրոք կարող եմ քեզ սիրել։ Սիրել քո գեղեցկագույն և հին փողոցներին, ծուռ-ծռտիկ շենքերին, պատուհանիս տակ հոսող ջրանցքին։ Սկսում եմ նորովի սիրել մարդկանց, որ ջրանցքի մյուս կողմի բառում նստում եմ մինչև ուշ գիշեր, խոսում և ծիծաղում։ Նրանք այնքան բարձր են ծիծաղում որ իմ փոքրիկ սենյակն էլ է լցվում իրենց ուրախությամբ։ Ես էլ մենակ նստած նայում եմ նրանց ու մտածում թե ինչքան ազատ են այս մարդիկ։ Ինչքան ազատ ես դու, ու ինչքան ազատ ես դարձնում ինձ։ Երկար մտածում էի թե ինչի եմ սկսում սիրել քեզ։ Ու հասկացա որ սիրում եմ այս ազատությունը որ ինձ պարգևել ես։ Այսքան հասարակ ազատությունը լինելու։ Ուղակի լինելու։ Ազատություն չմտածելու թե ինչպես ինձ վրա կնայեն մադրիկ, թե ինչ կասեն անծանոթ անցորդները իմ հագած տարօրինակ ու իրար հետ երբեք չսազող հագուստի մասին։ Ազատություն դուրս գալ և քայլել երկար արդեն ծանոթ քո փողոցներով։ Օրեցոր ավելի ու ավելի լավ եմ սկսում քեզ ճանաչել, ու ավելի հեռու եմ սկսում քայլել, մեկ անգամ նույնիսկ քարտեզին չնայելով։ Ինձ պարգևել ես նաև ազատություն անկեղծ լինելու։ Ինչս իմ և ինձ շրջապատող մարդկանց հետ։ Այդ անկեղծության մեջ, ես հասկացված եմ, ես կարող եմ խոսել, քանի որ գիտեմ որ ինձ լսում են։ Կարող եմ նաև չխոսել, և կորել ինքս իմ մենակության մեջ։ Այսօր, երևի հոգնել էիր տապ շոգից ու անձրև սկսեցիր։ Ամառային, ուժեղ, փողոցները մաքրող մի անձրև։ Հետն էլ՝ վախեցնող ու քաղաքը մեկ ակընթարթով լուսավորող մի ամպրոպ։ Մենակ նստած իմ պատուհանագոգին ես նայում եմ դուրս ու խորը շունչ քաշում։ Հիշում եմ, անցյալ ամառ, երբ դեռ քեզ ընդհանրապես դեռ չէի սիրում, նման մի անձրև էր գալիս։ Ու ես էլի մենակ կանգնած պատուհանից մոտ մտածում էի թե ինչքան նման է քո անձրևից հետո լվացված քաղաքի հոտը, իմ հարազատ քաղաքի հոտին։ Գուցե հորինել էի այդ նմանությունը, որովհետև այս տարվա անձրև նման է միայն անցյալ տարվանին։ Միայն քոնն է այս անձրևի հոտը այսուհետ։ Երևի սկսեցի քեզ սիրել երբ տեսա քեզ ինչպես որ կաս։ Դադարեցի այդքան հաճախ համեմատել քեզ իմ հարազատ քաղաքի հետ։ Դադարեցի նմանություններ փնտրել, վերստեղծել իմ քաղաքի պատկերը քեզ մոտ։ Այս ամառ առաջին անգամ տեսա քո դեմքը։ Դու էլ ինձ հրավիրեցիր քո այգիներ՝ ծառի տակ միասին գիրք կարդալու, գետերիդ մոտ՝ սառը սուրճ վայելելու։ Դու ինձ ժպտացիր, ես էլ ժպտացի ի պատասխան քեզ։ Իսկ գուցե ես առաջինը ժպտացի քեզ ու դու ինձ պատասխանեցիր հասկացող և հրավիրող ժպիտով։ Չէ, ինձ հարազատ դու չես դարձել։ քեզ իմը անվանել չեմ կարողանում, դժվար երբևիցե կարողանամ։ Ես գիտեմ, որ ես քոնը չեմ, դու էլ իմը չես։ քո պատմության մեջ ես չկամ և եթե վեր կենամ ու որոշեմ անհետանալ քեզնից, դու դա չես էլ նկատի։ Դու ինձ սիրահարված չես ու ես գիտեմ դա։ Բայց այնուամենայնիվ, ես երևի այլևս չեմ վախենում քեզ սիրել։ Իմ հարազատ քաղաքին՝ հին ընկերոջ պես եմ սիրում։ Մենք հեռվացել ենք իրարից, բայց միևնույն է սիրում ենք իրար՝ ոչ տոնական այլ իսկապես։ Մենք գիտենք, որ միևնույն է իրար մոտ ենք վերադառնալու, որ իրար սպասելու ենք ու նորից ու նորից գտնենք միմյանց։ Իսկ քեզ (երևի) սիրում եմ նորովի, այնպես ինչպես գուցե առաջին հայացքից սիրում են անծանոթ մեկի։ Այն Ես-ը, որ քեզ սիրում է, մի նոր Ես է, որ միայն քեզ համար և քո շնորհիվ եմ ստեղծել։ Սիրում եմ քեզ, առանց պահանջ զգալու քեզ պատմել իմ ամբողջ անցյալը։ Դու էլ, ինձ բարիորեն թույլ ես տալիս լինել նոր, և չես հարցնում այդ անցյալի մասին։ Ես սիրում եմ քեզ ժամանակավոր, քանի որ գիտեմ, որ այնուամենայնիվ, մեր սերը ժամանակավոր է։ Բայց, գիտես, ամեն տաք ամառային օրվա հետ որ կիսում ենք իրար հետ, ես քեզ սիրում եմ մի քիչ ավելի ուժեղ, մի քիչ ավելի իսկական։

A few months ago, Pentagram, one of the oldest, most well-respected design firms in the world, designed a website for the Federal Government of the United States. Paula Scher’s team came up with a handmade look for the illustrations on the website. They carefully cut out and painted shapes and images in the chosen colors. The illustrations feel simple yet sophisticated, playful yet serious enough for a government website, real in a way that might deter your mind from the fact that you’re on a website controlled by a genocidal oligarchy.

And then they fed their work into Midjourney.

I don’t think it matters here what Midjourney spewed out. What matters is that this is one of the wealthiest possible clients commissioning one of the most arts-and-crafts-inclined women in the high society of the design industry, and the best they could do was to generate half-assed illustrations with generative AI.

I don’t want to talk about the environmental impact of generative AI. It’s neither the first nor the last thing to heavily contribute to the destruction of “the only home we’ve ever known.” I don’t want to talk about machine learning or general AI: I’m glad we’re at a point where they can potentially be used to save lives. I do, however, absolutely want to discuss generative AI, especially in art, design, fashion, photography, and cinema, and how terrifying it is to think that maybe the future generations create nothing but AI prompts.

Before I start this rent I want to recommend josh (The Nuke)’s video titled You are a better writer than AI. (Yes, you.) I will have other materials at the end of this, and I love them all and they are all directly or indirectly about eating the generative AI and feeding the artists, but none of it is quite as beautiful or quite as eloquent as this one.

I’ve been wanting to write this for a while now, and then, on January 15, I logged into Mastodon to write a post about how funny Drake’s lawsuit was and saw the news I never thought I’d get during my lifetime: David Lynch was dead. I’ve thought about the possible deaths of probably everyone I know except David Lynch. I wasn’t the only one. Very few men in the public eye have moved as respectably as he did. He got everything right. He changed the possibilities of what we could see in the movie theatre and on the small screen. An artist in the truest sense there could be. For the days following his death, every social media timeline I was on (except this one) flooded with tributes in a way I’d never seen before. From people like me who lived half a planet away in a society very different from his, to people like Kyle MacLachlan who owe their career to the man, we were, more than anything else, grateful for the art, the words, the presence. I was not planning to use him as a device to prove a point here, but I will now. I think we owe him to at least keep this thing he loved so much alive. Lynch, on the surface, was the intersection of painting, crafts, music, writing, and cinema. He was also the unified deep water all those things surfaced from.

Kyle MacLachlan gave an interview about Lynch a few days after he died. Here’s what stuck with me:

“When David was a kid, his mother wouldn’t let him use coloring books because she thought they would kill his creativity. I think of that as the David Lynch origin story. He was given a world without lines and went about making his own.”

His origin story. So that’s what I want us to think about when hiring someone who will write a Midjourney prompt and get a puke of stolen ideas. I want you to think about what world you’re building by prioritizing those people instead of the artists who devote their lives to expressing a unique experience, an intimate piece of themselves every time they present you their work. Those are the ones who have transcended – those who have gone deep into the ocean to bring you the biggest, brightest fish. What they present is their culture, their childhood memories, their most detriment traumas and their most triumphant healings, their love and hate, their grandma’s food and the posters in their teenage room, their first kiss and first breakup, and all their heartbreaks, all the music they’ve listened to and all the movies they watched, stitched together into a piece that feels, as Twitter would say, like touching grass.

I do believe that all art is affected by what came before, but I also believe that it’s always original. There is a reason why two academic painters with the same decades of experience will not paint the same still life the same way. Even when matching all other parameters – the object, the light, the distance, the angle – you can never really match the personality, and therefore never get the same result. Think about what a blessing it is to see those individual perspectives. There is a subreddit called r/redditgetsdrawn, where, if you are brave enough to post your photo, random people will draw you for free. Try it out and realize that even the ones you think are badly drawn have the person’s unique view of you, and maybe it will make you as emotional as it did me.

Why does it matter though, you might ask. Why do we need to care about personality? And I think even if you don’t give two fucks about how personal a piece you’re looking at is, you might care about its quality. That’s a loaded word – quality. Bliss Foster, who is the guy to follow for fashion content, has a YouTube video dissecting that word, searching for its meaning, and trying to understand what produces it. After doing that for about forty minutes, he arrives at the simplest definition, which I cried listening to: The only thing that produces quality is care. A Hermes Birkin is the epitome of a high-quality product not necessarily because they use perfect leather or high-quality threads. It’s because the people making them put decades of experience and truly thousands of dollars worth of care in the process.

The Twin Peaks return isn’t a high-quality piece of television art because the actors are famous, or because they spent a shit ton of money on visual effects. Many of the effects, in fact, might seem too cheap and janky. It is high-quality because it is the amalgamation of Lynch’s craziest, most novel, most disturbing, most thought-provoking ideas. It’s high-quality because Lynch put as much care into it as if it was his newborn child. In one interview my BFF Jim Jarmusch says:

“I think the masterpiece that took the last few years in American cinema is really Twin Peaks: The Return. Eighteen hours of incomprehensible T.V. It wasn’t easy for him, and, by the way, no one will finance David Lynch’s feature films — so, what the fuck, I don’t get it.”

Let it sink in that Lynch died with possibly millions of ideas that you will not get to witness and that your kids will not get to witness because the world increasingly prioritizes the surface (Emilia Pérez has 13 Oscar nominations this year smh).

I want you to understand that’s what you’re losing by using generative AI, even in a setting as commercial as your business: Quality and personality. And if real artists (I will never consider AI prompt writers neither artists nor designers nor musicians) can’t get a living wage by creating that art – eventually we’ll lose access to it altogether. And then what will we have left? Or do we only care about saving money now? Will anything work? Are we back to worshipping the David Ogilvy way of advertising? He must, indeed, die. Here’s Why ‘David Ogilvy’ must die by David Baldwin.

A lot more I could say here, but really the only reason I went on this rant was so that I could give you a list of things that will either help navigate the increasingly dark www, or will explain this matter way better than I can. You can find the list below and if you get to it, feel free to suggest others.

All of this is to say that I hope Lynch rests in the sunlight and gets to bring all his ideas to life. I also hope we keep his memory alive by continuing to transcend, to catch the big fish, and to reward those who do.

Archives (for inspiration & public work you can use freely):

Public domain image archive

Public work by Cosmos

Internet Archive

Flickr Archive spreadsheet

Casual Archivist: sources

Free image stocks (so that you can’t justify skimping on paying a photographer):

Unsplash.com – Photos, illustrations, 3D renders

Pexels.com – Photos, videos

Kaboompics.com – Photos/photoshoots

Wikimedia Commons – Images, sounds, videos

Pixabay.com – Photos, videos, illustrations, vectors, music, sound effects, GIFs

Gumroad is a website where people upload all sorts of assets, often free to use.

Nightshade is a tool to act against AI models stealing your art.

This is a list I continue to fill out of creatives in Armenia. Hire them, take care of them, encourage and empower them. They will do it with respect and care, I promise.

Recommended reading/watching list:

josh (The Nuke) – You are a better writer than AI (Yes, you)

David Lynch – Catching the Big Fish

Tilda Swinton on the State of Cinema

David Foster Wallace – David Lynch Keeps His Head

Ayan Artan – in defense of pretension.

David Baldwin – Why ‘David Ogilvy’ must die

Bliss Foster – What does “High Quality” Mean in High Fashion?

Elizabeth Goodspeed on what happens when we treat the past like a stock library

JakeDontDraw – How AI Tricked the World's Largest Painting Competition

Drew Gooden – YouTube is obsessed with AI

Գաղտնիության պաշտպանությամբ մտահոգ մարդիկ, նորից նույն բանը կրկնվում է։ Google-ը կրկին մի քայլ է անում Android-ի նկատմամբ իր վերահսկողությունը խստացնելու համար, և այս անգամ թիրախում են նրանք, ովքեր համարձակվում են իրենց սարքը վերահսկել։ Եթե դուք օգտագործում եք DeGoogled հեռախոս կամ բաց բեռնիչ (bootloader), ապա պատրաստ եղեք լուրջ խնդիրների։

Ի՞նչ Է փոխվում

Google-ը թարմացնում է իր Play Integrity API-ն, որը SafetyNet-ի հաջորդող տարբերակն է, և այն ավելի ագրեսիվ է դառնում։ Այս համակարգը թույլ է տալիս հավելվածներին ստուգել՝ արդյոք ձեր սարքը համապատասխանում է Google-ի «անվտանգ» սահմանմանը, և եթե ոչ, ապա դուք զրկվում եք այդ հավելվածից օգտվելու հնարավորությունից։ Մինչ այժմ շատ հավելվածներ շարունակում էին աշխատել, եթե սարքը անցնում էր Basic Integrity ստուգումը, բայց դա շուտով կփոխվի։ Ահա թե ինչ է սա նշանակում․ • Միայն փակ բեռնիչներով սարքեր – Եթե ձեր բեռնիչը բաց է (նույնիսկ օրինական պատճառներով), դուք կարող եք կորցնել Play Integrity-ի ստուգում իրականացնող հավելվածների հասանելիությունը։ • DeGoogle ROM-ներ – Օգտագործու՞մ եք GrapheneOS, LineageOS կամ crDroid։ Մոռացեք այն հավելվածների մասին, որոնք պահանջում են Google-ի ամբողջական անվտանգային հաստատումը։ • Խիստ թարմացման պահանջներ – Եթե ձեր հեռախոսը վերջին մեկ տարվա ընթացքում անվտանգության թարմացում չի ստացել, ապա նույնիսկ պաշտոնական Android սարքերը կարող են արգելափակվել։ • Ավելին հավելվածների արգելափակում – Բանկային հավելվածներ, Google Pay, Netflix, Pokémon GO, Uber և այլ հավելվածներ պարզապես չեն աշխատի, եթե ձեր հեռախոսը Google-ի կողմից հաստատված չլինի։

Ինչո՞ւ է Google-ը դա անում

Պաշտոնապես Google-ը սա ներկայացնում է որպես անվտանգության միջոց, որպեսզի կանխի խարդախությունները, հավելվածների կեղծումը և խաբեությունները։ Բայց եկեք ազնիվ լինենք․ սա վերահսկողության մասին է։ • Նրանք ցանկանում են, որ բոլորը մնան Google Play էկոհամակարգում։ • Նրանք չեն ուզում, որ օգտատերերը իրենց սարքերը կարգավորեն սեփական նախընտրությամբ։ • Նրանք ուզում են ոչնչացնել DeGoogle շարժումը, որպեսզի մարդիկ չկարողանան օգտվել հավելվածներից առանց իրենց ծառայությունների։ Իրականում, եթե անվտանգության հարցն էր առաջնային, ապա Google-ը թույլ կտար այլընտրանքային, գաղտնիությունը հարգող հաստատման մեթոդներ։ Փոխարենը, նրանք ստիպում են, որ բոլորը ենթարկվեն իրենց կանոններին, այլապես դուրս մնան։

Ի՞նչ կարող եք անել

1. Օգտագործեք բաց ծրագրային կոդով հավելվածներ – F-Droid-ի կամ այլ անկախ պահոցների հավելվածները Play Integrity չեն պահանջում։ 2. Օգտագործեք MicroG և Magisk խափանման միջոցները – Մինչ այժմ Play Integrity-ի ստուգումները շրջանցելու մեթոդներ կան, բայց սա կատու-մուկ խաղ է դառնալու։ 3. Աջակցեք համայնքներին, որոնք պայքարում Են – GrapheneOS, CalyxOS, crDroid և նման նախագծերը աշխատում են այլընտրանքների վրա։ 4. Բարձրաձայնեք– Եթե որևէ հավելված հանկարծակի չգործի, տեղեկացրեք մշակողներին, որ Play Integrity-ի խստացումը վնասում է իրական օգտատերերին, ոչ թե միայն խաբեբաներին։ 5. Դիտարկեք այլընտրանքային պլատֆորմներ – Եթե այս միտումը շարունակվի, շատ օգտատերեր կարող են անցնել Linux-հիմքով հեռախոսների (օրինակ՝ PinePhone) կամ նույնիսկ «խելացի» հեռախոսներից հրաժարվել։

Խնդրի ընդհանուր պատկերը

Google-ը հստակ ցույց է տալիս՝ դուք չեք տիրապետում ձեր հեռախոսին, այլ՝ նրանք։ Նրանք են որոշում, թե որ հավելվածներն եք կարող օգտագործել, որ կարգավորումները կարող եք փոխել, և արդյոք ձեր հեռախոսը «վստահելի» է բավարար չափով, որպեսզի աշխատի։ Սա թվային ցենզուրայի ամենավատ դրսևորումն է։ Բջջային գաղտնիության դեմ պատերազմը նոր չէ, բայց այս վերջին քայլը մի բան է ապացուցում՝ Google-ը կանգ չի առնելու, մինչև չվերահսկի ձեր թվային կյանքի ամեն կողմը։ Եթե մենք հիմա չդիմադրենք, շուտով ընտրությունը կլինի կամ ամբողջական հսկողություն, կամ լիակատար անջատում թվային աշխարհից։ Այսպիսով, գաղտնիության պաշտպաններ, արդյո՞ք մենք պատրաստվում ենք դա թույլ տալ։

Կալումեյում Հախվերդյան է հնչում։ Արդեն պատրաստնում էինք գնալ տուն բայց լսեցինք “Բարի լույս Տիկին Արուսը” ու հետ գնացինք։ Հետ գնացինք ու բարձր երգեցինք Հախվերդյանի հետ միասին։ Հետո միացավ Երևաննը մենք Ենք-ը ու մենք, թեթև արցունքները դեմքերիս էդ մեկն էլ երգեցինք։ Մի ուրիշ ձև է լսվում “Հարազատ ամեն փողոց ու ամեն մի բակ” բառերը երբ երկար Երևաննում չես լինում։ Կալումեյում հանկարծակի հանդիպում եմ ծանոթ մարդկանց։ Հարց չկա, իրար հետ կնստենք, չնայած որ ես էլ իմ մոտիկ մի ուրիշ ընկերուհու հետ եմ։ Ոչինչ, հոգ չէ, բոլորս միասին կնստենք՝ ծանոթ, անծանոթ, հին ընկերներ՝ որոնք վերածվել են անծանոթի, մարդիկ՝ որոնք գուցե մի օր դառնան մոտիկ ընկերներ, իսկ գուցե մնան մեկ օրվա խմելու կոլեգաներ և կորեն ժամանակի ու տարածության մեջ։ Երևանին՝ իմ հին ընկերոջ պես եմ վերաբերվում։ Կռվում եմ հետը, սիրո նամակներ գրում իրեն, կարոտում բայց նույն ժամանակ առ ժամանակ հոգնում իրենից։ Ընկերությունը միշտ կարևոր է եղել ինձ համար։ Մարդկանց ում ընկեր եմ անվանել ու անվանում, միշտ սրտիս ամենախորքում եմ պահում, ու հիշում եմ նույնիսկ նրանց ովքեր ցավեցրել ու տխրեցրել են ինձ։ Երևանը շատ է ինձ տխրեցրել, փոխվել է դեպի վատը, կորցրել է իր տաքությունը, որը այնքան շատ էի սիրում փոքր ժամանակ։ Երևանը, որը կարոտում եմ, հին ընկերների պես, միայն հիշողությանս մեջ գոյություն ունի։ Պինդ պահում եմ մեր լավ օրերը հիշողությունը ու ցավում երբ տեսնում որ այդ հիշողությունը անկրկնելի է։ Ամենատարբեր պատճառներով են ընկերները իրարից հեռվանում։ Մեծանում են իրարից, չեն դիմանում իրար փոփոխություններին, չեն ընդունում իրար կատարած որոշումները, կամ ուղակի մոռանում են իրար առօրյայի մեջ ընկնելով։ Երբեք չէի կարծում որ Երևանից կհեռվանամ։ Կարծում էի, որ ամեն ինչ իրեն կհանդուրժեմ, բայց չկարողացա։ Հոգնեցի։ Գնացի։ Կարծում էի, ուրիշ մի քաղաքի հետ կընկերանամ, բայց դա էլ չկարողացա։ Ուրիշ քաղաքը ինձ չճանաչեց, ինձ իրենը չհամարեց, ինձ հիշացնում էր ամեն անգամ, որ ես այստեղ ուրիշն եմ, օտարն եմ։ Էլի փորձեցի։ Սկսեցի ուրիշ քաղաքում Երևանի հետքեր փնտրել։ Սկսեցի ձևացնել որ ջրանցքի մոտ քարե երկհարկանի 400 տարեկան տունը շատ էլ նման է իմ Երևանյան սովետական բարձրահարկի, որ միակ բառը որտեղ ծխում են ու էժան խմիչք վաճառում շատ էլ նման է Կալյումեին։ Բայց ախր այդ շենքում երբեք ճռացող վերելակ չի լինի, բառում երբեք Հախվերդյան չի հնչի, երբեք հանկարծակի հին ընկերների չեմ հանդիպի։ Հետ եկա Երևան, իսկ Երևանը ինձ կգրկեց, կվազեց դեպի ինձ ինչպես ես կվածեի իր մոտ, երկար բաժանումից հետո։ Երևանը ուրիշ ընկերներ ունի, ուրիշ մարդիկ են սիրում Երևանը հիմա, իսկ ինձ վրա Երևանը կնայի հեռվից ու գլխով կանի։ Բայց մի պահ, Կալումեում կհնչի Ֆորշ, ու Երևանը ինձ կհիշի, ու կհիշեցնի մարդկանց այնքան հեշտ հասանելի մոտիկության մասին։ Երևանը ինձ կտանի փողոցներով, կասի “Նայի, հիշում ես ինչ ուրախ էինք այստեղ։” Կասեմ “այո, այո, միշտ հիշում եմ, ամեն քաղաքում քո փողոցներն եմ փնտրում։” Ու Երևանը, ինձ Պուշկին-Պռոսպեկտ փողոցի պուլպուլակից ջուր հյուրասիրելով կասի “Ես էլ եմ հիշում։” Երևանը ինձ կասի “արի, երբ ուզում ես արի։ Գուցե անցյալի պես չեմ կգրկի, գուցե չհասկանանք իրար ու էլի ու էլի տխրեցնեմ քեզ, բայց կհիշեմ քեզ ու քեզ կհիշեցնեմ մեր ուրախ տաք ընկերության մասին։” Գիշերը մի քիչ գինովցած կքայլեմ Երևանի փողոցներով ու մենք կհիշենք իրար ու մի պահ Երևանյան ձմեռը ցուրտ չի լինի, ինչպես ուրիշ քաղաքի ձմեռն է ցուրտ լինում։ Մենք կհիշենք իրար, կգնանք մեր ճանապարհներով ու հասկանալով, ժպտալով իրար ցտեսություն կասենք։

հիմա ես քեզ եմ թողել մեր բոլոր սիրելի սրճարանները, բոլոր վայրերը որտեղ հնարավոր է քեզ հանդիպել, բոլոր մարդկանց, որոնք ինչ որ կերպ քեզ են հիշեցնում, բոլորին ու ամեն ինչ ես քեզ եմ թողել, որ դատարկությունն ավելի դատարկ լինի ու չնկատեմ բացակայությունդ։ ես քեզ հեռացրել եմ այնքան որքանով դա հնարավոր էր այս փոքրիկ քաղաքում ու բաժանել եմ փողոցները իմ ու քո միջև, դու չգիտես այդ մասին, երբեք չես իմանա, թե ես որքան եմ ինձ հեռացրել իմ քաղաքից, որ անթիվ պատահականությունների բերումով հանկարծ ստիպված չլինեմ նորից զգալ օտարությունդ։ քեզնից ինձ մնացել են այն մի քանի նվերները որոնք ես պահել եմ մեկ այլ մութ անկյունում, աչքից հեռու, բայց գլխիս վերևում շարունակում է կախված մնալ քո նվիրած նկարը, պատուհանագոգին՝ ծաղկամանը, տուփում՝ մատանին, որոնց նայել խուսափում եմ ինչպես խուսափում եմ մեր անթիվ անհամար հիշողություններից, քեզ հետ պատահական հանդիպումներից ու էլի շատ ու շատ պատահականություններից, չգիտեմ երբ կվերջանա այս ամենն ինձ համար, կվերջա՞նա արդյոք, բայց ես սպասում եմ այդ օրվան, երբ ստիպված չեմ լինի փոխել ճանապարհս քեզ հանդիպելու ու իրար նորից ցավեցնելու վախից,

գուցե ամեն ինչ այսքան անտանելի չլիներ, եթե ինձ էլ պատրաստած լիներ հիասթափությունների հաջորդականությունը, որը կարծես թե պատրաստել էր քեզ սրան, գուցե ավելի հեշտ լիներ, եթե քեզնից որևէ անհամաձայնություն զգացած լինեի, գուցե, բայց ոչ, քո հեռանալը նման էր անսպասելի ամպրոպի պայծառ օրվա վերջում, դու գնացիր հանկարծակի, ինչպես հայտնվել էիր ու դա էր ամենասարսափելին:

էլ չեմ սպասում քո վերադարձին, բայց դեռ չեմ կարող անունդ տալ, չեմ կարող քո մասին առանց արցունքների խոսել ու չեմ կարող տեսնել քեզ, այսքան ժամանակ անց դեռ չեմ կարող

#հրաժեշտ 09.24-ից

Նա փոխում է իրականությունը, գույները դարձնում վառ ու թվում է նա փոխանակել է իր կյանքը գունավորված արկղով, որտեղ թվում է, և ամենը ինչ փակվում է ու անհետանում, դառնում է տեանելի ու ցուցադրական։ Եվ եթե միայն նա չսորտավորեր իր կյանքը, իր երազները չփորձեր տեղավերել փոքրիկ խուցում, նա պետք է որ չլիներ արկղի մասը, միայն այն ինչ ընտված է Իրու սիրված։ Երբ նա այնտեղ չէ, նա չի ապրում։ Դուք հեռանում եք, նրանք ձեզ չեն տեսնում, դուք կարող եք արտասվվել կամ ծիծաղել, բայց միայն ոչ այստեղ։ Բայց միթե ինչ-որ մեկը կուզենա տեսնել արկղում Ձեզ։ Միթե արկղում փշեր չեն, միթե այն հարմար չէ, երբ նրանք տեսնում են թանգարանի սրահում նմուշներից մեկը, իսկ նկուղի բանալին, միթե այն մեր գրպանում չէ։ Միթե նկուղը հենց անիմաստ զգաղմունքների համար չի, չէ որ հենց այնտեղ ենք մենք կոտրում մեր իրերը, և կարևոր չէ դա մեր սիրելի թե ատելի հին փոքրիկ միշտ մոռացված բարեկամն է, թե թշնամին։ Եվ միայն այնտեղ ջարդված հայելին կտրում է ձեր մաշկը, ու դուք գնում եք ետ՝ արկղ։ Գույները փոխվում են և ձեր կտրված ձեռքից կաթող արյունը ընդամենը գույն է։ Միթե սա չէ գեղեցիկը։ Նա ինքնակործանվում է երջանիկ արկղում, բայց կարմիրը թերևս, վառ գույն է, այն երբեք չի դավաճանում և միշտ տեսանելի է կարծես ազդակ։ Բայց միթե դա է, այն է չի թվում ու դու կապված ես ինքդ քո ծանր մարմնում, անհոգի ու բանտարկված կարծես կուլ գնացած կարմիր ներկված արկղին, ով ձեզ դեռ մարսում է։ Իրականությունը փոխում է կարմիր արկղը և այն միայն թվում է, որ նմուշ է, ոչ թե կահույք

Արդեն երեք ժամ նրանք նստած են ջրի մոտ մի հին նստարանին ու զրուցում են։ Հինգ հոգուց մնացել են երկուսը։ Իմ բազմոցը ուղիղ պատուհանի մոտ է դրված, և ես, սկզբից ակամա իսկ հետո մեծագույն ուշադրությամբ, նայում եմ այս երկուսին ու փորձում իմ սենյակից պատկերացնել իրենց զրույցը։ Տղան ինչ-որ բան է պատմում Աղջկան, ու Աղջիկը անընհդատ ծիծաղում է։ Ոտքերի մոտ, նստարանի տակ գարեջրի շշեր են։ Մի քանիսը դատարկ ու մեկը՝ լիքը։ Բուռն ինչ-որ բան են քննարկում։ Ամեն կատակի ու ծիծաղի հետ մի քիչ ավելի մոտիկ են իրար նստում։ Տեսնես դիտավորյալ թե՞ հանկարծակի։ Իմ երևակայության մեջ Տղան սիրահարված է Աղջկան, բայց թաքցնում է իր սերը, ընկերության քողի հետևում։ Աղջիկը սիրում է Տղային՝ ինչպես ամենամոտիկ ընկերներն են սիրում իրար։ Աղջիկը լավ հասկանում է Տղայի զգացմունքները, բայց ձև է թափում որ ոչինչ չգիտի, քանի որ Տղայի սերը փոխադարձ չէ։ Տեսնես ինչի՞ մասին են խոսում։ Գուցե՞ Ապագայից, որը այս կորած, անտեր ու սառը երկրում կառուցել անհնար է։ Երկուսն էլ հասկանում են, որ պետք է գնալ, փախչել մի ուրիշ տեղ, զրոյին սկսել։ Բայց ո՞նց թողնեն միմյանց։ Չէ որ զրոյից սկսելիս օտար մի երկրում քեզ հետ ոչ մեկ մինչև ուշ գիշեր նստարանին չի նստի։ Գուցե՞ սիրուց են խոսում։ Պատմում են իրար ինչքան բարդ է սիրել ու սիրվել։ Երևի երկուսն էլ վախենում են, որ ճիշտ սիրել չգիտեն։ Իրար հետ կիսում են այդ վախերը ու լավ հասկանում իրար։ Գուցե՞ խոսում են իրենց լավ օրերից ու ընկնում հիշողությունների գիրկը։ Հիշում են ոնց էին նոր ծանոթացել ու դեռ չէին գիտակցում ինչքան մեծ դեր կխաղան միմյանց կյանքում։ Հիշում են իրենց հին ընկերներին՝ նրանց՝ ովքեր խիզախ են գտնվել ու փախչել, նրանց՝ ովքեր ավելի խիզախ են ու մնացել են։ Հիշում են գյուղում անցկացրած երեկոները, երբ բոլոր ընկերները հետ հավաքված մի փոքր սեղանի շուրջ կիսում էին վերջին գարեջրի շիշը, վերջին ծխախոտի տուփը ու ծիծաղում։ Ու՞ր կորան բոլոր այդ ընկերները, բոլոր անցած օրերը։ Գուցե՞ ուրիշ աչքերով են նայում իրենց գիշերային քաղաքին։ Խորը փիլիսոփայական խոսաքցություն վարում անվերջ փոխվող և զարգացող քաղաքի մասին։ Երկուսն էլ հաճախ չեն ճանաչում իրենց սիրելի քաղաքը, շատ բան է փոխվել։ Նոր սրճարաններ են բացվել, նոր բարձրահարկ շենքեր են կառուցվել և իրենց ծանոթ քաղաքից մնացել է միայն այս նստարանը՝ փողոցի միակ վառ լապտի տակ։ Գուցե՞ նայում են իրենց շուրջ կանգնած շենքերին ու մտածում պատուհանների հետևում վաղուց քնած մարդկանց մասին։ Գուցե՞ պատկերացնում են իրենց կյանքերը դատելով վարագույրների գույները ու ձևերը։ Երևի ժամանակ առ ժամանակ նայում են փողոցի միակ վառված լույսով պատուհանին ու մտածում են, ով է այն գիժը որ արթուն է այս ուժ ժամին։

Տեսնես գիտեն, որ վառված լույսով պատուհանի հետևում ես եմ նստած, մտածում եմ իրենց մասին։

Բացում են գարեջրի վերջին շիշը, իսկ ես թեյը ձեռքիս բացում եմ պատուհանը։ Նստում եմ պատուհանագոգին ու ականջ դնում իրենց խոսակցությանը։ Զգում եմ աշնանային սառը օդը՝ թեթև, սակայն ցուրտ քամին, որ կարծես շշնջում է, որ շուտով ձմեռ է գալու։ Ականջի ծայրով լսում եմ իրենց զրույցը։ Աղջիկը պատմում է իր ընկերուհիներից մեկի ընկերոջ մասին, որ հաշիվը չի պակել ժամադրությունից հետո։ Տղան ծիծաղում է ու պատմում տարբեր գարեջրերի մասին որ փորձել է ճանապարհորելու ժամանակ։ Երկար լսում եմ իրենց խոսակցությունը, փորձելով հասկանալ, ու՞ր են կյանքը հասկանալու փորձերը։ Արդյո՞ք իրենք բացահայտել են բոլոր կյանքի գաղտնիքները։ Արդյո՞ք իրենց ապագան իսկականից վառ է և անհամբեր իրենց է սպասում։ Արդյո՞ք իրենք չեն վախենում սիրուց։ Արդյոք չունեն հին ընկերներ որոնք հիմա միայն իրենց հիշողության մեջ են ապրում։ Ոնց կարող են չունանալ հիշողություններ՝ միառժամանակ ակամա արցունքներ և ժպիտ պարգևող։ Ոնց կարող են չնկատել որ, որ նույնիսկ իրենց այս նստարանը շուտով կանհետանա, ու իր փոխարեն կդրվի ուրիշ, անհարմար, օտար մի նստարան։ Ոնց չեն հասկանում, որ իրենց քաղաքը այլևս իրենցը չի։ Ոնց չեն տեսնում, որ լույսը վառ պատուհանի հետևում Ես կամ։

Իմ ցնորքն էր իրենց սերը։ Տղան չի սիրում Աղջկան։ Աղջիկը չի սիրում Տղային։ Վեր են կանգնում նստարանից դատարկում գարեջրի մնացորդը ու գնում են։ Հասարակ մի նստարան է սա։ Ու այս գիշերն էլ հասարակ մի գիշեր է։

Իսկ ես դեռ երկար կնստեմ պատուհանագոգին շնչելով օտար ու սառը օդը։ Կնստեմ, կնայեմ դատարկ նստարանին, կմտածեմ ապագայիս, սիրո, ընկերներիս, հիշողություններիս ու քաղաքիս մասին։

Հետո կփակեմ պատուհանս ու կգնամ քնելու, քաղաքում որտեղ փախչել եմ ու զրոյից սկսել։

Հեչ նկատած կաք, որ տունը չի թափթփվում այնքան ժամանակ, մինչև այնտեղ չենք ապրում, հա, մենք միշտ դժգոհում ենք, որ տունը թափթփեցինք, բայց որ մենակ ենք, ու տունը թափթփող չկա մի տեսակ տխուրա, մի տեսակ կյանքը կանգնածա, ու շարժում չկա, իսկ առանց շարժում կյանք գոյություն ունի՞։ Այս նույն կերպ, որ հրաժարվում ենք ապրելուց կյնաքը կանգնումա, նոր տեխնոլոգիական աշխարհը հրաշքներա գործում, բայց թվացիալ շարժումա ստեղծում մեր շուրջը։ Մեզ թվումա, որ հեռախոսի էկրանի շարժումը մեր կյանքի շարժումնա, որը իրականում կապ ունի մեր կյանքի հետ միայն մեկ գծով՝ աչքեր-կենրոնական նիարդային համակարգ-էմոցիաների տարափ ուղեղում-կենտրոնական նիարդային համակարգ-ձեռքի շարժում, և ձեզ թվում է՝ սա կյանքի շարժո՞ւմ է, երբ դու դա անում եք ժամերով անշարժ նստած։ Բայց սրա ավելի վատ տարբերակը կա՝ որ անընդհատ թմբիրի մեջ ես, ոնց Աստվածաշնչում է ասվում ՝ «Ո’վ ծույլ, մինչև ե՞րբ պիտի պառկած մնաս կամ ե՞րբ պիտի արթնանաս, մի քիչ ննջես, մի քիչ նստես, մի քիչ նիրհես, մի քիչ ձեռքրեդ կչծքիդ ծալես։ Այնուհետրև չար ուղևորի պես աղքատությունը կհասնի քո վրա, և կարիքը՝ ժիր սուրհանդակի պես», և այս խոսքերում կարիք կամ աղքատություն բառերը մի հասկացեք միայն նյութական մասով, էդ հոգու կարիքի, մարմնի ու էներգիայի կարիքի մասինա, էդ ժպիտի ու առողջ էմոցիաների մասինա. չեմ ասում ուրախության, որովհետև բոլոր էմոցիաներն էլ կարևոր են, միայն թե առողջ լինեն։ Մեկ էլ մի օր սկսում ենք հասկանալ, որ մեր կայնքի մարտահրավերները միայն առողջական են, միայն էմոցիոնալ։ Մարդուն մարտահրավերներ ու հաղթանակներ են պետք առողջ էմոցիաների համար, մարդուն լավ խոսքեր ու արածը շարունակելու կամ նորը սկսելու համար ուժա պետք, որ շարժումնա ստեղծում։ Մարդուն պետքա հոգու լիություն կյանքը լցնելու համար։ Այնպես որ շարժվեք, որ ձեր կյանքի տունը թափթփվի ու շարժվելու պատճառներ ծնվեն հոգու սովից ձեզ պաշտպանելու համար։ Սիրեք մարդկանց, դրա պակասը կործանումա տեսակը։

Այսօրվա մեր հնարավորությունը ինֆորմացիայր ստացման երկու ժամվա ընթացքում հավասար է մեզնից երկու հարյուր տարի առաջվա մարդու մեկ տարվա հնարավորությանը, այսինք եթե ես ակտիվ հետևեմ ինֆոյի հոսքին երկու ժամ, կստացվի, իմ ուղեղը ենթարկվում է այնպիսի ծանրաբեռնվածության, ինչպիսին օրինակ իմ նախնիի ուղեղը մեկ տարում։ Սարսափելի է։ Ես շնորհակալ եմ տեխնիկական այս զարգացմանը տեղեկատվության ու գիտելիքի հետ շփումը այսքան հեշտացնելու, հարազատներիս հետ շփումը հնարավոր դարձնելու, կյանքը այսքան հեշտացնելու համար։ Բայց մյուս կողմից սա մեծ չարիք է մարդու համար, և չեմ կարծում, թե մեր ուղեղը և առավել ևս հոգեբանությունը պատրաստ է տեղեկատվության նմանատիպ հոսքի։ Վերջերս բացահայտել եմ իմ լրջագույն կախվածությունը հեռախոսից, երբ պատահմամաբ հեռախոսս մոռացա տանը և աշխատավայրում ամեն երեք րոպեն մեկ փնտրում էի այդ փոքրիկ սարքը, հանկարծ պարզեցի, որ քսան րոպե ժամանակը բացարձակ քիչ ժամանակ չէ հանգստի կամ մի բան ուտելու համար, հասկացա, որ ամուսինս հեռախոսին նայում է ավելի շատ քան ինձ, ես ևս, իհարկե, կվարվեի այդպես, եթե հեռախոսս տանը չլիներ։ ՄԻ դեպք էլ պատահեց, հեռախոսս գիշեր հանկարծ անջատվեց, երբ պառկած ժամանակ թերթում էի ռիլեր, ու այդ գունավոր աշխարհը որում ամեն տաս վայրկյանը մեկ պտտվում է մի նոր իրադարձություն միանգամից դարձավ մութ, և իմ սենյակը, որը ես չեմ նկատում՝ ժամերով դրա մեջ ապրելով։ Երբ վերջին ահաբեկչության դեպքերից հետո այդ «հրաշալի» սարքի շնորհիվ ես դիտեցի բոլոր հնարավոր վատ կադրերը, հասա վախի այնպիսի նոպաների, որ սկսեց հիստերիկ լացել, ինձ զգալ անպաշտպան ու զգալ այդ բոլոր մարդկանց ցավերը ու մինչև այս պահը ուշքի չեկած, դեռ փորձում եմ անջատվել այդ սարքից ու միանալ այս աշխարհին, որը սարսափելի դժվար է ստացվում, հասկանում եմ՝ իմ հոգեբանությունը պատրաստ չէ նման կախվածության, ու ես խաղաղություն եմ ուզում, որը ինձնից գողացել է այդ հեռախոս կոչվող սարքը իր աշխարհի մասին արագ պատմություններով։ Այսօր ինձ մեր աշխարհ բերելու համար որոշեցինք գնալ մի տեղ զբոսնելու ու հասանք հազար վեցհարյուրականների մի դղյակ, նայեցինք այդ հրաշք կառույցը ներսից ու դրսից ու զատկի տոնին ընդառաջ մեզ այդ դղյակի խոհանոցի հարկաբաժնում փոքրիկ բեմականացման շնորհիվ տեղափոխեցին հազար վեցհարյուրականներ, հյուրասիրեցին խմորեղեն ու մենք վայելեցինք հնագույն խոհանոցի խաղաղ եռուզեռը, ջերմություն ուղիղ և փոխաբերական իմաստով ու ես այնքան ուրախ էի ինձ զգում ներսից ու դրսից տաքացած ու խաղաղ ու այնքան չէի ուզում ապրել այս տեխնիկայի դարաշրջանում, որովհետև ինչպես ասում է եղբայրս, հնում դաժանություններն ավելի շատ էին, բայց հեռախոսներով մարդիկ չկաին, որ ցանկացած մարդ դա տեսնելու հնարավորություն ունենար։ Ես խաղաղություն եմ ուզում, ես սեր ու ուշադրություն եմ ուզում, ես սովորական ընտանեկան առօրյա եմ ուզում իմ գյուղի տանը, վառարանը որ դասի գնալուց առաջ մաման վառում էր, ու անկողնուց ավելի տաք անկյուն կար տանը ձմռանը՝ առավոտներին, ու դու տանից դուրս գալ չէիր ուզում։ Ես մամայիս թզի մուրաբան ու ընտանիքս եմ ուզում, որ ցրվելա աշխարհում, ես իմ գյուղի տաք վառարանն եմ ուզում ու ատում եմ հեռախոսի էկրանը, որ ինձ ամեն վայրկյան ցանկացած հրաշք կամ ցանկացած վայրագություն ցույց կտա։

արթնացել եմ, բավականին դժվար բայց էսօր գիշեր չեմ արթնացել, արդեն լավա, ուշ քնեցի ու ինձ բավականին հոգնած էի զգում երևի դրանիցա ։

թեյս եմ դրել մեդիտացիա արեցի չգիտեմ ինչքան արդյունավետ դմ անում բայց կարծում եմ կբարելավեմ ընթացքում ։ հիմա պատրաստվում եմ անգլերեն անեմ հետո հաց կուտեմ ու թասքեր կանեմ։ շուտ եմ ձանձրանում ու չեմ կենտրոնանում էդ ինձ շատա խանգարում, նաև պատասխանի եմ սպասում էն ընկերությունից, շատ լարված եմ դրանից։ մի տեսակ շատ վստահ եմ որ չեմ անցել, բայց շատ կուզեի։ շարունակում եմ ինձ շրջապատել անգլերենով, գիրք կինո պոդքաստ դասեր, ամեն ինչ։ գիրքս երեկ վերջացրի մի հատ նորն եմ վերցրել բայց զգում եմ որ բեմ ձգելու դա, երևի ավելի հեշտը վերցնեմ։

մի բան էլ որ նոր եմ նկատել կամ գիտեի բայց նոր եմ սկսել ուշադրություն դարձնել, շատ «սոբստվեննիկ» եմ սիրելիներիս նկատմամբ, շատ շուտ եմ նեղվում երբ ինչ որ բան ինձ չեն վստահել կամ պատմել այլ ուրիշին, պետքա սրա դեմն առնել, որ ոչ ինձ նեղություն տա ոչ դիմացինիս։ էսօր էսքանը երևի եթե որևէ մեկը կարդումա կներեք որ վատ եմ գրել, բայց չեմ ուղղելու, էս տեքստերի նպատակնա որ ինչ մտքիդ գալիսա մաքսիմալ անկեղծ ու արագ խզբզես անցնես առաջ,

լավ էղեք, կհանդիպենք

ինչ որ հավելված եմ քաշել որտեղ անգլերեն են շփվում, որպեսզի փորձեմ լավացնել խոսակցական մակարդակս, դիմածս հաստիքների մեծ մասում անգլերեն սահուն խոսելը պարտադիրա ու ընդհանրապես արդեն վաղուց ժամանակնա։ երեկ զանգ ունեցա ամերիկահայ մի մարդու հետ ով տարբեր խմբակներ ունի ու օգնումա հայաստանցի երիտասարդներին շփվել ու լավացնել խոսակցականը։

էս շաբաթ իրոք բավականին բան եմ արել ու ինձ հանել եմ կամֆորտ զոնայից, դրանում ինձ շատա օգնում ընկերուհիս, շնորհակալ եմ իրեն։ ու հուսով կշարունակեմ ակտիվ զբաղվել սկսածովս, երևի թե այսքանը

լավ էղեք ։)

էսօր ուզեցի ինչ-որ նկարներ դնել հետևի ֆոնին, վերնագրերի ֆոնտը փոխեցի, կյանքումս առաջին անգամ css գրեցի մի երկու տող։ էլի բան էր։ անգլերեն բլոգս նույնիսկ favicon չուներ, էդ էլ ավելացրի։ հիմա ավելի հաճելիա նայվում։ աչքիս էլ մինիմալիստ չեմ։ ով գիտի ծույլ էի, ոչ թե մինիմալիստ։

անգլերեն բոլգս ակտիվացելա, բայց հազիվ թե մեկը կարդումա։ ակտիվացել ա էն առումով, որ ես ամեն օր գրում եմ էնտեղ։ առանց չափազանցնելու՝ ամեն օր։

ուղղակի որոշել էի տարին սկսելու հետ մեկտեղ ամեն օր յոգա անել։ ու էդ պահելու միակ ձևը, ինձ համոզելու միակ ձևը ամեն օր դա գրելն ու ձևացնել էր, թե մեկը կարդում ա ու ես էդ մեկի հանդեպ պատասխանատվություն ունեմ։ որովհետև նա սպասումա, որ տեսնի՝ էսօր յոգա արել եմ թե չէ։ կամ ես մի քանի օր անց կբացեմ կտեսնեմ, որ էդ մի օրվանից հետո չեմ արել յոգա, չեմ գրել, կամաչեմ ինձնից ու տենց...

ինչևէ, ստացվումա ամեն օր գրել։ ու անգլերեն եմ գրում էն պատճառով, որ յոգա-ն անգլերենա, ընթացքում մտքերը անգլերեն են գալիս (էս վերջերս բոլոր մտքերս են անգլերեն, էլի հետա եկել անգլերեն մտածելս, ինչը ինձ մի տեսակ դուր չի գալիս) ու դժվարա դրանից հետո թարգմանել էդ մտքերը ու նորմալ հայերեն նախադասություն կազմել։ ես էլ չեմ տանջվում, գրում եմ անգլերեն։

ի սկզբանե էդ բլոգը հաքինգ անելու մասին էր լինելու, անունը դրել էի sipping and hacking՝ կում անել ու հաքինգ անել, կամ նման մի բան։ զգացի, որ հեչ չի համապատասխանում վերնագիրը բովանդակությանը ու փոխեցի Lilith's everyday thoughts՝ Լիլիթի ամենօրյա մտքերը։ Իսկ հայերեն բլոգում «առցանց» բառը փոխեցի «անկապ»-ով, որովհետև....դե անկապա էլի։ չգիտեմ։ ինչպես ասումա մեր բրոկերը՝ եսիմ, չեմ իմանում։

հոգ տար քո մասին

հոգնել եմ ինքս ինձնից, անընդհատ ինձ խոստումներ տալուց ու դրանք չպահելուց։ միշտ իբր ինչ որ բանի ձգտելուց, բայց երբեք դրան հասնելու կամք չցուցաբերելուց։ մտքերիս անվերջանալի խառնաշփոթից եմ հոգնել ու նրանից որ չեմ կարողանում հետս լեզու գտնել, երբեք էլ չեմ կարողացել, միշտ ամեն ինչ հետաձգել եմ ու վերջում ինչ որ կիսաարդյունք ստացել ու հիմա էլ նույնն եմ անում։ էս մի տարում կարայի լիքը բանի հասած լինեի, իմ վրա աշխատանք տարած, բայց նենց հանգիստ եմ ոչ մի բան չանում ոնց որ աշխարհի ժամանակն ու միջոցները ձդռքումս են, բայց չէ իմ ձեռքերը դատարկ են դափ դատարկ

Եկող շաբաթ կը լինեն աւելի լուրջ թարմացումներ

Սիրով՝ Անդրանիկ

մի հատ պոդկաստ եմ լսում ահագին երկար ժամանակա, վատ սովորություններից ազատվելու ու օգտակարները ներդնելու մասին։ էդ տղու խորհրդով անցած տարի ներդրել էի օրվա վերջում էդ օրվանից երեք լավ բան (թեկուզ շատ փոքր) համառոտ գրելու սովորությունը ու մի քանի ամիս պարտաճանաչ ամեն օր գրում էի, հետո ինչպես միշտ ֆաք ափ էղավ ամեն բան ու էդ սովորույթն էլ հետը։

էս վերջերս աչքովս ընկավ սկսեցի կարդալ, էնքան հաճելի էմոցիաներ կար էդ պուճուրիկ դետալների մեջ ու նաև նկատեցի որ էդ շրջանում ես ուզեցել եմ լավ բաներ անեմ, երևի ենթագիտակցության մակարդակում, որ գրելու շատ բան ունենամ։

հիմա մտածում եմ նորից սկսել նույնն անել, երևի կօգնի դուրս գալ իմ էս ապատիկ վիճակներից, համ էլ ոնց նկատեցի հաճելիա հետո կարդալ հիշելը

Առաջին հայացքից այս երկուսը իրար հետ կապ չունեցող բաներ են։ Բայց, եթե խոսենք ինձ նման մարդկանց մասին, որոնք սիրում են պատմեկ իրենց կյանքի և էմոցինաերի մասին, հաճախ ուշադրությունից դուր են թողնում, թե ում մոտ են անում դա։ Առհասարակ մեր մասին պատմությունները զրուցակցի հետ ստեղշծում են մտերմություն։ Գործնական ու ուսումնական ոլորտում մտերմությունը, երբեմն խանգարում է, մանավանդ, երբ կողմերից մեկը ոչ պրոֆեսիոնալ է իր գործում։ Երբ մարդիկ շատ ինֆորմացիա չունեն ձեր մասին, քիչ պատկերացում ունեն, թե իրենց թերացմանը ինչ արձագանք կտաք, հետևաբար փորձում են ուղղակի չթերանալ։ Իսկ, եթե դուք կամ հակառակ կողմը արդեն թերացել եք, մտերմությունը խանգարում է պահանջել, և առանց պահանջի դուք սկսում եք լճանալ, կորցոնում եք պատասխանատվության զգացողությունը ձեր և դիմացինի նկատմամ։ Այսպիսի չարդարացված մտերմությունները, որոնք ձեզ բացի պատասխանատվության զգացողությունը կորցնելուց ոչինչ չեն տալիս, խանգարում են աճել, և տեսնել ձեր և դիմացինի թերությունները։ Հիմա կասեք՝ դե, երբ արդեն հասկացել ես սխալդ, դիմացինին սաստիր, հորդորի, որ ուղվի։ Բայց, ո'չ, հայկական իրականության մեջ, երբ հանդիմանում ես մտերիմին, լուրջ վտանգ կա, որ դա կարող է ընդունվել որպես անձնական վիրավորանք, իսկ դու մտերիմների ցուցակից միանգամից կհայտնվես թշնամիների ցուցակում։ Չեխիայում իհարկե, կարող ես հանգիստ լինել՝ քեզ կսաստեն, բայց, այ, երբ գա քո սաստելու հերթը, դժվար կլինի, որովհետև հնարավոր է արթնանան հայկական վախերը և չթողեն դա անել, ինձ նման կմանաս կոտրած տաշտակի առաջ ու կմտածես որտեղից գտնել չեխերենի նորմալ ուսուցիչ։

Հա ու ով ինձ Թթի ու Սփյուռքի հրավեր ուղղարկի թագավորության կեսը նվեր կտամ։

Էսքանը։

սպասելիքներս շատ շատ են կյանքից։ ես կյանքը միքիչ ավելի ուրիշ էի պատկերացրել։ հետո ինքը դարձավ աշխատել-ուտել-քնել-աշխատել։ անտանելի։ հետո աշխատել-ուտել-քնել-ու մեջտեղը խցկեցի մի երկու բան գրել, մի երկու բան նկարել։ կարծեցի ինձնից բան եմ ներկայացնում։

ու որ հետ եմ նայում կամ թեկուզ առաջ եմ նայում, ուր էլ որ նայում եմ՝ ընկերներ, մարդիկ, շփումներ, կոֆեներ. էդա կյանքի իմաստը։

էսօր սիրուն օր էր։ առավոտյան ընկերների հետ սուրճ խմել, աշխատել, ձեռքերի ցավից բողոքել ամբողջ օրը ու տենց։ երեկոյան խնամքը դարձրել եմ օրվա կարևոր մի մաս։ օրը վերլուծելու հրաշալի պահա։ խոնավեցնող կրեմը (հայերեն քսու՞կ) դեմքին տարածելիս օրվա իրադարձությունները ինքդ քեզ պատմելը ինստագրամի սթորի ա հիշեցնում։ բայց դե մի տարբերությամբ՝ ես դրա նկարելու իմաստը չեմ տեսնում։ մարդիկ կնայեն, իհարկե, մի երկու փայլուն միտք էլ ասեմ, հազարավոր դիտումներ կլինեն, կդառնամ ինֆլուենսըր։ թե ինչի չեմ նկարում։

ձեռքերս շատ լուրջ են ցավում, այ էս գրելը նույնիսկ հենց հիմա ցավոտա։ բայց դե մի տեղ պետք է դատարկվեի, որ քնել կարողանայի։

նա իրա մոտիկ ընկերուհուն վիրավորողի հետ շփվումա։ իրականում սա շատ խառը պատմությունա, շատ օֆիսային զզվելի հարաբերությունների մասին։ իրար հետևից խոսելու մասին։ բայց մոտիկ ընկերուհուն վիրավորած, խաբած մարդու հետ շփվելը չեմ հասկանում։ իմ մոտ մի տեսակ իմ բարեկամի թշնամին իմ թշնամինա վիճակնա։ իսկ մարդիկ կան որ կարողանում են ամենքի հետ ու ամեն տեղ լինել։

ես նույնիսկ վատ եմ զգում այլ սրճարան գնալուց, քանի որ սիրած սրճարաններ ունեմ։ ես երևի շատ եմ մտածում։

մենթիս ասումա թիմ լիդը հետը կոպիտա։ ինչ պատասխանես, որ ոչ թիմ լիդին վիրավորես, ոչ էլ ինքը մտածի, որ չեմ հասկանում իրեն, կամ չեմ արժևորում իր զգացմունքները։ մանկապարտեզ։ թիմ լիդը ինձանից չորս տարի փոքր երեխայա, դեռ չի հասցրել ինքնահաստատվել, դեռ փորձումա։ էդ ասե՞լ էդ աղջկան։ չասացի։ ասացի կխոսեմ իր հետ, ասացի, որ իմ հետ էլ ա տենց, կոպիտ չի, էդ իր տեսակնա։ բայց կասեմ, որ քեզ կարևորա, որ քեզ «ապրես» ասեն։ թիմ լիդի հետ ես չխոսեցի, այլ մենեջերը, որովհետև ես հետը գլուխ չդրեցի։ մենեջերն էլ մերսի ասեց։ դարձել եմ մի տեսակ գործ տվող էս օֆիսում։

չի անում գործ էդ աղջիկը (սա ուրիշ աղջիկա) ու էդ չարած գործը իմ գլխինա ջարդվում։ ու ես ամեն անգամ լռում եմ։ էս անգամ չլռեցի։ ու քննարկեցի տղերքից մեկի հետ։ ինքն էլ էր նկատել։ երկուսով որոշեցինք շեֆին ասել։ ես ասեցի, ինձ մերսի ասեց։ տղան ասեց, տղային կշտամբեց՝ ասումա ինչի շուտ չէիր ասել։ է բա ինչի համարա քո թիմ լիդը, որ չնայի՝ ովա աշխատում, ով չէ, որ մենք պետք է գանք ասենք։

հիմա էսօր էդ աղջիկը էլի ահավոր վատ աշխատեց։ էսօր լռեցի։ չէ, հարևաններս լսեցին իմ նյարդային պոռթկումը, բայց շեֆիս չասեցի։ թող հետևեն, բա որնա՞ իրանց գործը։

էս էն մտքերս։ ասում եմ չէ՞՝ ձանձրալի եմ։

Դիցուք կանգնած ես շատ բարձր շինութեան տանիքում, հագիդ կայ պաշտպանիչ ժիլետ, որը հաստ պարանով կապուած ա ամուր հենարանից։ Դու 100% համոզուած ես որ չես ընկնի, բայց միեւնոյն ա վախենում ես ներքեւ նայել։ Էլ չեմ խօսում ցատկելու մասին։

Եթե վերցնենք էս օրինակը ու պրոյեկտենք մեր կեանքի բոլոր իրադարձութիւնների վրայ, տեսանելի կը դառնայ խնդիրը։ Ուղեղը մանիպուլեատիւ, իռացիոնալ, պաշտպանական համակարգ ա, որը հիմնուած ա պատմական յիշողութեան վրայ։

Երբ ուղեղը սկսում ա օվերֆինք անել, նմանւում ա մեքենաների հետեւից վազող ու հաչող շներին։ Վազում ա ամեն մտքի հետեւից, սկսում ա բորբոքուել ու պաշտպանուել դրանցից։ Բայց մեզ պէտք ա, որ նա հանգիստ նստի ու վերլուծի փաստերը։

Մեդիտացիան հէնց էդ վարժութիւնն ա, որ սովորեցնում ա ուղեղին հանգիստ նստել։ Երբ գլխումդ առաջանում ա միտք, փորձում ես նկատել դա, ասում ես՝ — յէյ, սէնց միտք ունեմ։ Ու երբ նկատում ես, արդէն ուրիշ ձեւով ես նայում դրան, չես գնում հետեւից։ Նոյնը զգայարանների հետ՝ — յէյ, սէնց բան եմ զգում։ Երբ կարողանում ես նկատել մարմնիդ եւ ուղեղիդ փոփոխութիւնները, անուղղակի կերպով դառնում ես դրանց ղեկավարը։ Սովորում ես սահել ծովի այլիքների վրայով ու չես մնում ալիքի տակ։

Իսկ յետոյ... բոլոր ձայները միանգամից կտրուեցին։

Վերջերս ինձ սկսել են հետաքրքրել էնպիսի գլոբալ թեմարներ, որոնց մասին ես երբևէ չեմ մտածել։ Այդպիսիք են օրինակ՝ աշխարհի կառավարում, ժողովրդագրություն, պատմական կեղծիքը իրական դարձնելու հնարավորություններ, կրոնի ազդեցություն։ Ինձ ճանաչողները կասեն՝ էս վերջինի մասին դու միշտ ես մտածում,բայց, չէ, այս անգամ ես մտածում եմ դրա ազդեցությունը ոչ թե անհատի, այլ հասարակության ու պատմության վրա։ ԵՎ այս ամենի մեջ ես սկսում եմ խճճվել ու քանի գնում ավելի եմ մոտենում իմ խղճուկ տեսակի զորեղությունից ու անզորությունից ինձ կորցնելուն։ Սա դեռ մի կողմ, այսօր էլ սկսեցի կարդալ մի գիրք, որտեղ գլխավոր կերպարը հենց սկզբում խոսում է այն մասին, որ մենք չենք կառավարում ոչին, բացարձակապես ոչինչ, նույնիսկ մեր մտքերը, ու սա էլ հերիք չի նշում է, որ մեր օրգանիզմի 50 տոկոսը բաղկացած է այլ մակաբույծ բջիջներից, ու մենք նրանց համար համարվում ենք մոլորակ։ Ես մտածում եմ, որ իրոք ես ծնվել եմ մի մոլորակում ու մի քաղաքակրթության մեջ, որտեղ ամեն ինչ արդեն որոշված է՝ մարդը պիտի սովորի դպրոցում, ուտի օրը երեք անգամ, աշխատի գումար ու նման լիքը ուրիշ բանարեր, որոնց լինել-չլինելը արդեն նորմա է, ու իմ փոխարեն որոշել են ընդմիջմանս ժամերը, աշխատանքային ռեժիմս ու էսպիսի լիքը իրավունքներ ու պարտականություններ։ Ու դուք հիմա ինձ կասեք՝ ախր, չէ, դու ես ընտրում աշխատել թե ոչ, ի՞նչ աշխատել, ի՞նչ սովորել, որտե՞ղ ապրել, ո՞ւմ սիրել կամ չսիրել։ Իսկ ես ձեզ կհարցնեմ, իսկ դուք լսել եք «ընտրության թվացիալ հնարավորության» տեսության մասին։ Հիմնականում օգտագործվում է քաղաքականության մեջ, երբ քեզ գոհացնելու համար տալիս են ընտրության իրավունք, բայց թե ինչ հնարավոր տարբերակներ կան ընտրում են իրենք, ստացվում է՝ դու ընտրում ես ու քեզ բավարարված զգում, այդպես էլ չիմանալով, որ ցանկը հատուկ էր կազմված։ Կամ օրինակ՝ ես չեմ կարող ընտրել ծննդավայրս, ընտանիքս, սոցիալակ խավը որում ես հայտնվել եմ ու էլի նման բաներ։ Հա, ճիշտ նկատեցիք ինձ մոտ տպավորություն է, որ ես պարտադրված եմ ապրել։ Ես նույնիսկ չեմ կարող ընտրել քնել թե ոչ, դուք կասեք՝ ես կարող եմ ընտրել քնել թե ոչ, իսկ ես կասեմ՝ արդեն 7 ժամ ընտրում եմ քնելը, բայց այն 50 տոկոս մակաբույծները ընտրել են չքնելը, երևի, ու դա ինձ մոտ չի ստացվում։ Ու իմ մոտ տպավորություն է, որ այս մտքերը գրել հրապարակելն էլ լրիվ չի կառավարվում իմ կողմից, որովհետև ես արդեն 15օր չեմ քնում գիշերները և վստահ չեմ, որ ուղեղս ադեկվատ է դատում քայլերս։ Ձեզ՝ բարի լույս, ինձ ՝բարի գիշեր, երևի, հուսամ օրգանիզմս կհամակերպվի քնելուս որոշման հետ։

Հ.գ Իսկ դուք նկատեցի՞ք, որ իմ տեքստում ես ձեր փոխարեն որոշում էի ինչ եք հարցնում կամ ասում ինձ։ Եթե նույնիսկ նկատեցիք, ներսում ըմբոստացա՞ք՝ ինչու եմ ես ձեր փոխարեն որոշել ինչ եք հարցնում, գրազ կգամ՝ գրեթե չկան նման մարդիկ, այ հենց էդպես էլ կյանքն է մեր փոխարեն որոշում ու մենք չենք հարցնում՝ ինչու՞։

Քմահաճոյք – իր ախորժակին համեմատ անտրամաբան փափաք՝ որոշում, քմայք: Անկայուն կամք, որ կախված է տրամադրութիւնից։

Յարաբերութիւններ ունենալու ցանկութիւնը կամ դրա բացակայութիւնը պէտք ա լինի հիմնաւոր։ Եւ քան զի մարդն էն ա ինչ կայ ու ենթադրաբար չի կեղծում, ապա յարաբերութիւնները ժամանակի հետ խորանում են եւ ոչ հակառակը։

Ինչ վերաբերում ա յարաբերութիւնների ձեւերին ու տեսակներին, դրանք ինձ համար առարկայական չեն։ Այսինքն կապ չունի մարդը ընկեր ա, հարեւան, ծանօթ, բարեկամ, զուգընկեր թե սիրած։ Դուք ինքներդ էք որոշում ինչպէս յարաբերուել, ըստ ձեր ցանկութեան։ Նոյնիսկ պոստֆակտում կարիք չկայ սահմանել յարաբերութեան տեսակը։ Կարեւորը էն ա, որ կողմերը ցանկութիւն ունենան դրա մէջ լինելու։

Սահմանելը վատ ա նրանով, որ սահմանուած բառերի համար արդէն կան սահմանուած կանոններ։ Ու մարդը ոչ թե մտածում ա իր զգացմունքների մասին, այլ տուեալ կանոններին համապատասխանելու։

Յաճախ մարդիկ ասում են, որ սէրը առանձնայատուկ բան ա յարաբերութիւնների մէջ։ Ինձ համար սէրը միատեսակ ու միաձեւ ա (առնուազն Օքսիտոցինի եւ Էնդորֆինի մակարդակում)։ Ես սիրում եմ բոլոր մարդկանց որոնց հետ յարաբերութիւններ ունեմ։ Ի հարկէ սէրը քանակապէս կարա տարբեր լինի, ինչէս յարաբերութիւնների խորութիւնը, բայց տեսակը բոլոր դէպքերում նոյնն ա։

Ինչ վերաբերում ա սեքսին, ըստ իս դա ոչ մի կապ չունի յարաբերութիւնների հետ։ Ես յարաբերութիւնները չեմ ընտրում սեքսով պայմանաւորուած, ուղիղ հակառակը։

Ամփոփելով միտքս ուզում եմ ասել՝ չնայած բոլոր պատկերացումներին որ մարդիկ ունեն սիրոյ, սեքսի, ընկերութեան եւ այլի մասին, ինձ համար մնում ա էական միայն մի բան, արդեօք կայ փոխադարձ ցանկութիւն շփուելու թե չէ։

Իջա մեքենայից, անձրևում էր, առանց ջրափոսերը նկատելու ուղիղ անցա փողոցով, բախտս բերեց, որ հետիոտնի կանաչ լույսը նոր էր փոխվել, միևնույն է քայլերս չէին դադարելու ու ճանապարհն անցնելու էի, չգիտեմ՝ ջրափոսերից քանիսը շրջանցեցի, բայց կոշիկներս ամբողջությամբ թաց էին։ Քայլեցի աշխատանքի՝ անձրևի հետ գետնին միայնությանս արտասուքները թողնելով։ Հասա փոքրիկ սուպերմարկետին, որտեղից ամեն օր նախաճաշ եմ վերցնում ու առանց ցուցափեղկերին անգամ նայելու շրջանցեցի։

Միակ բանը, որ էմոցիաների հոսքից քարացած էությունս կարող էր շարժել բակի կատվիկներն էին, ամեն օրվա պես վազեցին ու գիրկս նետվեցին, առանձնապես էներգիա չունեի, ոչ շոյելու, ոչ հաղորդակցվելու, բայց սիրտս մեղմեցին, հետո սկսեցին ուշադրությանս համար կռվել, ինչպես շուրջս այն մարդիկ են կռվում՝ ում ուշադրությունն ինձ նշանակալի ու ցանկալի չէ․ կռվում են շատ մակերեսորեն, 2 վայրկյանից մոռանալու ու այլ խաղով տարվելու նախատրամադրվածությամբ։ սովոր եմ այդ խաղերին մասնակցել, նպաստել, աջակցել ու արագ մոռացվել, իրապես նշանակալի չլինել մոլորակի վրա գրեթե ոչ ոքի համար։ Դրամատիկ մասը եզրափակենք, չեմ սիրում զոհի կերպարը, ավելի նշանակալի էր այն, ինչն ինձ այս ամենին հասցրել է, ինչի մասին զզվելու չափ չեմ ուզում խոսել։

Իմ կյանքում հաճախ են եղել պահեր, որ ասել եմ՝ վերջ չեմ դիմանում, լսել, տեսնել, զգալ անկարող եմ, ապրել չեմ ուզում։ Բայց դրանից շատ ավելի շատ դեպքերում փոշմանել եմ ասածիս համար։ Եթե հայ ես ծնվել՝ այս աշխարհի մաղձը հաստատ գոնե 3-4 անգամ զգացած կաս, ու եթե անկախ քո կամքից ապրումակցում ես ուրիշին, ապա շատ ավելի վատ։ Բայց այսօր ես ուզում եմ խոսել կյանքի գեղեցիկը վերագտնելու ու իմ պատկերացրած հավերժության մաասին։ Դպրոցում պաստառ ունեինք, որը վերնագրված էր՝ «Գեղեցիկը կփրկի աշխարհը», ես լիովին հավատում էի դրան դպրոցահասակ ժամանակ, հիմա մոտենում եմ վերապահումով, աշխարհին չէ, բայց անհատին հաստատ փրկել կարող է, միայն թե կարողանաս ուժ գտնել գեղեցիկին գնալուն ու ընկալես։ Վերջին ժամանակներում ինձ արվեստը փրկում է, իսկ այսօր դրան միացավ բնությունը ու փոթորիկը խաղաղվեց՝ հուսամ երկարատև։ Չեխիայի ամրոցներից մեկում էինք, որը բացի գեղեցիկ լինելուց, ուներ իրեն պատկանող հսկայական հողատարածք՝ փոքրիկ անտառով։ Ու ես այսօր առաջին անգամ հասկացա թե ինչու են պատկերասրահներում հաճախ նկարների դիմաց նստարաններ դրված, ես այսօր առաջին անգամ նայում էի մի նկարի ու ոչ մի կերպ կտրվել չէի կարողանում, հետո երկար քայլեցի ամրոցին հարակից անտառով, ու ինձ մի պահ թվաց` նայում եմ նույն նկարին, ուղղակի մի քիչ փոխված, ու քանի, որ անտառում ի տարբերություն ամրոցի էքսկուրսավարը ինձ չէր սպասում ու շտապեցնում երկար մնացի էնտեղ։ Մի պահ միայն զգացի, որ բնության մեջ մենակ մնալիս ես սարսափելի վախկոտ եմ դառնում, որովհետև ես բնության տարր լինելով սարսափելի կտրվել եմ դրանից, ու ես իմ տարածքում չեմ զգում ինձ (սարսափելի է մտածել՝ քո չվախենալու տարածքը սմարտֆոնն է)։ Գուցե ձեզ հետ էլ պատահած լինի, որ ասած լինեք՝ կյանքիցս մեկ տարի կտայի միայն տեսնեի կամ իմանայի ինչ որ x բան, բայց երբևէ ինքներդ ձեզ հարցրած կաք՝ ինձ արդյոք մի տարի դեռ մնացել է այս երկրի վրա։ Ու, երբ այսօր կանգնած էի նկարի առաջ, մի պահ մտքովս անցավ՝ ինչու ենք մենք այդքան երկար մտածում հավերժության ու ժամանակի մասին, անվերջ վախենում ենք չհասցնելուց, ժամանակի թանկարժեքությունից։ Մի պահ մտածեցի՝ իսկ ինչ է հավերժությունը առհասարակ, չէ, դրա ձևակերպման մասին չեմ ասում, դա բոլորս էլ գիտենք, մեր զգացած հավերժության մասին եմ հարցնում։ Ինձ համար հավերժությունը մի ակնթարդ է, որը ես հնարավորություն ու ուժ կունենամ զգալու մարմնիս բոլոր բջիջներով։ Հավերժության զգացումը ուղղակի չի գալիս, դրան որևէ բան պիտի դրդի ու դա շատ հաճախ արվեստն է։

մե՞նք ենք մեր մտքերի ղեկավարը, թե՞ մտքերը մեր: Ես հաճախ նկատում եմ՝ ինչպես եմ մի անցանկալի միտք հանում ուղեղիցս, դե օրինակ կենտրոնանում եմ ուրիշի վրա ու ձևացնում եմ, թե էդ ավելի կարևորա էդ պահին: Որովհետև գիտեմ, որ էն՝ անցանկալի մտածմունքը ինձ կկոտրի, կգցի տրամադրությունս: Բայց էն պահին, երբ անցանկալի մտքերը խրձով են գալիս, անզոր եմ դառնում: Ու միանգամից մոռանում եմ ամեն դրական բան իմ կյանքում, մտածում են միայն էդ բացասականների մասին ու կորցնում ինձ: Էդ պահին կուզեի էդ մտքերը դարձնել ապակե ջահ կամ բաժակ կամ ծաղկաման ու 11րդ հարկից շպրտել դուրս, որ վերջնականապես կոտրվեին իրենք, ոչ թե ես, բայց դե հըմ, էդ անհնարա: Ասում են գնա գրի էդ վատ մտքերը, որ էդպես նյութականացնես ու հանես գլխիցդ, ինչ խոսք, չստացվեց: Դուրս չեկան, էլի հետս են: Մի տեսակ իմ մի մասն են դարձել: Դե արի ու քեզնից հրաժարվի: Անգլերենում բառ կա՝ overthinker, հայերեն երևի լինի՝ չափից շատ մտածող, քանի որ ինչքան էլ, որ over-ը թարգմանում ենք «գեր»-ով, գերմտածողը էս պահի հետ կապ չունի: Գերմտածողը վեհ գաղափարների շուրջա ծախսում ժամանակն ու էներգիան, իսկ ինձ էնքան էժան մարդիկ ու մտքեր են խանգարում, որ աչքիցս ընկնում եմ մի տեսակ: Փորձենք լինել գերմտածողներ, ոչ թե կրծենք մեզ էժան մտքերի ձեռը: Կամ էլ էնքան կրծենք մեզ, վերջնականապես չլինենք էլ: Էնքան ցածր եմ իջել իմ ուղեղում, որ բարձրանալը անհնարա, ոչ դե դժվար: Ավելի շատ անկումա, մինչև էլ իջնելու տեղ չլինի:

հեյ,

ով գիտի հազար անգամ ասել եմ, որ շաբաթվա ընթացքում ժամանակ չեմ ունենում նույնիսկ դուրս գալ ու պարզապես քայլել։ երեկ նկատեցի, որ մի տեսակ երազանքա դարձել քայլելն ու երգ լսելը։ ես իմ ամբողջ կյանքում արթնացել եմ ամենաուշը 7ին, մարզվել եմ, զբոսնել եմ, օրվա մեջ էնքան էի քայլում, որ կենտրոնի բոլոր փողոցներում լինում էի։ ու էդ էն դեպքում, որ ապրում էի կենտրոնից շատ հեռու։ իսկ հիմա, երբ իմ ամենասիրած փողոցում եմ ապրում, ոչ գիտեմ ինչա կատարվում էդ փողոցում, ոչ էլ տեսնում եմ իմ ամենասիրած շենքերը։

երեկ որոշեցի, որ ինչքան էլ դժվար լինի, ելնելու եմ քայլելու։ ընկերներիցս մեկը խոստացավ նույնսիկ էդ ժամին ինձ գրել ու համոզվել, որ արթնանալուց հետո դուրս եմ եկել անկողնուց, որովհետև էդ ա ամենադժվար փուլը։ ու իմ համար փոքր, բայց շատ կարևոր մոտիվացիա որոշեցի՝ գնալու եմ իմ սիրած շոկոլադը գնելու, որը միայն մի խանութում կա։

Մաշտոցի պողոտայի ներքևում (հասցե չգիտեմ) կա ԱյգիՄարկետը, որտեղ վեգան շոկոլադներ, կաթեր, ու լիքը համով բաներ կան։ բայց դե ինձ շոկոլադն էր պետք։ հասնում եմ խանութ, պարզվումա, որ չկա սպիտակ շոկոլադ։ ընտրում եմ սև, պնդուկովը, համոզվում եմ, որ վրան գրվածա vegan product, ու վճարելու ընթացքում աշխատողը ասումա՝ էս ինչքան ուրախացաք, որ ունեինք շոկոլադը։ ու կողքինին էլ ասումա՝ սիրում եմ, որ մարդիկ փոքր բաներից ուրախանում են։ ու ես՝ ես էսօր էս շոկոլադի համար եմ արթնացել։ իրենց երևի թվաց, որ կատակ եմ անում։ ինչևէ։

էլի քայլեցի իմ սիրած փողոցներով, մի տեսակ ցուրտ էր, բայց մայթեր կային, որտեղ արև էր ընկնում։ ու քանի որ ակնոցս արևից մգանումա, ինձ դրել էի երազածս աղջկա տեղը, որին կարելիա կրել արևային ակնոց։ ու վայելում էի էդ մի ժամը, որ ոչ մի բան չունեմ անելու, ուղղակի դուրս եմ եկել երգ լսելու ու քայլելու։ էդքան անհոգ կյանքում ինձ չեմ գզացել։ շատ հաճելիա ոչ մի տեղ չշտապելը։

հիմա իմ համով շոկոլադով վայելում եմ կօֆէս ու առավոտվա լռությունը։ կարդում եմ Մուրակամիի “What I talk about when I talk about running”-ը, որ ինչ-որ չափով իմ էսօրվա մասինա։ նա ամեն օր դուրսա գալիս վազելու, ու նպատակը Նյու Յորքի մարաթոնին վազելնա։ իսկ ես կփորձեմ ամեն օր քայլելու գնալ, իսկ նպատակ չունեմ։ ինձ էդ մի ժամվա աննպատակ լինելնա դուր գալիս։

Թուարկում եմ աշխատանքների մի մասը՝

• Թարմացնել ՕՀ֊ն. Այս պահին աշխատում է FreeBSD 12.3-RELEASE-p10֊ի վրայ։
• Թարմացնել դատաբազան. Այս պահին աշխատում է MariaDB 10.5.18֊ով։
• Թարմացնել կոդը եւ հաւասարեցնել Lobsters֊ի հետ։ Աւելին՝ ներքեւում։

Համակարգի թարմացումը։

Պէտք է նշել, որ ի սկզբանէ ես ահագին սխալ եմ արել։ 2020 թուականին երբ առաջին անգամ տեղադրեցի Lobsters֊ը, իմ բոլոր փոփոխութիւնները commit էի անում հենց master ճիւղի վրայ, որը ահագին խնդիրներ բերեց թարմացնելուց։

Այս անգամ որոշեցի ամբողջ փոփոխութիւններս ջուրը քցել (a.k.a տանել ուրիշ ճիւղ), Lobsters֊ը տեղակայել ոնց կայ, ապա մեր փոփոխութիւնները անել այլ ճիւղի վրայ՝ khosenk/main։

Առաջին խնդիրը որ հանդիպեցինք շատ սպասելի էր։ FreeBSD֊ն, ի տարբերութիւն այլ ՕՀ֊ների, չի սպասարկում հին փաթեթներ։ Հաշուի առնելով, որ Ruby 2.7.0֊ն մէկ֊երկու ամսից մահանալու է, ահագին աշխատանք են տարել FreeBSD֊ի Ruby խումբը բոլոր փաթեթները փոխելու Ruby 3֊ի վրայ։

Սակայն Lobsters֊ը գրել ենք Ruby 2.7.0֊ով։ Չնայած նրան, որ հնարաւոր է FreeBSD Ports֊ից տեղադրել մեր ուզած վարկածը, այդքան աշխատանք տանելու փոխարէն որոշեցինք օգտագործել Ruby Version Manager։

Մի քանի ժամ աշխատանքից յետոյ, կարողացանք ամբողջ համակարգը աշխատեցնել rvm֊ի միջոցով։ Խորհին շնորհակալութիւն եմ յայտնում եւ խոնարհւում եմ norayr֊ի առաջ իր հսկայական օգնութեան համար։

Համակարգը թարմացնելուց յետոյ արդէն ակնյայտ փոփոխութիւններ կային։ Առաջինն այն էր, որ Հայատառ տիրոյթներ օգտագործելուց ցոյց էր տալիս ամէն ինչ Punycode֊ով։ օրինակ ցանցառներ.հայ֊ը ցոյց էր տալիս xn--y9aam0eb9a4abc.xn--y9a3aq։ Սա իհարկէ ինձ դուր չէր գալիս։

Մի քանի րոպէ կոդի մէջ ման գալուց յետոյ կարողացայ աւելացնել Հայերէն տիրոյթների սպասարկումը։

ահա եւ նկարում՝

Այս պահին շտապ փոփոխութիւններ չկան անելու։

Քննարկուող հարցեր

Համայնքի անդամներից մէկը հարցնում է, եթէ կարիք կայ «Խօսենք» անունը փոխելու։ Կարծիքների եւ առաջարկների դէպքում կարող էք ուղարկել նամակ՝ khosenk@hell.am֊ին։

trivia

Խօսենքը աշխատում է FreeBSD Jail֊ի մէջ, որը կառավարւում է Jailer֊ով։ Տեղադրուած է պինգուինաշէնի վրայ, որը գտնւում է Անդրանիկի տան մէջ։

սիրով՝ անդրանիկ

WriteFreely֊ն արդէն հասանելի նաեւ FreeBSD֊ի շտեմարանում (տես www/writefreely )։ Առաջ ձեռքով էի կազմում համակարգը իսկ հիմա արդէն տեղադրում եմ շտեմարանից։

Համակարգը աշխատում է աւելի արագ եւ օգտագործում է աւելի քիչ միջոցներ։

Շուտով կ՚աւելացնեմ նաեւ CAPTCHA, որը թոյլ կը տայ գրանցումները կրկին անգամ բացել ամբողջ հանրութեանը։

Մինչ այդ, կարող էք գրանցուել օգտագործելով հետեւեալ հրաւէրը՝ https://xn--y9aey5fdz.xn--y9a3aq/invite/qQnG7b ։ վաւեր է՝ յաւերժ, միայն՝ առաջին տաս կտցնողների համար (։

Մինչ հանդիպում։

սիրով՝ անդրանիկ

Ողջույն հարգելի ընթերցող հուսով եմ քեզ հետատքրքիր է , թե ինչպես արտահոսեց այս լուծումը , որի նպատակն է մասնավորապես ուժային կառույցներին օգնելու գտնել հանցագործության մասին թվային հետքեր ուղիղ հեռախոսի պարունակությունից ։

Դեպքը սկսեց այն կետից ( մոտավոր մեկ տարի առաջ ) երբ հանդիպեցի հետաքրքիր հոդված , որտեղ նկարագրում էր , թե ինչպես մի վերավաճառող անզգուշությամբ տեղադրելէր տվյալ լուծման ուղիղ հղումը , որը թույլ էր տալիս էր տալիս ներբեռնել տվյալը լուծումը celebrity ընկերության քեշերից :

Նախանական ստուգում ցույց էր տալիս , որ տվյալ վերավաճառող ընկերության կայքը հասանելի չի ։

Ինչպե՞ս լուծվեց այդ խնդիրը ։ Ինչպես հասկացաք օգտվեցի որոշակի լուծումներից ստուգելու համար արդյոք կա տվյալ դոմեյնի snapshot – ը ։ Եվ ուսումնասիրությունը ցույց տվեց, որ այո գոյություն ունի ։ ԵՎ այնտեղ իրականում գոյություն ուներ հղումը դեպի cellebrite ենթակառուցվածքի քեշային հատված ։ Եվ փորձնական հարցումը տվյալ քեշային հատվածին ցույց տվեց , որ այո դեռևս այդ ժամանակ տվյալ լուծմները հասանելի էին ցանկացած անձի համար ( ներկա պահին ի ուրախություն ինձ ընկերությունը լուծել է այդ բացը ) ։ Օգնվելով DNS պատմություններ պարունակող ռեսուրսներից հնարավոր եղավ նաև ներբեռնել այլ լուծումներ ։

Ի՞նչ քայլ կատարվեց իմ կողմից վերացնելու համար տվյալ բացթողումը Գտնելով իրենց էլ․ փոստը խնդրեցի , որպեսզի կապ հաստատեն կամ ընդունեն այն report – ը որը կապված էր բացահայտմանս հետ ։ Սակայն ինչ – ինչ պատճառներով փոխանցեցին , ոչ տեխնիկական ուղղվածություն ունեցող բաժնի էլ․ փոստ և այդպես էլ report – ը մնաց ։

Ի՞նչ քայլեր կարող էք կիրառվել նման խնդիրներից զերծ մնալու համար Կախված ձեր ենթակառուցվածքի առանձնահատկության հետ կարող էք N ժամանակահատվածը մեկ ուղղակի DNS – ում գրված կրիտիկական լոգերը Flush անել ։ Իհարկե այստեղ կարող էք բախվել մեկ այլ խնդրի հետ երբ երրորդ ռեսուրսները, որոնք նախատեսված reconnaissance իրականացնելու համար կարող են ուղղակի պահել այդ DNS հարցումները իրենց անձնական շտեմարանների մեջ ։

Վերջաբան ՝ Տվյալ բացթողումը թույլ էր տալիս ներբեռնել միայն լուծումները առանց որևիցե մի ակտիվացման հնարավորության ։ Սակայն հետագա ուսումնասիրությունս ցույց տվեց , որ միգուցե այս բացթողման մասին գիտեն արդեն հետաքրքրված մասնագետները , ովքեր ունեն հմտություններ շրջանցելու լուծումների պաշտպանական մեխանիզմները ։ Նշեմ որ այս հոդվածը գրելու պահին ի սպառ վերացվել է խոցելիությունը , այդ իսկ պատճառով կիսվում եմ ձեր հետ ։ Նպատակ ունենալով, որ այս քեյսը կլինի lesson learned և միգուցե մի օր կամ մի տեղ այս մոտեցումների շնորհիվ կկանխվի նոր տիպի վտանգներ ։

ֆիլմում գրողը (իմիտացնող դերասանը) անընդհատ բողոքում ա, որ պատկերելու են ոչ թէ իրեն, այլ իրենց երեւակայութեամբ չափազանցրած, շեղած կերպարի։ որ հարցազրոյց վերցնողին (եւ ֆիլմը նկարողին) աւելի հետաքրքիր ա իրեն յօրինել եւ խաղացնել, քան ճանաչել եւ չոր պատկերել։

ֆիլմի էս տեսակ նկարահանումը դառնում ա հէնց գրողի խուսափելիք իռոնիայի իռոնիան։ էլ երբեք չես կարող տեսնել մի բան, որ հէնց իրօք էդ մարդու միտքն ա, բայց միայն անդադար աբստրակցիայի շերտեր՝ կենդանի գրող –> մեմուար գիրքը ֊> գրքի սուբեկտիւ ընկալումը –> դրա հիման վրայ իմիտացուած գրողի կերպարը –> հարցազրոյցում իր բռած դիրքը –> կինոյով պատկերումը․ եւ այսպէս շարունակ։

դառնում ա արդէն, որ գոյութիւն չունեցող երեւակայական անձի հետ զրոյց ես անում։ ու, որ քո օրիգինալի երեւակայական ընկալումը քեզ թւում ա աւելի իրական քան հէնց օրիգինալը։ եւ երբ իրականին նայում՝ յուսահատւում ես, զի մտքումդ անդադար չափազանցրել էիր, շարունակ վերստեղծել։

քրաշերի նման ա՝ երբ քրաշուած ես ոչ թէ ակտուալ մարմնին եւ մտքին, բայց քո ֆանտազիային, որ կրում ա մարդու տեսքը, բայց արդէն իմիտացիայից աճել ա դէպի անկախ սիմուլացիա։ կիրկեգորի նման (Gjentagelsen, 1843), որ սիրահարուած էր պոետիկ գեղեցիկին եւ ոչ անհատական կնոջ անձին։ այսինքն գեղեցիկի տուեալ ինսթանսը միջոց ա հանդիսանում աւելի մեծը տեսնելու։

ուրեմն ո՞վ էր պատկերուած ֆիլմում՝ David Fosterը թէ՞ իր իմիտացիան, կամ սիմուլացիան։ իսկ կարող ե՞նք իրենից անջատ սիմուլացիայի կերպարին վերցնել ու ռեկուրսիւ վերասիմուլացնել, մինչ ստանանք անճանաչելի նոր բան։ կեղծ յիշողութիւնների նման, որ երբեք չեն եղել, բայց ճանաչում ենք։ երազի մէջ ունեցած երեւակայական ենթագիտակցական տրաւմայի նման, որ ազդում ա գծային կեանքի վրայ։

Անցյալը կանգնում ա իմ ներկայի վրա, ֆշշցնում, որ ես կիսատ եմ, դատարկ, որ ես չունեմ ոչ մի բան, ես ոչ ոք եմ։ Ես ինձ զգում եմ խրտվիլակ, ում ներշնչել են իշխելու համոզմունք, ես փորձում եմ իշխել սեփական կյանքի վրա։ Իմ կյանքը անցնում է, բայց իմ մեջ մնում է թեփ։ Ես ոչինչ չեմ ստեղծում, ես ստեղծում եմ միայն հիասթափություն, տխրություն, ապտակող ճշմարտություն, էգոիզմ։ Ես ցանկանում եմ լինեմ էմփատիկ իմ սեփական «ես»-ի նկատմամբ, բայց էմփատիան պետք է բաժին հասնի այլոց։ Ես դեռ ունեմ անվերջ պահանջներ ինքս ինձանից։ Թվում ա, թե իմ պահանջները սեփական անձից իմը չեն։ Թվում է միշտ թե ես կանգնած եմ ոչ սեփական ոտքերի վրա, այլ միշտ մխրճված եմ սոսնձված ավազում։ Ես փորձում եմ ձեռք մեկնել ինքս ինձ, բայց ավելի խորն եմ մխրճվում ։ Ես սկսում եմ չտեսնել, թե ով եմ դառնում։ Ես դառնում եմ խոցելի, քանի որ ես կորցնում եմ հաղորդակցվելու իմ եղանակները, ես չեմ հասկանում իմ գոյության իմաստը։ Թվում է, թե ինձ ոչնչացնելը շատ հեշտ է։ Ես ինձ զգում եմ անկատար։ Ես այնքան բան ունեմ անելու։ Բայց ես այնքան կորցրել եմ այդ անելու մոտիվացիան, որ այժմ ես իմ ձեռքերը ազատում եմ ավազից, որպեսզի բահով իմ գլխին տամ ու ավելի շատ ավազ լցնեմ ինձ վրա։ Ես մերժում եմ օգնության փորձերը։ Ես սուզվում եմ իմ ամուր գամված ծուղակում։ Ես կորցնում եմ ինձ այնտեղ, որտեղ արդեն հարմար է։

Ողջույն հարգելի ընթերցող Այս հոդվածով ցանկանում եմ Ձեզ ներակայացնեմ բազմզաթիվ քեյսերիցս մեկը , թե ինչպես 1) Բացահայտվեց և ֆիքսվեց IDOR խոցելիություն armed.am համակարգում

Ինչպես գիտեք արմեդը պարունակում է բժշկական փակ տվյալներ ։ Օրերից մի օր առաջացավ ցանկություն այն մակերեսային ուսումնասիրել և գտնել հետաքրքիր բացթողումներ , որոնք կարող էին լուծումը մշակող թիմի աչքից վրիպեին ։ Եվ այդ բացթողումը գտնվեց ՝ Պարզվեց հետևյալը առ այն որ html էջում մատուցվում էր թե պացիենտի , թե բժշկի նկարի հղումը ուղիղ կերպով առանց որևիցէ մի աուֆենֆիկացիայի ։ Եվ հղումը ուներ այս տեսքը ՝ https://example.com/images?&filePath=43212324232&fileIdnetification=312221123

Ինչպե՞ս փորձեցի այն շրջանցել

Այդ նպատակով վերցրեցի և գրեցի փոքր լուծում , որը վերցնելու էր օրինակ իմ filePath-ի և fileIdnetification query – ների ներկա արժեքը և ամեն արժեքին գումարում էր 1 և կանչ անում արմեդի սերվեր , որը արդեն վերադարձնում էր այլ բժշկի և պացիենտի նկար ։ Օրինակ Ցիկլ 1 – ի ժամանակ https://example.com/images?&filePath=43212324233&fileIdnetification=312221124 Ցիկլ 2 – ի ժամանակ https://example.com/images?&filePath=43212324234&fileIdnetification=312221125 և այլ և այլն

Ի՞նչ կարող էր այդ քայլով հարձակվողը ստանար տվյալ հարձակման վեկտորով ՝

ՀՀ բոլոր քաղաքացիների նկարները ՀՀ բոլոր բժիշկների նկարները Այլ խոցելի տեխնիկական բանալիներ , որոնցով կարող էր արտահանվել այլ տեղեկատվություն(Այս կետը խորը ուսումնադիրության չի ենթարկվել) ։

Ինչպես այն ֆիքսվեց ՝

Նկարների հղումները փոխարինվեցին jwt տոկենի առկայությունով , որը տվեց ավելի ապահով տվյալների ստացում և բացի դա արդեն առաջացավ մասնագիտական լեզվով կոչված “Zero Trust” մոտեցումը

Ովքեր իրենց ներդրումը ունեցան , որպեսզի տեղեկատվությունը օպերատիվ կերպով մաքսիալ սեղմ ժամկետներում փոխանցվի Արմեդ թիմին ՝

Antranig Vartanian— co-founder and CEO of illuria security (https://antranigv.am/) Samvel Martirosyan— CEO at HOORY / Co-founder of CyberHUB-AM (https://www.linkedin.com/in/sammart/?originalSubdomain=am)

Վերջաբան ՝

Նմանատիպ խոցելիությունները առաջանում են , երբ լուծում մշակողները աչքի տակ չեն պահում OWASP – ի կողմից բոլոր առաջարկվող բաժինները , որոնք կարող են լուծել մի մեծ խնդիր ։ Դա ցանկացած լուծման անվտանգ իմպլեմենտացիան է , որը հետագայում կարող է օգնել խուսափել բազմաթիվ խնդիրներից ։

OWASP հղում ՝ https://owasp.org/www-project-top-ten/

արդեօք սա՞ ա էն խտրական ինստիտուցիան (անկախ առաջադէմ֊ներառական իրաւական լրամշակումներից), կամ հասարակութեան կազմակերպման նախընտրելի՝ ներկայիս արտօնուած սեռական եւ (հետերո)մոնոգամ զոյգի մոդելը, որ արժանի ա համարւում պահպանման եւ յարատեւման համար։ ուզում է՞ք, որ շուկան աշխատի եւ նախայետագծուի հիմք ունենալով էս աւանդական կառոյցը եւ ոչ ազատ անհատին։ զի անհատը ազատ չի, եթէ վերոնշեալ աւելի ընդարձակ ազատութիւնների համար հարկաւոր ա զագսի փարաւոն (մլիցա), եւ պապա կանգնող պետութիւն։ իսկ դու ուզում ե՞ս էսպիսի abusive պապա, aka էս քննարկուած ինստիտուցիան, բայց, որ լաւ ա նայում։ ինչքան ուզում էք ապրէք իրար հետ, բայց պապան ա՞ թողողը։ ի՞նչ ասեմ, շարունակէք ծծել ձեր հոր գէշ կլիրը ։Դ

Սա անվերջ շրջան է մտերմութեան, երբ ներկայիդ հարցերը անցեալիդ բառերով կը փարատուեն։ Ու դու ինքդ անցեալի բառերով կը փարատես ընկերոջդ։

Շրջանից դուրս անյայտի վախն է, անփորձի ջանքը, որ դժուար է յաղթել։ Բայց անհրաժեշտ է։ Եւ նոր շրջաններ դեռ պէտք է գան, ուր աւելի յարմար կը լինի մնալը, բայց ես այնտեղ էլ մնալ չեմ կարող։ Զի կախարդողի գիտակցումս աւելի շատ է քան կախարդուողինը։

Միայն երանի՜, որ կախարդելիս կախարդուած չլինեմ։

յաճախ սպասում եմ երբ ա գիշեր լռութիւն լինելու, մենակ լինեմ, ժամանակը կանգ առնի։ ժամացոյցներից վախենում եմ կտ֊կտ֊կտ ոնց որ դանդաղ կեանքս պակասի։ քունը կայֆ ա՝ ժամանակաւոր մահ ա։ մշտականը կայֆ չի, անետարկելի ա։ դզում ա, որ քնի մէջ մեռնում եմ եւ քնից յարութիւն առնում։

կողքի շէնքից ղախպայ օդորակիչի ձայնն ա։ ծակող՝ մի քանի հազարանոց յաճախականութիւններով գնում֊գալիս ա։ շներին խլացնող յատուկ սուլիչի նման, ինձ՝ պրիմատիս պառալիզացնում ա։ մօտ 16 հազար կամ աւել հերց կլինի։ ոնց որ ուղեղը խոզ֊վարդագոյն լազերով սղոցի։

օտար եմ իմ մէջ։ օրուայ ընթացքում պատահական հեռախօսի տեսախցիկը միանալիս, ինձ եմ տեսնում, մի տեսակ զարմանում եմ։ մոռացել էի ինչ տեսք ունեմ։ շատ ահաւոր չի, զուտ հետաքրքիր ա։ mirror stageի շարունակական ժխտում ա։ նաեւ հայելին տեռոռ ա։ անյարմար ճշմարտութիւն ա։ յարմար սուտ ա։ քուանտային՝ երկուսը միաժամանակ։ հարկաւոր ա ինտեգրուել եւ դառնալ մէկ։

վոնեգուտը յատուկ հոգեբանի մօտ չէր գնում, որ well-adjusted չդառնար, զի վախենում էր, որ չկարողանայ դրանից յետոյ գրել։ ես աստիճանաբար well-adjusted եմ դառնում, ու աւելի նորմալ (լատին․՝ norma, ատաղծագործի քանոն)։ վախենում եմ նորմալ լինելուց, զի լոքշ ա տէնց։ էդ նշանակում ա շատ բան չուզել։ ոչ թէ ուզել՝ չանել, այլ հէնց չուզել։ դառնում ա, որ զուտ հանգիստ ապրելու (գոյատեւելու՞) համար ինձ զրկում եմ լիքը ցանկութիւններից որոնք սոցիալապէս ընդունելի չեն։ ուզում եմ հայելու մէջ չնայեմ, բայց կրկին ստիպուած եմ։ յոռիա բայց ինչ արած, իմ մէջ ինքս ինձ ճնշեմ, որ գործ կարողանամ անեմ, ու մի քանի տարի յետոյ անդրադառնամ էս ճնշելուց առաջանալիք կոմպլեքսներին ։Դ

սաղ հէչ, հերթական անգամ չզոհուեցի :D կներէք

հերթական անգամ չզոհուեցի ոչ զոհուել ենք ոչ հայրենիք ենք կորցրել

հերթական անգամ չծծեցի

ինչ անենք բագոս են փաղղոս չունեն, զատօ կռուած տղու մակեդոնական նիզակ են ծծում։ գեոթ են, զատօ եօթ հերոս երեխայի մայր են։ զատօ, հերթական անգամ չզոհուեցին։

And the time comes, when your online presence becomes your worst enemy. Who cares about so many chats with innumerable people on a topic which is so popular? Our generation has got so many temporary things to spend time on. This is becoming ridiculous.

And the time comes when all you wanna share is that still and warm glance with someone lying next to you. All you wanna care about is the way you’re gonna spend the next afternoon with a cup of coffee, or the evening with a glass of fine wine.

And the time comes, when online is not a choice, when you realize that the variety of opportunities that ‘online’ provides us with are meant to set all of us apart.

And the time finally comes when I choose to stay beside people who need me and who are precious to me. I choose to be there in real life, in real time, I choose to live and I choose to grow. Stay safe and sound there online.

Ասեցի ու զգացի որքան չգնահատուած ա որակեալ աշխատանքը։ Բայց դրանում աւելի շատ արդարութիւն կայ քան անարդարութիւն։ Մենք սահմանել ենք, որ ընդունում ենք լաւ մարդկանց, բարոյականութիւնը, որակեալ աշխատանքը ու հոգատար վերաբերմունքը։ Ապա այլ կերպ լինել չէր կարող, այլ կերպ մարդիկ աշխատանք են կորցնում, ընկերներ, ազատութիւն, յարգանք եւն։

Էն ինչը բացասական չի գնահատուել լռելեան դրական ա գնահատուած։ Ու եթե դու քեզ գնահատուած չես զգում ապա դու դրական իմաստով գնահատուած ես։

Մի յուսահատուի՜ր։

Յ.Գ. Մէկ այլ միտք այն մասին, որ երբ ինքդ բացասական չես գնահատում վատ արարքը լռելեան անցնում ա դրականի տակ։

Նրա մոլուցքը, թե մոլուցքին նախորդող դեպքը։ Ինձ սպանում է միտքը, որ իմ սերը որևէ ցանկացած դրության, օբյեկտի նկատմամբ իրականում մոլուցք է։ Իմ կյանքը մոլուցք է լինել խաբված սեփական հորինված հեքիաթում, բառերը ձևավորել որպես դղյակ ու նետել ինձ այնտեղ։ Ես ինքս ինձ սպանում եմ մոլուցքով լինել խաբված, որ դեռ կենդանի եմ։ Ես բացում եմ իմ աչքերը. ամեն օր ապրելու համար նույն կեղծ դղյակում։ Այն թվում է գեղեցիկ, այն ինձ օրորում է... Ես այնտեղ դեռ կենդանի եմ, ոչ մեր ապրած իրականությունում, այլ որպես երազ, որը տեսնում են մեկ անգամ, իսկ հետո պատմում անվերջ՝ հույսով, որ մի օր բոլոր մղձավանջներից զատ կտեսնեն դղյակը։ Բայց դա այն չէ, ինչի համար արժեր ապրել։ Նույնիսկ եթե ես ապրում եմ այնտեղ, նույնիսկ եթե դա մոլուցք չէ, ես իրավունք չունեմ ապրել խցում՝ թեկուզ և գեղեցիկ։ Աշխարհը ահռելի է, իսկ ես բանտարկվել եմ այնտեղ, որտեղ հարմար է։ Ես չեմ ապրում իրական կյանքում, ես չեմ կարող ապրել գոյություն չունեցող դղյակում։ Եվ եթե իմ գոյությունը չի սահմանագծված տարածքով, միգուցե ես իրոք մահացած եմ, թեև շնչում եմ.....

Երբ ես մտածում եմ նրա մասին, թե ով եմ ես դարձել, կամ ուր եմ ես գնում, օր օրի, ես հասկանում եմ, որ այն մարդը ով նայում է ինձ հայելու հետևից, ես չեմ։ Ես հասկանում եմ, որ ես չեմ հասել նրան ինչին ձգտել եմ, զուտ վերցրել եմ այն ինչ նետված է եղել։ Ես չեմ ցանկացել դառնալ այն մարդը, ով հիմա եմ։ Ես ինձ անկենդան եմ ձգում, անպետք։ Ես չեմ կարող բացատրել..քանի որ ամեն ինչը բացատրելու համար պետք են օրինակներ։ Ես ձեզ պատմում եմ նոր կենդանու արտաքինի մասին, բայց երևի թե ավելի ճիշտ կլիներ ցույց տալ լուսանկարը։ Բայց ես չունեմ լուսանկարներ, ես ունեմ հիշողություններ, ու չեմ կարող ամենը ասել։ Անձնական պատկերը ստեղծում եմ միայն ես, իսկ մնացածը ազատ են միայն ատել այն։ Բայց պե՞տք է, որ մնացածը ատեն այն, ինչը չեն հասկացել։ Եթե ես փորձեմ ինքս ինձ պատկերել այժմ, ես կձախողեմ դա։ Եթե ես նույնիսկ նկարիչ լինեի, եթե նույնիսկ լուսանկարիչ, ես դա չէի կարող բացատրել։ Ես գրում եմ, քանի որ ոչ ոք սա չի լսի։ Ով երբ լսում են, թվում է հակված են ատելու...Մարդիկ զբաղված են կամ ձևացնում են, որ զբաղված են։ Եթե ինձ արկղը նետեին, և ասեին խոսիր, ես կխոսեի, իմանալով որ համակարգը ջնջում է ցանկացած խոստովանություն, դարձնելով դա անիմաստ։ Դու խոստովանում ես ոչնչի առջև, կանխելով ցանկացած վնաս, որը կարող էին տալ քո խոսքերը։ Քո զայրույթը, քո սերը, քո տխրությունը, ուրախությունը, ամենը խոստովանվում է պատերին։ Ոչ ոք չի հոգում քո մասին։ Մի մարդը չափից ծանր է ինքն իր համար, որ այդ ծանրությանը մի փետուր ուրիշից ավելանա։ Համակարգը պահվում է լուռ խոստովանությունների վրա... լռությունը ինձ պահում է սոցիումում որպես իր մասնիկ։ Ինձ հրավեր չի ուղարկվել խնջույքի, որում այժմ լռված եմ։ Ես պարզապես եկել եմ ու բոլորն արդեն հարբած են։ Ես ցանկանում եմ լինել սթափ, բայց ես բախվում եմ անտարբերության։ Ամեն մի հարբած սեփական կեղծ երջանկությունն է վայելում, իսկ ես չունեմ նույնիսկ այդ կեղծիքը։
Ես աշխատում եմ լինել այն, ով կցանկանայի...բայց մինչ օրս ես ինքս ինձ չեմ ճանաչում։ Ես դառնում եմ այն մարդը, ով ինձ հետ կապ չունի։ Ես ատում եմ այն աղմուկը, որը ինձ շրջապատում է։ Ես ատում եմ այն լռությունը, որտեղ ես կարող եմ մտածել։ Լռությունը ստիպում է հաշտվել, աղմուկը՝ չնկատել, որ դու հաշտվել ես։ Կարո՞ղ եմ ես մինչ ականջներս ժպտալ։

-Բարև ձեզ, ինչպես եք։

Այո, անվերջ... չնայած հարբած մարդիկ խնջույքից հետո թքած ունեն, թե ով է բարևել նրանց երեկ

eating a clock is very t̷̲͉͚͔͚̀̇̄i̸̱͔͙̘͇̜̲̬̇̓̌̒͑̀̎̌̓m̵̢̢̦̪͖̂͒͛̇̋̃͝e̵̖̦̫͕̥̫̫̾̌̌͘͝ ̷̧͚̘̗̼̣̺͔̜͋̌́̚͜͠c̶̨͉̘͖̠͍̜̻̒̿͊͛̑͗͒o̴͚̣͛ņ̶̡͇̘͖̙͙̒̈̆͆́͗̉̓̓͘͜s̸̨̨̞͙̣̝̱͕͖̾́̏̍͗̇̐̀ų̴̤͓̟͉͕̺͖͌́m̵̘̝̣͚̾̏̀̅͒̄̄̀i̴̯̞̿̌͌̈́ṉ̷̗̥͇̔̏͘ǧ̵̟͈̫̠̫̭̜͗͛̀͜͜

գուցե շուտով ամեն ինչ ավելի լավ կլինի նաև գուցե անգամ հիմա քեզ հանգիստ չեմ տալիս։

ես ինձ կորցրել եմ քո մեջ ու դրա մասին մոռացել, ես ինձ չեմ ուզում գտնել քեզնից դուրս։

ներքեւի սրահում մութ ա, դիջեյ, պարողներ, ֆուրշետ։ ես ու պոլինան նստած ենք 17-րդ սեղանի մօտ, բազմոցին։ պոլինան ասում ա՝ ես զգում եմ, որ մի բան էն չի, բայց ինքը չի ասում թէ ինչ։ ասում ա՝ սառն ա խօսում, ես զգում եմ որ սառն ա, բայց ինքն ասում ա նորմալ ա։ ասում ա՝ ինքը շատ լաւն ա, բայց նեղւում եմ որ չի խօսում հետս։ ասում եմ՝ կարեւորը վստահութիւնն ա։

նստած ենք բեմի վրայ, ես՝ գոլդըն լագերի բաժակով ipa-ը ձեռքիս՝ արթուրին ասում եմ, որ խմելիս տխրում եմ, իսկ արթուրն ասում ա՝ չէ, օյաղ ժամանակ տխրութիւնդ թաքցնում ես, իսկ ալկոհոլը չի թողնում քեզ խաբես։

բոլորը վերնաշապիկիս կոմպլիմենտ են անում, ես էլ կարմրում եմ։ մարատին ասում եմ՝ առնելիս քո մասին էի մտածում, մտածում էի՝ մարատի շորերից ա։

զոյային ասում եմ՝ եթէ որոշել ես վիրահատել քիթդ՝ վիրահատի, բայց եթէ իմ կարծիքը հետաքրքիր ա՝ դու շատ սիրուն ես։ ու զոյան իրօք շատ սիրուն ա։

արդեն գրեթէ կէսգիշեր ա, ես սինիներն եմ դասաւորում ըստ գոյների։ ստեփանն ասում ա՝ քեզ ասել ե՞ն որ սիրուն մատներ ունես։ նայում եմ դեֆորմացուած եղունգներիս, դրանց արիւնոտ եզրերին, հարցնում եմ՝ էդ սարկա՞զմ էր։ սկսում ա բացատրել, որ մատներս ոչ շատ կարճ են, ոչ շատ հաստ, որ իրօք սիրուն են, ու որ պէտք ա հասկանամ, թէ ինչի եմ աւիրում ու չանեմ։ ասում եմ՝ փորձում եմ։

ստեփանին շնորհակալութիւն եմ ասում տուած շոկոլադի համար, ինքն էլ պատասխան շնորհակալութիւն ա ասում, յետոյ աւելացնում՝ «հես ա կասի ինչի համար։ որ կերար, դրա համար»։

ստեփանը հարցնում ա՝ կենդանիների ու մարդկանց հոգին նո՞յնն ա։ ասում ա, որ նոյնը չի։ իսկ ես չգիտեմ։

լիւմենի աշխատողը մօտենում ա, բարեւում ու հարցնում թէ ոնց եմ, իսկ ես շփոթւում եմ, զի չէի սպասում։ լիւմենում հնչում ա karma police յետոյ fake plastic trees հետո street spirit ու ես փորձում եմ սցենար գրել բայց չեմ կարողանում որովհետեւ ոնց street spirit-ի տակ սցենար գրես ոչ թէ սառած նայես մի կէտի ու երգես յետը։ ինեսը պստիկ բաժակով սառոյցով slow drip ա հիւրասիրում, ասում եմ միւս անգամ սրանից կվերցնեմ։ ասում ա թունդ ա շատ, երեկոյեան չարժի խմել։ էս փոքր էր, հաշիւ չի։ ասում ա, որ էստեղ հաւանում ա, որովհետեւ ակտիւ ա աւելի։ ասում ա՝ դառգետում երեք տարի մատուցող աշխատելուց յետոյ գանձապահի աշխատանքը շատ լօքշ էր։

ուղեղս հրաժարւում ա աշխատել, ու ticktick-ում անընդհատ աւելանում են կարմիրով նշուած overdue թասքերը, ու ես չգիտեմ՝ ոնց հասցնեմ էս ամենի հետեւից։

մարատը նայում ա աչքիս տակ դակած սրտիկին, ասում ա արի գնանք տատու անենք ես ու դու։ արտուշը կողքից ասում ա՝ ինքը նաղդ անող ա։

ստեփանը զգում ա, որ արդեն ոտքերումս ու թեւերումս ուժ չի մնացել, ու գարեջուրը լցնելուց յետոյ պտտւում գալիս ա իմ կողմ, որ իմ տեղն իջեցնի։ մի քանի անգամից յետոյ սկսում եմ ինձ վատ զգալ։ ասում ա՝ վատ մի զգա որ օգնում են քեզ, առանց օգնելու չենք գոյատեւի։

արտուշը զգում ա, որ մի բան էն չի։ ասում ա՝ էսօր դուրըս չէս գալիս, ի՞նչ ա եղել։ օրուայ վերջում փոխւում, բարձրանում եմ բար։ ստեփանը սառնարանից imperial stout ա հանում, տալիս ինձ, ու ասում՝ արտուշն ա լցրել քո համար։ գերյոգնած եմ կեանքումս ամեն ինչից, բայց մինչեւ ականջներս շնորհակալ՝ էսքան լաւ մարդկանց հետ աշխատելու հնարաւորութեան համար։

ես լացում եմ տաքսու մէջ ու տուն քայլելիս ու գիշերն անկողնում պառկած զի աշխարհը շատ ա ու ես քիչ եմ ու թւում ա թէ ձախողում եմ բառացիօրէն ամէն ինչ։

Ու ստացվում է։

Ու անելու եմ։

Ու անում եմ։

Ամեն ինչ կարգավորվում է։

Քիչ֊քիչ։

Մտքերս կարգավորվում են։

Ես կարգավորվում եմ։

Խոսելու եմ։

Խոսելու ենք։

Զանգելու եմ։

I'm scared that I can find out things inside of my consciousness I don't wanna know, I'm scared that somehow I will open up to myself and it will hurt me.

But then I realize, the fact that I'm scared is the starting point. I have to know, I have to understand myself at whatever cost.

There are also things I will never question, things that I find are indescribable and authentic, I wanna cherish them. Those are the values I'll never replace, they're with me from now on. You gave them to me, now I have to hide them in places nobody can find. I don't think anyone can notice if they find them. Those are too precious, too mature, too beautiful, too much wise, a little bit too much, a little bit...unspoken. I wish we could talk about them more.

Wherever this road takes me, I cannot forget it, the time, it seems to me, has stopped and it cannot move on for now. The clocks are not moving.

My mind is messed up.

The weather is nice and hot here.

But I'm cold.

I turned on the heating.

I put on my red sweater.

I'm still cold.

I miss you.

I miss the heat of you.

I miss the heat of your body.

I miss your voice.

I miss your laughter.

I miss the smell of you.

I miss the smell of our kissing.

I miss us lying in a bed.

I miss you.

I wasn't public about my feelings before.

You've changed me.

I miss you.

I love you.

I want the world to know.

I want to scream and shout.

I want you.

I want us.

I want you.

You're mine.

I'm yours.

I love you.

I'll heal.

I promise.

It keeps repeating in my head. I like it. I love it. I want it. Again. Again. I love it.

I love you. I know it. I knew it. I know it.

I love you.

Մեր վախերը դառնում ենք մենք: երբեմն որոշ վախեր մեզնից ուժեղ են գտնվում ու մեր փոխարեն իրենք են որոշում: ու մենք չենք նկատում դա, մենք պարալիզված ենք վախով, չենք կարողանում կառավարել մեր հապճեպ որոշումները, ու մենք բոլոր վախերին ճանաչում ենք, իսկ մեզ՝ երբեմն չէ:

գուցե մի օր արթնանամ, ու սա էլ երազ լինի:

I know.

Զգում եմ՝ դժվարանում եմ մտածել, թե ոնց եմ պատմելու, չեմ ուզում խոսել էդ ամենի մասին, բայց ուզում եմ, որ իմանաս։

Ուզում եմ կարդաս մտքերս նորից ու տաս ճիշտ հարցերը նորից։

Ուզում եմ չխոսեմ ես ու դու ինձ հասկանաս։

Ուզում եմ

սիրումեմ

ապրել կարող ենք բոլորս սիրել մեծ մսս արժանի լինլ սիրուն քչերս

կապված քաղաքի ամեն անկյունում ամեն կողքինը ծանոթ է թվում բացի քեզանից բոլորի հայացքը միայն ինձ է տեսնում

միթե լինելուց բացի այլ բան եմ ուզել միթե տեսնելուց բացի այլ բանեմ խնդրել միթե քեզ ունենալուց բացի այլ բան եմ փնտրել

միթե պետք է մոռանամ անցնեմ առաջ միթե այդչափ տարված եմ եղել միթե չեմ ճանաչել քեզ բնավ

միթե հեռու ես ու մեղովորը ես եմ միթե սիրել եմ ու մեղավորը ես եմ միթե սիրել ես ու մեղավորը ես եմ

միթե չի գա մի օր, երբ միասին կլինենք միթե չեմ ապրի ես այդքան միթե իմ սերը արժանի էր քեզ

ատումեմ քեզ ամբողջ մտքով ատում եմ ինձ ՝ ավելի, ատում եմ միտքը քո մասին ատում եմ ինձ՝ էդ մտքի համար:

ատում եմ ժամանակը , որ քեզ եմ նվիրել ատում եմ ապագան, որ քեզ հետ եմ պատկերացրել ատում եմ ժամանակը, որ քեզ սիրելով եմ զբաղվել ատում եմ ժամանակը, որ քեզ ատելով եմ զբաղվել

ատում եմ հույզերս մտքերս ու ինձ ատումեմ քեզ ՝ավելի: ատում եմ սուտ խոսքերդ իմ մասին և ատում եմ ինձ ՝ավելի:

ատում եմ ժամանակը, որ սպասել եմ քեզ ատում եմ քեզ, որ դա չես շտկել ատում եմ մտքրեը, որ ինձ վանել են ատում եմ ինձ, որ քեզ սիրել եմ:

ատում եմ մոլորակը որում քեզ տեսա ատում եմ երկիրը որում դու ինձ գտար ատում եմ մեր տունը, որ ինձ քեզնից հեռացնում էր ատում եմ աշխատանքը, որ ինձ ու քեզ կապում էր

ատում եմ ապագայի քո հետ պլանները ատում եմ ինձ դրանք ունենլու համար ատում եմ քեզ ոչ մի քայլ չանելու համար ատում եմ ինձ, որ սպասել եմ քայլի

ատում եմ քո տղամարդ տեսակը որ ինքնաբավարարմամբ է միայն սնվում ինքնախեբույթամբ է իրեն արդարացնում ատում եմ ստին փորձերդ

ատում եմ քո սուտ սերը ատում եմ քո շրջապատը ատում եմ քեզ իմ շրջապատում ատում եմ քենիզ հետո իմ շրջապատը

ատում եմ աշխարհընկալումդ որ ոչինչ ոչնչից չի տարբերում որ իմ վատ զգալու համար արգումենտներ է պահանջում

ատում եմ օրերը, որ սպասումը սրտումս հույսը հոգումս, մտքումս երազանք որ դու մի օր դուրս կգաս վարդագույն աշխարհիցդ ու կտեսնես ինձ ու քեզ ՝ իմ կողքին, որ երբեք ոչինչ չի արել էդ տեղում լիելու հանար

ատում եմ քեզ ամբողջ մտքով ատում եմ քեզ ամբողջ մի դար ատում եմ ինձ քեզ սիրելու համար

The purpose of this series is to showcase the social standing in Armenia, one of the post-soviet countries riddled with a horrific past and a platitude of societal and cultural issues. To refrain myself from drifting into the indulgent practice of writing pop story snippets from Armenia, which I oft do, and to Illustrate the horrendous nature of systematic exploitation and abuse that has been oh so normalized in my country and in effect to keep this essay cohesive, I would like to lay out the framework of how this series should work. I will limit myself to writing one main story for each part of the essay. These stories will usually be based upon experiences that I had myself or was told by my friends. After writing the story, I will try with the best of my ability to illustrate the societal, cultural, and historical causes behind the occurrence of that story, and not per se the reasons behind that particular story but the reasons behind the all so similar stories that form a unifying cannon of life events that in turn cultivate the chaotic community that we are left with today. I will try to showcase the systems and norms that are so abusive and exploitative that the presence of such unjust and predatory mechanisms lead to the numbing of the mind and corruption of the soul. Those lucky enough to realize this process of total corruption, usually turn to different forms of escapism, an understandable response to the situation that they are born in. I too did partake in the inevitable pitfall of escapism, however, the realization that new people are born into this abysmal regime and their talents, desires, and hopes will be shattered and stepped over, in the same ways that mine were, have brought me to the realization of the duty I have as a survivor of the jungle – to share my knowledge and understanding of the place to the broadest audience possible, in hopes for them to develop the proper defense mechanisms against such a hostile environment. Because when I saw my sister with her hair cut to half and with the tears in her eyes, crying for my help, crying for an escape, crying for a safe place to exist, I knew that something must be done.

The essay was originally intended to be transformed into a video documentary series.

Մի տեսակ մոլորված, էս կյանքից էնքան էլ շատ բան չհասկացող ու հարցերի պատասխանները գտնելու համար ապրող մարդի՛կ, դուք մենակ չեք, մենակ մենակ չենք, էսօր չորս մոլորված (բայց միայն հոգեպես) շների եմ հանդիպել ։Ճ

Ուրեմն (հա ես գիտեմ, որ շաղկապով նախադասություն սկսելը չի խրախուսվում) իմ համար վազում եմ առավոտ ժամը 6-ին, մեկ էլ տեսնեմ դիմացի մայթին շներ կան, հեռվից բարևեցի, բա՜ն չասեցին, բայց հենց հասա իրենց, սկսեցին հաչալ ու դեպի ինձ քայլել, կանգնեցի, որ գան հանգիստ խոսենք, էն էլ առհամարհեցին։ Ես էլ արդեն թեքվեցի որ հետ վազեմ, սկսեցին հետևիցս վազել, աչքերս ճմռթեցի ուշադիր դիմացս եմ նայում, ոնց որ թե ո՛չ finish-ի կարմիր ժապավեն կա, ո՛չ էլ ոսկոր մրցանակներով սպասողներ։ Դե պարզ է, էս շները երևի իրար հետ գրազ էին եկել, թե ով է առաջինը ձախ ոտքս բռնելու։

Անկեղծ ասած, իմ կյանքի պարտադիր անելիքների ու երազանքների ցուցակում էս՝ «ուզում եմ, որ մի շուն ոտքս կծի», «ուզում եմ շների մրցանակ դառնալ» կետերից ոչ մեկը չկա։ Երևի էս շներից մեկը տենց մի տենց մի նպատակ ունի, կանգնում եմ, որ գան կծեն իրենց ցուցակից էդ մի անելիքն էլ ջնջեն, ես էլ հանգիստ գնամ տուն։

Կանգնում եմ, իրենք էլ են կանգնում, քայլում եմ, հետևիցս գալիս են։ Նորից եմ կանգնում, բոլորին հերթով հաջող եմ ասում ու գնում եմ, մոտ 5 մետրից էլ ինձ չեն հետևում, երևի իրենց անձնական տարածք էի մտել ․ ․ ․

Ու հետո շների ու Ամելիների հետ կռիվ անելով՝ գնում եմ տուն ․ ․ ․

է՜հհ, ի՜նչ լավ կլիներ շների, հետ խոսել իմանայի ․ ․ ․

17.6.19

կյանքը խառն ա շատ, սկսում եմ համակերպվել որ լիքը բան չստացվելը ու բացթողումներս նորմալ են ու հիմա այլ բանի վրա պետք ա կենտրոնանամ։ կգա էն ժմնկը, որը պետք ա տրամադրեմ նրան ինչը էսօր բացիթողի ա, բայց ամենից շատն էի երազել սրա մասին, ինչքան վիզ դրեցի բայց երբ հասա ու մեջն եմ, առաջ չեմ գնում։

ուղղակի չեմ հասցնում, էս հմլսրնը խեղդում ա ամեն կողմից

կյանքը խառն ա շատ, սկսում եմ համակերպվել որ լիքը բան չստացվելը ու բացթողումներս նորմալ են ու հիմա այլ բանի վրա պետք ա կենտրոնանամ։ կգա էն ժմնկը, որը պետք ա տրամադրեմ նրան ինչը էսօր բացիթողի ա, բայց ամենից շատն էի երազել սրա մասին, ինչքան վիզ դրեցի բայց երբ հասա ու մեջն եմ, առաջ չեմ գնում։ ուղղակի չեմ հասցնում, էս հմլսրնը խեղդում ա ամեն կողմից

շատ հաւես ա, որ էս մեծ ու երկար կեանքի էս փոքր պահի մէջ հենց մեզ ա տրուած էսքան բան միանգամից վայելելու հնարաւորութիւնը։ էն, որ մենք էսքան տարբեր ուտելիքներ ունենք, էսքան տարբեր հագուստ, արուեստներ ու արհեստներ, մասնագիտութիւններ, մազերի ներկեր, խմիչքներ։ հիմա կեանքը միաժամանակ շատ աւելի անկարեւոր բայց նաեւ շատ աւելի կարեւոր ա դարձել, ու էլ չեմ տանջւում էդ հարցերից։ հպարտանում եմ մեզնով, որ ինքներս մեզ էդքան լաւ ենք զբաղեցնում, որ ինքներս մեր համար էդքան հաւես խաղեր ենք մտածում։ էդպէս։

յ.գ. երբ դաշնեզերքում առաջին անգամ կիսուեցի էս մտքերով՝ կողմնակին գրեց հետեւեալը.

ռիչարդ ֆէյնմանը վարկած ունէր, որ գեղեցիկը ունիվերսալ գաղափար ա։ ես հակւում եմ նման մտքի։

ու չեմ բացառում որ կոդը որ գրում ենք՝ այլ չափողականութեան էակների համար սիրուն այգու պէս ա։ մի քիչ անիմաստ՝ բայց սիրուն։ եթէ լաւ ա գրած։ (:

ու մտածում եմ որ այսօր մշակութային պայթիւնի, ծաղկման ժամանակաշրջան ա, իսկ պատերազմներ գրեթէ չեն լինում, մերը՝ բացառութիւն էր, ու որ այդ ամէն ստեղծուող իւթիւբ վիդեօները, երգերը, պոդքաստները, ծրագրերը, բլոգերը, գրառումները՝ շատ սիրուն են։ ու նախանձելի ժամանակում ենք ապրում։

դեռ երբեք մարդկութիւնն այդպիսի նախանձելի ժամանակաշրջան չի ունեցել։

ես, միանշանակ, համաձայն եմ. նախանձելի ժամանակում ենք ապրում։

**կրոնի նկատմամբ էտքան ատելությունդ էլ ա ազդում ու խանգարում։ երկուսդ էլ տհաճ էիք։

բայց առաջինն ավելի շատ։

ես չգիտեմ ինչ եք մտածում իմ մասին։ բայց ինչոր բան կատարվում էր հետս թեթեւ հպվելուց

մի տեսակ տարօրինակ էր որ հակառակ սեռի նկատմամբ կարող ա էլի մի օր ինչ֊որ բան զգամ։ բայց մարմինս երբեմն ինձ չի ենթարկվում։ երբ կողքիս էիր թեթեւ ցրտից սրթսրթու՞մ էի։

էնքան ես հիշեցնում նախկիններին որ մտածում եմ, էլի՞ նույն մարդկանց բնավորություններից։ բայց հիմա մի քիչ ավելի կայուն եմ, միանգամից ստոպ կտամ եւ շատ չեմ երկարացնի

պատկերացնում եմ որ վերջապես պետք ա հասկանալ, որ ժմնկը չի լուրջ հրբն։ ու նրանք ովքեր որ կան, էն մարդիկ չեն ով պետք ա։

ավելի խաղաղ եմ զգում քան երբ անիմաստ հույսեր ունեի։ սիրում եմ որ ամեն բան պարզվում ա ու իմ ֆանտազիաները օդ են դառնում

գիտեմ որ էտքան էլ լավ բաներ չես մտածում իմ մասին։ հասկանում եմ, բնական ա, ինձ ուղղակի չի հետաքրքրում էն ինչ քեզ ա հետաքրքրել։ ինձ ապագան ա գրավում, քեզ՝ անցյալը։ անցյալի մեջ հետաքրքրություն չեմ տեսնում, պատմությունները ձանձրալի են, ինձ բջիջն ա դուր գալիս, իր խորամանկությունները, հիվանդություններն են դուր գալիս, իրանց ուսումնասիրելը ու հասկանալը, հետո կիրառելը։ դեղերն են դուր գալիս, ուզում եմ ամեն ինչ իմանալ բոլոր անծանոթ դեղերի մասին։ մի խոսքով տարբերությունները շատ են ու իրար չեն լրացնում։

#մարտի6

ես չգիտեմ թե ինչ բան է հայր, ու դա ինձ ցավեցնում է։

ինչքան էլ սիրով եւ համբերատարությամբ եմ փորձում, ձեռքով ոչինչ չեմ կարողանում պատրաստել, ու դա ինձ ցավեցնում է։

չգիտեմ սիրել, ու դա ինձ ցավեցնում է։

չգիտեմ սիրվել, ու դա ինձ ցավեցնում է։

հայաստանում մարդիկ շատ քիչ են ժպտում, ու դա ինձ ցավեցնում է։

ֆլեյտա պարապելու ժամանակ ոնց փնտրում եմ չեմ գտնում, ու դա ինձ ցավեցնում է։

դեպքերի 99%ում հարազատներիս համար անպետք եմ, ու դա ինձ ցավեցնում է։

միշտ կարոտում եմ, ու դա ինձ ցավեցնում է։

ոչ միտքս ոչ մարմինս ճկուն չեն, ու դա ինձ ցավեցնում է։

ժամանակը ինձնից անընդհատ առաջ է ընկնում, ու դա ինձ ցավեցնում է։

կատարյալ լսողություն չունեմ, ու դա ինձ ցավեցնում է։

անընդհատ ընտրություն պետք է կատարել, ու դա ինձ ցավեցնում է։

հայաստանում եկեղեցիներում կամերային համերգներ չեն լինում, ու դա ինձ ցավեցնում է։

“[Albrecht] Durer believed that the ideal nude ought to be constructed by taking the face of one body, the breasts of another, the legs of a third, the shoulders of a fourth, the hands of a fifth and so on”

ու ասում ա, որ սրանով ինքը կառուցում էր իդեալական մարդու նիւդ, սակայն էդ անտարբեր էր լինում մարդու իրական կառուցուածքի նկատմամբ։

մտածում եմ, որ սրա ժամանակակից զուգահեռը պլաստիկ վիրահատութիւններն են։ երբ դիցուք մէկն ունենում ա հռոմեական քիթ, միւսը ասիական աչքեր, ու մարդիկ փորձում են էս նորմալիզացնել ինստագրամի արեւմտեան չափանիշների համաձայն։ արդիւնքում անտարբեր լինելով բնական զանազանութեան ու հէնց իրենց նկատմամբ։

չեմ դատում, զուտ ասում եմ, որ արժի դիտարկել բնականը ու չվախենալ դրանից։ էն էլ ով ա ասում լօլ

մտքիս Blade Runner 2049 շարժապատկերից Joy֊ն ա գալիս։

ինքն ունէր արհեստականօրէն հաւաքուած գայթակղիչ արտաքին, հետերո տղամարդու կողմից առաւելագոյն արձագանք ստանալու համար։

ու ես վախենում եմ կատարելութիւնից։ վախենում եմ որ թերութիւններ չեն լինում։ ու շատ հաճելի ա երբ ժապաւէնային լուսանկարի վրայ սպիտակ փոշու կէտեր, վատ չորացած տեղեր կան։

կեանքը կատարեալ չի, ինքներս չենք, ու չենք էլ կարող լինել, էլ ուրեմն ինչու՞ ենք յաճախ տառապում իդեալիզմի ձգտումներով ու ֆրուստրացւում որ ամեն ինչ կատարեալ չի։ ի վերջոյ երբ նայում ենք կատարեալին, տեսնում ենք մեզ որպէս կիսատ, անյարմար։

կարծում եմ էս ժամանակակից մեդիայի վրայ, եւրոպական դասական արուեստի ժառանգութեան ուղղակի ազդեցութեան հետեւանքն ա։

հետաքրքիր ա ենթադրեալ պատմական ազդեցութեան շղթան տեսնել ալբրեխտ դիւրերից մինչ ինստագրամ ու իրական մարդիկ։

այս առումով ճապոնական վաբի֊սաբի֊ն ա հետաքրքիր, որ գնահատում ա անցողիկն ու անկատարը։

#մարդ #արտաքին #արուեստ #կատարեալ #անկատար #միտք

պայուսակդ դասավորելիս ամենաներքևում գիշերանոցդ տեղավորիր, էդ հաստատ օրվա ընթացքում պետք չի գա քեզ, ու հաստատ ուսուցչանոցում պատահական գետնին չի հայտնվի։

երեւանում միշտ մանրի 1000ները ու մետաղադրամերը հավաքիր, քաղաքից դուրս էդ մեծ փող ա։

տնից ուտելիք գողացիր, փոքր տուփիկների մեջ տեղավորիր, որովհետև պարզվում ա դու շատ քիչ ծավալով ուտելիքի կարիք ունես։

մի գիշեր սենյակներում միշտ վերարկուտ եւ մյուս օրվա հագուստդ դարակում կախիր, որ երեկոյան գոնե մի պատճառ քիչ լինի ինքդ քեզնից զզվելու։

սպանիր միջիդ անհետաքրքրիկին ու գիշերը դուրս արի փողոց, հաստատ չես փոշմանի։

գիրք ունեցիր հետդ։ ինքդ քեզնից կփրկի։

ոչինչ որ ծանր ա, բոլոր խնամքի միջոցներդ վերցրու։

սենյակի հայելին գտիր, ու տես էդ հայելու մեջ ո՞վ է։ համարյա միշտ նոր դեմք կգտնես։

ինչքան դուրս ես նայում, էդքան ներս նայիր։ փորձիր լացես։

պայուսակի ամենավերեւում դիր ականջակալներդ, ընդհանրապես երկու հատ ունեցիր, մեկն էլ միշտ գրպանում։ ունեցի կիսատ թողած երգ։ մեկ-մեկ էլ ուղղակի դիր ականջակալներդ, ոչինչ մի միացրու, ոչ մեկի հետ մի խոսա։

*** սկեչբուքիս կէսը ուղղակի սպիտակ ներկ ա սպիտակ թղթի վրայ միւս կէսը ուղղակի գունաւոր ջրաներկ ա միւս կէսն էլ չեմ ասի այո ինքը չի տեղաւորուում ձեր իմացած թուային տարածութեան մէջ օբշի շատ վատն ա բայց ոչինչ

*** vaxy ete zartnem ky gnam ekexeci vaxuc ei uzum baic chem karum shut zartnem mer mej asac , vaxn el hastat chem zartni

Քաղաքում չէի։ Հանգիստ ու խաղաղ էր։ Այսօր վերադառնում էի ու, որքան մոտենում էինք քաղաքին զգում էի, որ ծանրանումա ամեն ինչ՝ մտքերը, մարդիկ, գործերը, սերը՝ մարդկանց ու աշխարհի հանդեպ։ Այստեղ ձևականությունները չափից շատ շատ են, ու մարդիկ իրենց համոզել են, որ դա իրենց բնական վիճակն է։ Թողենք բացասականը։ Մաման արթնացրեց։ Անտանելի ցավում էր գլուխս, ու իրա ժպիտը, պաչիկը ճակատին ու տված դեղը ուշի բերեցին։ Պարզվեց բավական ուշ եմ արթնացել, բայց տանը տաք էր, տրամադրությունը տաք էր, ու ես ինձ երջնիկ էի զգում, որ պապան (շատ աղմկոտ մարդ է) լռել էր ժամերով, որ չարթնացնի։ Գյուղի ձմեռն այսօր ուղակի հրաշք էր։ Եղանակը ինձ գրկել, շպրտել էր մանկություն, ու շպրտվելը ցավոտ չէր՝ ուր էլ ընկնեիր լիքը ձյուն կար։ Ցուրտ էր սարսափելի, ու ինչքան ուժգին փչում էր քամին, այնքան բարձր ու ծիծաղկոտ էր տանը։ Վառարանը տաքացնում էր, մարդիկ՝ ժպտում, ու սեր կար օդում։ Թվա՞ց հեքիաթ եմ պատմում, հա, իմ հեքիաթն էր։ Ընտանիքը կարա փրկի, երբ թվումա՝ աշխարհը խեղդումա քեզ։ Հեռու գնացեք խնդիրներից ու գրկեք ձեր Սերերին։ Հա, ու ժպտացեք այդ ցրտին դրսում խաղացող, կարմրած թուշերով սահնակ խաղացողներին։ Եթե Սևանում եք, մի նախանձեք իրենց, որ խնդրեք սահնակը կտան, դուք էլ կսահեք։

Արցախում վիճակը տխուր ա։ Հայաստանում ավելի լավ չէ։ Թեկուզ, իրականության մեջ, ես Արցախը որպես առանձին պետություն լուրջ չեմ ընդունում՝ էդ ինքնախաբեություն ա։ Արցախը Հայաստանի նահանգ ա, Արցախը չպիտի առանձին ընդունվի։

Ուրեմն, Հայաստանում վիճակը տխուր ա՝ մենք ունենք ոչ կոմպետենտ կառավարություն, տհաս ժողովուրդ ու լիքը կյանքի ու մահվան խնդիրներ, որոնք լուծման չեն արժանանում, որովհետև խորհրդարանում վստահ են, որ Արցախի սոցիալական խնդիրները լուծված են և ժամանակն է լեզվի հարցը լուծել։

Ես, որպես մարդ, որ իր ամբողջ կյանքը ապրել է Ստեփանակերտում, ընդունում եմ՝ հա, մեզ մոտ ռուսերենի հանդեպ ուրիշ վերաբերմունք կա։ Ես ծնվել եմ ռուսախոս ընտանիքում, մեր տան գրքերի 80%ը ռուսերեն են, իսկ հայերեն խոսելուց ես ավելի շատ ռուսերեն բառեր եմ օգտագործում, քան հայերեն։ Հատկանշական է, որ այսպես են ապրում բազմաքանակ Արցախյան ընտանիքներ և այս ամենը ունի շատ պարզ պատճառ՝ սովետի ժամանակ Արցախում երկու պետական լեզու կար՝ ադրբեջաներեն և ռուսերեն։ Հասկանալի է, հայ բնակչությունը օգտվում էր ռուսերենից և մինչև հիմա էլ պահում է իր հետ այդ ժամանակներից եկած սովորությունը։

Այսպիսով, ռուսերենը որպես պետական լեզու ընդունելը ինձ չի նեղում լեզվական առումով՝ ես խոսում էի ռուսերեն և կշարունակեմ խոսել ռուսերեն որոշ մարդկանց հետ՝ անկախ ռուսերենի պետականացումից։ Ուրիշ բան է, որ ռուսերենի պետականացման նպատակը հայերին ռուսների հետ ասիմիլացնելը չէ՝ դա իրոք անհնար է, որովհետև բնակչության 98% հայ են ու այնպես չի, որ բոլորի ուշքը գնում է ռուս օֆիցերների համար։

Ռուսերենը Արցախի 2րդ պետական լեզու դարձնելը ունի մի նպատակ՝ արմատականորեն հաստատելու ռուսաստանի ներկայությունը մեր հայրենիքում և բոլորին ցուցադրելու, որ Ռուսաստանը դեռ երկար էս տարածաշրջանից դուրս չի գալու։ Ինձ, օրինակ, էդ շատ նեղում ա։

Մանկուց ի վեր ես երազել եմ միացյալ Հայաստանի մասին, որտեղ Արցախից Հայաստան զանգելու համար ռոումինգ պետք չի, որտեղ չկա ղարաբաղցի հայաստանցի տարանջատումը, որտեղ չկան նույնիսկ կոնցեպտուալ սահմաններ։ Արցախը Հայաստան է և վերջ, ես մատրայի նման կարող եմ կրկնել սա ամբողջ կյանքի ընթացքում։ Իսկ ռուսերենի՝ մեր պետական լեզու դառնալը մի տհաճ կարմիր գիծ է գծում իմ մանտրայի վրա և ես միանգամից պատկերացնում եմ, ոնց է Պուծինը ծիծաղում իր գրասենյակում՝ Արցախը էն է, ինչ ես կուզեմ, որ ինքը լինի։

Չէ, պրն․ Պուծին, դուք իրավասու չեք ՄԵՐ Արցախին անուններ տալ, լեզուներ ավելացնել, խրատներ կարդալ։ Մենք վատն ենք, հա, անուս ենք, հա, բայց մենք հաջողությամբ ինքներս մեզ դրա համար պատժում ենք էն իրականությամբ, որում ապրում ենք՝ դուք մեզ պետք չեք։

Բայց ճիշտ ա, մենք պարտված երկիր ենք, պետք է անենք էն ամենը, ինչը մեզ ասում են։ Այստեղ արդեն առաջանում է մի կարևոր խնդիր՝ ինչու՞ ենք մենք պարտվել։ Այս հարցի պատասխանը պտտվում է “ժողովուրդ” ու “կառավարություն” կոնցեպտների մեջտեղում, և ժամանակն է պարզել, ի՞նչն է ինչ ծնել՝ հավը ձու, թե ձուն՝ հավ։

Ինձ իրավունք կվերապահեմ կոպիտ և կոշտ խոսել ղարաբաղցիների մասին, որովհետև ինքս նրանց վերաբերվելով, մի քիչ ավելի ծանոթ եմ տեղական զանգվածների կարծիքներին, կատարածներին, և որ պակաս կարևոր չէ՝ հանցանքներին։ Ղարաբաղում, ընդհանուր առմամբ, անհնար է ինչ-որ բան թաքցնել, դրա համար միանգամից մի կողմ նետենք ժողովրդին արդարացնելու հնարավորությունը՝ Ղարաբաղում բոլորը գիտեն ով ինչ ա անում, ինչպես ա անում, և, կարևորը, ինչ փողերով։ Սա շատ կարևոր փաստարկ է, խնդրում եմ հիշել դա, քանզի դրան մենք կվերադառնանք։

Ուրեմն, Ղարաբաղում բոլորը բոլորին գիտեն, բոլորը բոլորի գաղտնիքները գիտեն և թաքուն ոչինչ Ղարաբաղում չի կատարվում։ Անցած տարվա մարտին, նախագահական ընտրությունների ժամանակ, բոլոր թեքնածուները, ցավոք, մեկը մեկից վատն էին։ Ըստ իմ նեղ անձնական կարծիքի, սակայն, իրենց մեջ կար մեկը, ով մնացածից տարբերվում էր մի կարևոր հատկանիշով՝ Մասիս Մայիլյանը երբևիցէ որևիցէ կապ չի ունեցել նախկին իշխանությունների հետ։ Ասեմ ավելին, ինքը մեծ կոնֆլիկտների մեջ էր նախկին կառավարությունների հետ։ Մնացած բոլոր տարբերակները(իսկ մեր փոքրիկ “երկրում” կար 13 նախագահի թեքնածու,) այսպես թե այնպես թե նախկինում եղել են կառավարության անդամ, թե մինչև հիմա են հանդիսանում։ Մեծ մասը փտած, հոտած, անցյալում ապրող մարդիկ էին ու այդ բոլոր աղբի վերևում կանգնած էր Արայիկ Հարությունյանը՝ էս մարդկային կատակերգության հերոսը։ Չեմ նշելու, թե ինչպես են հէկ-երի մեծ մասը իր անձնական սեփականությունը, Արցախում ցորենի դաշտերի մեծ մասը իրենը, նույնիսկ, մած եվո, ջրամբարների ձկները իրենը՝ էս ամենը եթե գիտեմ ես( ամենա պոլիտպասսիվ անձնավորությունը մեր ամբողջ բակում), ապա մնացածները գիտեն և գիտեն։

Ես չեմ կարողանում Մասիսի մասին շատ խոսել, որովհետև չգիտեմ, թե ինչպիսի նախագահ կլիներ ինքը և ինչպես կվարվեր տվյալ դրության մեջ, բայց մի բանի մեջ վստահ եմ՝ Արցախում կառավարության գլուխ կկանգներ նախկին գող-բանդիտների, կռվի շնորհիվ հարստացած ու մարդկայնությունը կորցրած մարդկանց հետ կապ ՉՈՒՆԵՑՈՂ մեկը։ Ինձ համար սա կարևոր ա, որովհետև մեր տրագեդիան, որպես ազգի, կապված է այն փաստի հետ, որ մեր կյանքը կառավարում են էն հին գողական թայֆայի մարդիկ՝ ռոբ/սերժ/նիկոլ(գիտեմ որ ինքը մաս չէր կազմում, բայց նույն շրջապատի ծնունդ ա)։ Այստեղ գրված անունները համահայկական են, իսկ Արցախում, բացի իրենցից, կա տեղական “կռուգ” իր Օգանովսկիով, Հարությունյանով, Իժոյով և Ձեզ անծանոթ լիքը անուններով։ Էս մարդիկ տարիներ շարունակ թալանել են Արցախը և տարիներ շարունակ իրենց համար դղյակներ են կառուցել՝ կալցեվոյի զինվորական չասծի զինովորների ձեռքերով։ Հա, հենց տենց, սաղի դիմաց, հայ զինվորը իր մարզումները ոչ թե մարզասրահում էր կատարում, այլ Իվանյանի տան համար քարեր կրելով և ցեմենտ խառնելով։

(գիտեմ, որ երկար եմ գրում, բայց մի օր էս ամենը պետք ա իմ մեջից դուրս գա, ուրեմն թող լինի այսօր)

Այսքանը պատմեցի, որ պատկերացում ունենաք ինչպիսի վիճակ էր Արցախում, երբ եկան նախագահական ընտրությունների օրերը։ Պայքարը հիմնականում Մասիսի և Արայիկի մեջ էր։ Հաղթել է Արայիկը, թե ինչպես՝ այսքանից հետո պիտի որ կարողանաք գուշակել։ Լացելու չափ մի ծիծաղելի բան ասեմ՝ Ստեփանակերտում ձայների մեեեեծամասնությունը Մասիսինն էր, իսկ Արայիկը ամենաշատ ձայները հավաքել է գիտե՞ք ուր՝ Հադրութում և Լաչինում։ Էս մարդիկ, ստացվում է, ինքներն իրենց ձեռքերով համ իրենց տունն են ադրբեջանցուն տվել, համ իրենց տղաներին։ Ու հա, էդ տենց ա՝ մարդկանց ոչ մեկ մահակով ու կացնով չէր ստիպում գնային Արայիկին ձայն տային, էդ իրանք էին որոշում, որ թազա կռիշան, երկու ավել կովը կամ մորեղբորը գործի դնելը ավելի կարևոր ա քան նորմալ նախագահ ընտրելը, դրա համար էլ հիմա ոչ կռիշա ունեն, ոչ կով, ոչ էլ մորեղբայրն ա ողջ։

Հիմա լավ, Արայիկը նախագահ դարձավ, բայց ոչ մեկ չի հավատում, որ ինքը պատերազմ ա ուզեցել կամ ուզել ա պարտվենք։ Ես էս ամեն ինչը հարցի տակ եմ դնում։ Եթե պրն․ Հարությունյանը չի իմացել, որ պատերազմ ա լինելու, ապա ինքը ահավոր վատ նախագահ է և պետք է հենց հիմա գահընկեց արվի։ Էդ ոնց է, որ ադրբեջանցիք գիտեին միլիմետրերի ճշտությամբ մեր բոլոր ռազմական բազաները, իսկ Հարությունյանը չգիտեր, որ մեծամասշտաբ պատերազմ ա սկսվելու։ Շպիոնաժի մասին իրեն պատմողը հո ես չեմ, Արցախը իբր մոշնի կագեբեշնիկներ ունի՝ էդ ինչպես ա ստացվել, որ ադրբեջանցիք քանի տարի ա պատերազմ են պլանավորում ու մերոնք չգիտեին։ Անհնար էր էս ամեն ինչը չտեսնելը կամ չիմանալը, դրա համար գալիս ենք լոգիկային մոտ հետևության՝ բա եթե գիտեին, ինչո՞ւ չէին պատրաստվում պատերազմին։ Ինչու՞ միակ բանը, որ իրենք արեցին, էդ մի օր առաջ պահեստների մի մասը դատարկելն էր։ Ես այստեղ անիմաստ ինչուներ հիմա չեմ տալու, քանզի դրա մասին լավ գրել է հետքի խմբագիր Էդիկ Բաղդասարյանը՝ կարող եք հիմա իրեն կարդաք ու հետ վերադառնաք։

https://hetq.am/hy/article/127361?fbclid=IwAR2aJLiwGpdew7SU9WsmYQwztTDujGwuDkWephSsmm1C-3BiWzvVCuF7PLg

Հա, ես աբսոլյուտ չգիտեմ՝ Արայիկ Հարությունյանը էս ամենը արել ա, որովհետև ինքը տգետ էր, թե՞ որովհետև իրոք ծախել ա մեր հայրենիքը։ Երկու տարբերակներին էլ ճշմարտության հնարավորություն եմ տալիս և երկուսի դեպքում մեկա զզվում եմ իրենից՝ ինքը իրավունք չուներ նախագահ լինելու ու եթե ինքը գոնե մի քիչ արժանապատվություն ունենար՝ ամիսներ առաջ իրա ինքնասպան եղած դին մի տեղ պետք ա գտնեինք։ Բայց ինքը արժանապատվությունից զուրկ մարդ ա։

Չգիտեմ՝ ինչքանով ձևական կամ ոչ ձևական էր ինքը մարդկանց խնդրում գնալ կռվել, բայց եկեք նեղ անձնական, ոչ մի տեղ չհրապարակված բան պատմեմ ձեզ։ Իմ պապան պատերազմի ժամական և հետո գոնե մի րոպեով չի լքել Ստեփանակերտը։ Նույնպես էլ մամաս, բացի վերջին շաբաթից, երբ որ որոշեց գալ և երևանում թողնել մի քանի թանկարժեք բաներ՝ եթե հանկարծ պատերազմին ամեն ինչ կորցնենք։ Քաղաքում, մինչև պատերազմի վերջին շաբաթը, լիքը մարդիկ կային։ Լիքը կանայք սպասում էին իրենց որդիների և ամուսիններին, լիքը տատիկ պապիկներ հրաժարվում էին իրենց տները լքել և այլն։ Իմ տատիկ պապիկն էլ, իմիջիայլոց, տանն էին ապրում և ամբողջ պատերազմի ժամանակ նկուղ չեն իջել։ Հիմա հա, Ստեփանակերտը մարդկությամբ լցված էր, պատերազմը գնում էր, մեկ էլ Արայիկ Հարությունյանից հրաման ա գալիս՝ ամբողջ քաղաքը էվակուացնել։ Բռնի ուժով, տնային շորերով, հողաթափերով մարդկանց ամեն տեղից հավաքում էին ու տանում Երևան։ Էդ առաջին “էվակուացիա”ն է։ Հաջորդ օրը անհասկանալի ձևով թուրքերը հասնում են Շուշի։ Մնացած մարդիկ Ստեփանակերտում ապշած են, բայց ոչ ոք չի գնում, սաղ տեղներ նստած սպասում են, քանզի անհավատալի բան ա՝ Շուշին վերցնել։ Նոյեմբերի 8ին, երբ որ իմ սիրելին Շուշիում կանգնած կռվում էր ու իրենք հակահարված էին պլանավորում հաջորդ գիշեր, որ վերջնականապես ՄԱՔՐԵՆ Շուշին թուրքերից(note: տասնյակ մարդկանց հետ եմ խոսացել Շուշիում կռվող՝ բոլորը նույն բանն էին ասում՝ Շուշին կեսից չափ արդեն հետ վերցված էր), Արայիկ Հարությունյանի հրամանով Ստեփանակերտից հանվում են ԲՈԼՈՐԸ։ Նոյեմբերի 9ին, պապայիս հետ միասին, Ստեփանակերտում կար 500ից ոչ ավել մարդ` 55 000ի փոխարեն։ Ստեփանակերտ գրավելը էդ պահին կազմում էր մի քանի ժամվա հարց, ասում ա պապաս։ Զորքի մեծ մասը Շուշի էր, մնացածը տարբեր տեղեր էին մարտի, իսկ Ստեփանակերտը, լիովին մարդաթափված, բաց էր մնացել թշնամու դիմաց։ Ինքնապաշտպանույուն կազմակերպելը այլևս ձև չէր, քանզի մարդ չկար այլևս որ որևիցէ բան պաշտպաներ։

Անպատասխան հարց ա առաջանում՝ ինչու՞ էին Ստեփանակերտը միտումնավոր մարդաթափում։ Ես չգիտեմ, դուք էլ դժվար իմանաք։ Զուտ իմացեք, որ ես կարող ա հիմա տանը չլինեի ու անկողնում պառկած էս ամենը չգրեի՝ եթե էդ պահին ադրբեջանական զորքը շարժվեր դեպի Ստեփանակերտ։

ինչպես բարեկամներին, այնպես էլ բարեկամների ընկերներին մենք չենք ընտրում։ դիլիջան էինք, ես, մաման, Էլիզոկը (իմ ու Էլիզոկի հարաբերությունները հասկանալու համար, պատկերացրու քո գաղափարների ու կյանքի կողակցին, ոչ մի ռոմանտիկա, Էլիզը ընկեր ունի ։դ), Էլիզոկի մաման։ երեկոյան ստացանք հրավեր Էլիզոկենց հոպարի կնոջից, իրենք էլ էին դիլիջան։ գնացինք սարերի միջի քոթթեջ մոտավոր 21։00-ի կողմերը։ ընդհանրապես եթե մենակ աղջնակ ես էդ ժամերին դիլիջանում դուրսը չես լինում, ոտքս հենա հենա կծող շունիկը վկա։ հասանք։ կիսախմած ռաբիզից փկված կանայք, ծխի և խաղաքարտերի մեջ թաթախված տղամարդիկ, կարևորը հանկարծ չհասկանաս թե ով ում ամուսինն է, ոչ մի ջերմություն։ էլիզոկի հոպարն ու հոպարի կինը ռաբիզից տուժված, ուրիշ տարբերակի անծանոթ մարդիկ են։ մեր հարևան ապերի նման չեն, որ եթե ճղվի մի տեղը արյունը կլկլոցով ու հետույքը մի-քիչ բաց կգա։ տնից դուրս գալուց առաջ առաջարկեցի, որ գործիքները վերցնենք։ ցանկացած շրջապատում ինձ ավելի վստահ եմ զգում, եթե գործիքները ինձ/մեզ հետ են։ ու համ էլ գիտեմ թե մաման ինչքան է հպարտանում, երբ մեր բարեկամները լսում են մեզ, ուզեցի էլիզոկի մաման էլ հպարտանա։ պարզվեց որ այդ օրը սեղանակիցներից ամենամեծ բոխախով և միլիռովկայով կնոջ ամուսնության 21 ամյակն էր։ նենց հեշտ է քյառթերի հետ, շատ ավելի դժվար է ձևիստ մթոմ սծիլնի երկու հատ գիրք կարդացած մի հատ գասպառ նոե նայածների հետ։ արդեն խոսում խնդում էինք հարսի քողի վերաբերյալ, ինձ հարցրեցին․ – բա որտեղից ե՞ս – չի երևու՞մ, երրորդ մասից։ սրանից հետո իմ/մեր կյանքը սկսեց հետաքրքիր դառնալ։ պատմեցինք։ սկսեցինք երգել։ ուզում եմ պարելը երգեցինք, մեր ամենամեյնսթրիմ երգերից։ մի հատ բրիգադա տիպ կար, էդ էլ փեսեն էր, հավանեց։ բոլորին լավ էր, երգեցինք ազգային հարսանեկան, ու եւս մի երկու երգ։ մենք էլ մարդկանց էներգիային կարոտ, տժժում էինք։ հետո սկսվեց ամենահետաքրքիրը։ էդ բրիգադա ձյաձը սկսեց ինձ հարցեր տալ։ ես նստեցի ուղիղ իր դիմաց, չգիտեմ ինչի դուխս հելել էր․․․ ա չէ գիտեմ, նվագել էինք :) ասեցի ֆաքդ ափ եք արել էս երկիրը, մեր սերունդն ա սաղ դզել փչելու, ասեցի իհարկե ոչ այս բառերով։ պատմեցի ոնց եմ հասել դիլիջան, ինչքան հպարտ եմ որ ուսուցիչ եմ, ինչքան կարևոր է մշակույթի ճանաչումը ժողովրդի ինքնաճանաչման համար, ասեցի որ զզվում եմ/ենք կեղծ արվեստից, որի մեջ նաև ռաբիզն է մտնում։ էդ մարդու ռեակցիաներն էին դզում, որ ֆռռում մյուս բրիգադա տղամարդկանց ասում էր․ «տեսնում ե՞ք, ո՞նց ա է խոսում, տղուս ո՞նց եմ կնիկ գտնելու»։ հարցրեց սիրում եմ գոռ սուջյան թե չէ, ասեցի որ երաժիշտը ընտրում ա անի էն ինչ ինքն ա ուզում թե էն ինչ մեցցո եկած մարդիկ են ուզում։ էլիզի հետ խոսեցինք, որ ռաբիզից պարելը ընդհանրապես չի գալիս, մարդը հաճույք չի ստանում, բթանում է, մենք թույն պարեր ունենք ազգային, որից զգում ես հողը որի վրա կանգնած ես։ ուաու, ուաու։ ու կանայք «լրիվ ուրիշ են է իրենք, երանի իրենց, ուզում եմ ձեր նման ինքնավստահ լինեմ»։ սյու՜՜՜՜ռ։ ու էդ մարդը մի պահ նույնիսկ երբ ես ջղայնացած խոսում էի, ով իմանա կարողա ձայնս էլ էի բարձրացրել, հումորով ասեց․ «զենքս բերեք», հուսամ հումորով։ ինքն էլ էր երրորդ մասից։ գովաց մեր երաժշտությունը։ սյու՜՜՜՜՜ռ։ հա՜ ու ես անընդհատ կծող մի բան էի ասում, ու իհարկե օրինակ չեմ հիշի։ երբ էլիզի հոպարը ասեց․ «բա էլիզի հարսանիքին ինչի՞ տակ ենք պարելու» մենք միասին գոռալո՜վ բամբիռը լավ հարսանեկան ալբոմ ունի, արեւ է ելել-ը դրեցինք, ասեցինք մենք ենք էէէէ երգում, լավ էլի դրեցինք, հայակական մեր սիրած խմբերին թվարկեցինք։ հետո գիշերովը դրեցինք ու սկսեցինք թռվռալ։ կանանցից էլ մեզ միացան, ա նենց լավ էր։ մեր դադիվանքի սեյշնը նայեցինք, էդ բրիգադան նենց անդուր շեշտելով էր ասում ՂԱՐԱԲԱՂ։ ուզում եմ պարելը խնդրեցին վերջում մի հատ էլ երգեցինք։ լրիվ հարսանիք էր, բայց ոչ ռաբիզ։ գնալուց տղամարդիկ ոչ տիպիկ լռությամբ գնացին ծխի եւ խաղաքարտերի աշխարհ, որ հանկարծ կնոջը չհարգեն։ կանայք գրկելուց ասեցին «շնորհակալություն, որ դուք կաք»։ ես ուզում էի ասել, բա դուք իմ ընկերներին չեք տեսել, չասեցի, բայց հպարտացա իմ սերնդով։ հուսամ իրենք մեզ չեն մոռանա, ես իրենց չեմ մոռանա։

հ․գ․ քրինջի լեվլը հասկանալու համար կարմիր խնձոր էլ կար սեղանին

դժուար ա լուանալ ատամները, նոյնիսկ օրը մի անգամ։ երբեմն պիտի ինձ համոզեմ տնից դուրս գալ, որ պարտաւոր լինեմ ատամներս լուանալ։

դժուար ա լողանալ, իսկ երբ լողանում եմ՝ դժուար ա դուրս գալ ցնցուղի տակից։

դժուար ա գիրք կարդալը, նոյնիսկ երբ գիրքը շատ եմ հաւանում։

դժուար ա լաւ ֆիլմեր նայելը, նոյնիսկ երբ անտանելի ուժեղ եմ զգում դրա կարիքը։ փոխարէնը հեշտ ա նայել նեթֆլիքսի դեռահաս գաղջը։

դժուար ա մաշկը խնամելը, նոյնիսկ երբ զզուելի ա տեսնել անխնամը։

դժուար ա նամակներին պատասխանելը, նոյնիսկ երբ դրանք ամենասիրելի ու կարեւոր մարդկանցից են։

դժուար ա դաս կամ գործ անելը, նոյնիսկ երբ չանելուց տասնապատիկ աւելի վատ եմ զգում։

դժուար ա մարդկանց հանդիպելը, նոյնիսկ երբ հանդիպումը հաճելի ա։

դժուար ա անկողնուց վեր կենալը, անկախ անելիքների կարեւորութիւնից։

դժուար ա ինքս ինձ համար նախաճաշ պատրաստելը, նոյնիսկ երբ նախաճաշն աւոկադոյով տոստ ա։

դժուար ա ասեղնագործելը, հելունագործելը, պոլիմերային կաւով զբաղուելը, նոյնիսկ երբ գիտեմ, որ դրանից շատ կհանգստանամ։

դժուար ա ձեռքերին քսուկ քսելը, նոյնիսկ երբ արդեն ճաքել ու արիւնոտուել են։

դժուար ա սեփական ամանները լուանալը, իսկ լուանալու բեռը մորս վրայ գցելիս աւելի վատ ա։

դժուար ա ուկուլելէ նուագելը, նոյնիսկ էն երգերը որոնք ստացւում են։

դժուար ա սենեակի փոշին հաւաքելը, իսկ փոշոտ սենեակում նստելը զզուելի ա։

դժուար ա խցիկը դարակից հանելն ու դուրս գնալիս հետս վերցնելը, նոյնիսկ երբ գիտեմ, որ նկարելու լիքը բան կը գտնեմ։ նոյնիսկ երբ կարոտում եմ ժապաւէնը, կիսատ թողած ժապաւէնս էլ՝ ինձ։

ու դժուար ա ապրել անընդհատ մտածելով, որ էս ամենն ալարելու պատճառով ա։ բայց եթէ իրօք ա՝ ինչպէ՞ս ա ուղեղը որոշում՝ որտեղ ալարի, եւ որտեղ անի աւելին քան պահանջւում ա։

առհասարակ՝ ապրելը դժուար ա։ ինչպես ասում ա՝

nobody said it was easy no one ever said it would be this hard

չգիտեմ՝ ինչի եմ փետրուար վերնագրել։ ամբողջ տարին նոյնն ա էլի։

Բոլորդ միգուցե լսած լինեք, որ բացի այն համցանցից , որը ամենօրյա ընթացքում դուք օգատգոծրում էք կա նաև ուրիշ պրոտոկոլով և ֆունդամենտալ մոտեցումներով աշխատող ցանց, որը կոչվում է onion ցանց կամ “Դարկնետ” ։ Այն իրենից ներկայացնում է մի ենթակառուցվածք, որտեղ ձեր ուղարկած և ստացած ինտերնետ պակետները դժվար է հետևել ։ Այդ իսկ պատճառով այնտեղ տեղ են գտել այնպիսի ռեսուրսներ, որոնք առաջարկում են այնպիսի ծառայություններ, որը օրենսդրական մակարդակով համարվում է հանցագործություն ։ Դրանցից մեկն է արգելված հոգեմետ իրերի տարածումը և ձեռքբերումը ։

Մեր պատմությունը վերաբերվում ժամանակին գործող նմանատիպ մի մեծ պլատֆորմի, որի հիմնադիրները ձերբակալվեցին 2011-2013 թթ ուժային կառույցների կողմից ։ Իհարկե խոսքը վերբերվում է Silk Road պլատֆորմին ։

Մանրամասները, թե ինչպես եղավ այդ ամենը կարող էք ընթերցել վիքիպեդիայի համապատասխան հղման մեջ ։ Վիքիպեդիա հղում

Այս պլատֆորմում ցանկացած գործարք իրականացվում էր կրիպտոակտիվների միջոցով հատկապես ՝ Bitcoin ֊ ով ։ Այդտեղից էլ եկել է բիթոքին կրիպտոակտիվի առաջին կիրառությունները ։

Քանի որ բիթքոին հաշիվները բոլորին տեսանելի են երկար ժամանակ silk road պլատֆորմին պատկանող հաշվից, ոչ մի տեղափոխում չէր լինում ։ Սակայն 2020 թվականից սկսած մինչ հիմա տվյալ հաշիվը ակտիվացել է , որի վրա կա 69.000 բիթքոին , որը այսօրվա փոխարժեքով կազմում է 2 մլրդ դոլարից ավել գումար ։ Եվ այդ գումարները ներկա ժամանակները տեղափոխվում են անընդհատ ։ Այն դեպքում որ պլատֆորմի սեփականտերը ձերբակալված է վաղուց ։

Բլոքչեյն հղում ՝ Մանրամասն տեղեկատվություն

Սա կապված է մի քանի վարկածի հետ ։ Առաջին վարկածը կապված է նրա հետ, որ ցանցը սա կատարում է ավտոմատիզացված կերպով ։ Երկրորդ վարկածը կապված է նրա հետ, որ տվյալ ակտիվի սեփականատերը, ով փաստացի հանդիսանում է հաշվի կառավարիչը ուղղակի դա կատարում է իր ձեռքով ։ Մեկ այլ վարկած կա, որ դա կարող են իրականցնել հենց ուժային կառույցը կազմող մասնիկները , քանի որ արձանգրվել է նման դեպք, երբ ուժային կառույցի մասնիկը ներգրավված է եղել կոռուպցիոն գործարքների մեջ, որը կապված է եղել Silk road պլատֆորմի հետ ։

Կարդալ հոդվածը

ուրիշին օգնելուց ինձ նենց լավ զգացի ոնց որ աշխարհը իմն ա։ իրոք իմն ա։

մի քիչ սիրահարված եմ։ տեսնես ինչքան կտևի։

*** գնացքի մեջ էի, դեղին վերարկույով, բայց քյառթու դեմքի արտահայտությամբ մի տղա մտավ, նայեց իրենից ձախ, ինձնից աջ նստած աղջկա հեռախոսի էկրանին, անցավ որ նստի, արագ կանգնեց հետ քայլեց մի հատ էլ նայեց հետաքրքիր է ինչ էր աղջկա էկրանին

*** մի օր պետք է լացեի կամ աշխատեի, որոշեցի Էլիզոկի կիթառը վերցնեմ ու blackbird—ը սովորեմ նվագել շա՜՜՜տ դանդաղ եւ անհավասար էր ստացվում, բավականին բարդ էր, լացեցի։ մյուս օրը գնացի դիլիջան, երբ վերադարձա Էլիզը ասեց․ «Լու՜ս, տես ինչ եմ սովորել քո համար» ու blackbirdը նվագեց մի միտք

*** առաջին գիրքը որ ինքս ինձ գնեցի ու չկարդացի կոչվում էր «պատմություններ հենց այնպես», էս գիրս էլ է այդ գրքից

*** մի օր սխալ տեղում էի, սխալ մարդու հետ ու սխալ բանով էինք զբաղվում այստեղ հիշեցի երեխեքիս ուսուցանած երգերից մեկը, որտեղ ասում է՝ I feel something so right Doing the wrong thinghttps://xn—y9aey5fdz.xn—y9a3aq/#publish հարցրեցի․ «հետաքրքիր է, երբ մետրոյով գալիս էի, ինչ-որ մեկը կմտածեր թե ու՞ր եմ գալիս» պատասխանեց․ «եթե կյանքից հասկացող մարդ լիներ հաստատ կմտածեր»

*** երբ երաժշտությունը ճիշտ bpm-ով ես նվագում, ոնց պատկերացրել է կոմպոզիտորը մարմին ունենալու զգացողությունը կորչում է։ ու դա գրկվելու/համբուրվելու, բեմում նվագելու ու պարզ բաներ նկատելու և հիանալու նման հիասքանչ է։

*** այսօր մի փոքր ավելի անկեղծ եմ քան երեկ։ զգացել ե՞ք, ինչքան կարևոր է քեզ մարդը, այնքան դժվար է իր հետ անկեղծ լինել։ միշտ ուզում ես ամենալավը լինել իր հետ, իսկ դու քաքիկ ես։

*** ամսի 12-ին պետք է շատ լավ համերգ լիներ, բայց «անհավասար աշխարհը զարթնում է ու քնում․․․ ու բարին չի ընտրում» էս մեր նոր երգից ա «անկոտրուն ենք մենք, անկոտրուն» էս էլ

փաստացի ես ու Ա֊ն միասին շատ լավ ենք աշխատում։ կարծում եմ ինչ֊որ հետաքրքիր բան ստացվելու ա

նկատել եմ որ գրեթե միշտ կարիք ունեմ փոխադարձ վերաբերմունքի, երբ չի լինում նեղվում եմ։ չգիտեմ էլ, սա ճիշտ մոտեցում ա, թե չէ, բայց ամեն դեպքում էտ ա։ դա համարում եմ տվյալ մարդու հետ շփման շարունակման ինդիկատոր։

երեկ ծնունդս էր ու մի մարդու գրելուն էի սպասում։ բայց տենց էլ ոչ մի նամակ չստացա։ գուցե լավ ա ու դա ազդանշան ա որ վերջնական միտքս ազատեմ իրենից։

դեղատան աղջիկը շարունակում ա իրեն վատ պահել։ անտեսում եմ, գլուխ չունեմ հետը դնելու։ բայց խղճալի ա երբեմն, ես տեսնում եմ թե ինչքան անկայուն հոգեւվիճակում ա նա։ #փետրվար3

երբ ես մտնում էի պանթէոն՝ տղամարդկանց մի խումբ էր դուրս գալիս։ մեկն անընդհատ կանգնում էր որ սպիտակ ծառերը նկարեր, միւսները շարժւում էին առաջ, յետոյ հետ պտտւում, սպասում նկարողին։

երբ գնացի՝ լուռ էր։ մէկումէջ շշնջոցներ էին լսւում, քարերի վրայ քայլող ոտքերի ձայները, հեռւում գնացող-եկող մեքենաները, տեղ-տեղ՝ լուռ լաց։ քայլելիս պատահական ոտքով քարի խփեցի, թռաւ մի մետր էն կողմ ու թւում էր թէ էսօր լսածս ամենաբարձր ձայնն էր։

խունկի հոտը ծածկում էր ծխախոտինը։ ու ես, որ զզւում եմ խունկի հոտից՝ գոհ էի, որ ծխախոտի զզուելի հոտը ծածկող կար։

ես չգիտէի՝ արդեօք նորմա՞լ ա գերեզմանների արանքներով քայլելը, դրա համար ուշադիր նայում էի, ու ոնց որ թէ բոլորն էլ անցնում էին էդ մասերով։ սկսեցի քայլել շարքերով։ քարերի մի մասի վրայ նկարները փորագրուած էին, մի մասի մօտ լուսանկարներ էին դրուած, մի մասի վրայ մենակ անուններն էին փորագրուած, իսկ մի մասն ուղղակի գրուած էին սպիտակով՝ սեւ տախտակի վրայ։ քարերի մօտ բացի ծաղիկներից նաեւ քաղցրաւենիք էր պատահում, միրգ, մէկի մօտ՝ գրքեր։ մի քանիսի մօտ տօնածառեր էին, որոնց վրայ տղեքի նկարներն էին ամրացուած։

մի տղայ տեսայ, որ աւլում էր գերեզմանի շուրջը թափուած բիչոկները։ մի տղամարդ էլ դանդաղ քայլում էր շարքերով ու բոլոր գերեզմաններին ծաղիկներ դնում։

գրեթէ բոլոր քարերի մօտ եռագոյններ էին։ ու ամեն եռագոյնի վրայ ծիրանագոյնը տարբեր էր։ էդ էլ ա երեւի մեզ լաւ բնութագրում՝ մենք նոյնիսկ չգիտենք թէ մեր ծիրանագոյնն ինչ գոյնի ա։

տեղ-տեղ բնական ու արհեստական ծաղիկների, ծաղկեպսակների կմախքների կոյտեր էին, տեղ-տեղ՝ նոր փորած փոսեր։ ուրեմն եռաբլուրում հանգչում են համ մարդիկ համ ծաղիկները։

յետոյ մութն ընկաւ, քարերի վրայ փորագրուած դէմքերը սկսեցին վատ երեւալ։

շատ անբացատրելի ու տարօրինակ էներգիա էր։ ու շատ ուժեղ, սիրուն բան կար էդ ամեն ինչի մէջ։ երեւի որովհետեւ ամբողջ քաղաքում միակ տեղն ա, որտեղ մարդիկ լուռ են։

երբ պատերազմն աւարտուեց՝ պատմութեան դասախօսս դասերից մէկի ժամանակ ասեց. հայրենիքը վեր ա ցանկացած անհատից։ ինձ ահագին ժամանակ պէտք եղաւ հասկանալու համար, թէ ինչքան համաձայն չեմ ես էդ մտքի հետ, ու թէ ինչքան անհատի մասին ա իմ համար կեանքը։ ես չեմ ուզում ապրել ու մեռնել հայրենիքի վերացական հասկացութեան համար, բայց պատրաստ եմ ապրել ու մեռնել անհատի համար։ ես անդեմ հայրենիք չեմ ուզում, իմ հայրենիքն անհատների դէմքով ա։ էդ տղեքի դէմքով ա։ սիրածս ամեն մարդու դէմքով։ իմ հայրենիքը հող չի, վանք չի, ցեմենտ ու աղիւս չի։ բայց էս ընտրութիւնն ամեն մեկինս ա երեւի, ու բնական ա, որ որոշները հողը կդասեն անհատից բարձր։

գնացի, զի ահաւոր մեծ կարիք էի զգում ինքս ինձ ապտակելու, բայց չգիտէի թէ ոնց։ ես ինքս ինձ զզուելի եմ նրա համար, որ մենակ սրանից յետոյ եմ գնահատում թէ ինչքան բախտաւոր եմ իրականում, թէ ինչքան շնորհակալ պիտի լինեմ կեանքումս ամեն ինչի համար։ եռաբլուր երեւի բոլորս պէտք ա աւելի յաճախ գնանք՝ ինքներս մեր վրայ կողքից հայեացք գցելու համար, դա անսահման կարեւոր ա։

նկարում՝ երկիր մոլորակը վոյաջեր 1-ից

իսկ սագանը երկրի մասին ասել ա.

Look again at that dot. That's here. That's home. That's us. On it everyone you love, everyone you know, everyone you ever heard of, every human being who ever was, lived out their lives. The aggregate of our joy and suffering, thousands of confident religions, ideologies, and economic doctrines, every hunter and forager, every hero and coward, every creator and destroyer of civilization, every king and peasant, every young couple in love, every mother and father, hopeful child, inventor and explorer, every teacher of morals, every corrupt politician, every “superstar,” every “supreme leader,” every saint and sinner in the history of our species lived there—on a mote of dust suspended in a sunbeam.

The Earth is a very small stage in a vast cosmic arena. Think of the rivers of blood spilled by all those generals and emperors so that, in glory and triumph, they could become the momentary masters of a fraction of a dot. Think of the endless cruelties visited by the inhabitants of one corner of this pixel on the scarcely distinguishable inhabitants of some other corner, how frequent their misunderstandings, how eager they are to kill one another, how fervent their hatreds.

Our posturings, our imagined self-importance, the delusion that we have some privileged position in the Universe, are challenged by this point of pale light. Our planet is a lonely speck in the great enveloping cosmic dark. In our obscurity, in all this vastness, there is no hint that help will come from elsewhere to save us from ourselves.

The Earth is the only world known so far to harbor life. There is nowhere else, at least in the near future, to which our species could migrate. Visit, yes. Settle, not yet. Like it or not, for the moment the Earth is where we make our stand.

It has been said that astronomy is a humbling and character-building experience. There is perhaps no better demonstration of the folly of human conceits than this distant image of our tiny world. To me, it underscores our responsibility to deal more kindly with one another, and to preserve and cherish the pale blue dot, the only home we've ever known.

աղբիւր. https://www.planetary.org/worlds/pale-blue-dot

պատճէնում եմ նաեւ կողմնակիի մեկնաբանութիւնը.

միայն ասեմ որ pale blue խումբ կայ, որի անունն այդ տեքստին ա յղում՝ https://paleblue2mr.bandcamp.com/track/distance-to-the-waves

Դեպքը սկսեց նրանից , որ մի հայ օգտատեր հրապարակեց , մի տեսաձայնագրություն որտեղ երևում էր ՀՀ վարչապետի դիվանագիտական անձնագիրը ։

Տես սա 2.17 : 3:05՝ https://www.youtube.com/watch?v=jU2N88kOIY0

Մինչ հասկանալը տվյալ փասթաթղթի ծագումը պետք էր հասկանալ , թե որտեղից կարող էին գտնվել որոշ տվյալներ ։ Օրինակի համար ծննդյան տարեթիվ կամ բնակության հասցե , որի վրա կարելի է հիմնվել ։ Փնտրելով այն բոլոր արտահոսքերը, որոնք հրապարակել էին հարևան երկրի մասնագետները վերցրեցի դրանք :

Սա հրապրակվել էր ինչ ֊ որ մի տեղ

Սա էլ մեկ այլ ռեսուրսի վրա

Նաև սրանք

Ներկա պահին մենք ունենք երեք փաստ որոնք կարելի է ստուգել ։ Ունենք երեք եղանակ փնտել ու համեմատել ընտրողների ռեգիստրում, փնտրել ու համեմատել պաշտոնատար անձի կենսագրության մեջ ։ Կամ փնտրել ու համեմատել մեկ այլ եղանակով (դա թող մնա իմ փոքր գաղտնիքը) ։ Երեք տարբերակով փնտրելը տվեց դրական պատասխան և այո տվյալները իդենտիկ էին ։

Եկեք դիտարկենք այն վիդեոյում երևացող նկարը, որոնք տեսնում ենք ։

Ներկա պահին ունենք անձի անուն, ազգանուն, հայրանուն, ծննդյան տարեթիվ, բնակության վայր ։

Դիտարկենք անձնագրի որոշ առանձնահատկություններ

1. Նկարը կպցված է , ոչ թե թղթի վրա տպված (մեր բոլոր անձնագրերում նկար թղթի վրա տպված է լինում, կպցված նկարները լինում են հին անձնագրերի մեջ)։
2. Քանի որ անձնագիրը նոր է տրված (2020) ապա հետևի ֆոնին պետք հոլոգրաֆիկ նշանը հատուկ ։

Հիմա ցույց կտամ մի ռեալ անձնագիր, որը հանդիպել եմ մի հրապարակման մեջ http://medianews.site/149331/ Չէ՞ք նկարում նկարը տպած է թղթին իսկ գլխավոր էջում կան հոլոգրաֆիկ լույսի տակ փայլող նկարներ ։

Ինչևիցե անցնենք առաջ ։ Այն բոլոր թվերը ՍԵՐԻԱ և այլ խոցելի տեղեկատվություն չկարողացա իդենտիֆիկիացնեմ ոչ մի արտահոսքի մեջ ։ Ժամանակին հանդիպել էի տարբեր պետությունների(ՀՀ, Շվեյցարիա և այլն և այլն) psd անձնագրերի , որը կարելի էր փոփոխել և ավելացնել ցանկացած տեղեկատվություն և ասենք կատարել արարք որը գրված է քր օրենսգրքի մեջ ։ Ու նմանատիպ անձնագրերի օրինակներ այսօր ողողված է համացանցը ։ Այս իսկ պատճառներով կիրառվում են պաշտպանական մեխանիզմներ իջեցենլու անօրինական փասթաղթի կեղծումը ։

Այստեղ psd ֊ ի չեմ դնի քանի , որ էթիկական տեսանկյունից մի քիչ սխալ կլինի ։

Ցանկացած մարդ տիրապետելով նմանատիպ տեխնոլոգիաներին կարող է կեղծել փասթաթուղթը ։ Եվ ձեռք բերելով այս կամ այն տեղկեատվությունը անձի մասին բաց և փակ աղբյուրներից տպել նման բան ։ Եվ այսօր սև շուկայում նման ծառայություններ ներկա են ։

Վերջաբան ՝ Իմ կարծիքով անձնագիրը կեղծ է ուղղակի տպած ոչ պրոֆեսիոնալ մակարդակով և դրա պատճառով նոր տված անձնագրերի մոտեցումներին չի համապտասխանում ։ Տվյալները ձեռք է բերված տարբեր աղբյուրներից (կան տվյալներ որոնք միգուցե պատահական են գեներացված)։

Այսքանով սա հանդիսանում է իմ կարծիքը և իմ սեփական հետազոտության արդյունքը ։ Չնայած թե ինչ է իրականում կատարվել ցույց կտա իրավասու մարմնի կողմից քննությունը ։

Երկու օր ա սիրելիիս հետ խոսելուց թեման միշտ հասնում ա ալտերնատիվ իրականությանը։ Մենք խոսում ենք ծաղիկներից, “Պոլիաննայից,” փարթիներից, հետո ինքը կտրում ասում ա, լավ, կզանգեմ ու կորչում ա։

Մարդուն լավ ճանաչելուց ձայնի ամենափոքր դողոցից միանգամից զգում ես, որ մի բան այն չի։ Իմ սիրելիի ձայնը օրվա կեսը դողում ա։ Հարցնում եմ՝ ի՞նչ ա պատահել։

• Դու գիտես այսքանից հետո հե՞շտ ա ապրել։

Ես գիտեմ, որ էդքանից հետո հեշտ չի ապրել։ Հեշտ չի Շուշիում շրջափակման մեջ ընկնել, հեշտ չի գերեզմանոցում գիշերել, հեշտ չի տեսնել մահացած ընկերներիդ, հեշտ չի նայել, թե ոնց ա քո զենքը սպանում քեզնից մի քիչ հեռու գտնվող տասնյակ մարդկանց, թեկուզ և թշնամի։ Հեշտ չի պատերազմ տեսնել, պատերազմ լսել, պատերազմ ապրել նույնիսկ պատերազմից հետո, և ես ամբողջ սրտով ատում եմ Հայաստանի Հանրապետությունը, որովհետև իմ սիրելին 2 ամիս կռվել է ուտոպիկ Հայաստանի համար, ու այդքանից հետո ոչ մեկ չի հարցրել իրենից՝ բալիկ, դու լա՞վ ես քեզ զգում։

էս մի բալիկը իրան լավ չի զգում։ Իրա ընկերները իրենց լավ չեն զգում։ Մարդ սպանող երեխաները իրենց լավ չեն զգում։ Պատկերացրեք ձեզ՝ զենքը ձեռքներդ, մի շաբաթ միայն գրեչկա կերած,( էն էլ եթե բախտներդ բերել ա) օրերով հողի մեջ քնած, շաբաթներով հանգիստ չտեսած։ Պատկերացրեք ձեզ ու պատկերացրեք, թե ոնց ա ձեր փամփուշտը կայծակնային արագությամբ թռչում ավտոմատից, կտրում տասնյակ մետրեր և խրվում դեռ շնչող, տաք արյուն ունեցող մարդու սիրտ։ Պատկերացրեք՝ ոնց է այդ մարդը վերջին անգամ թարթում, հանում վերջին հոգոցը և թավալվում գետնին՝ այլևս երբեք չբարձրանալու նպատակով։

Ռասկոլնիկովը մի անպետք տատիկ ա սպանել և 300 էջ գժվում էր, խենթանում էր, ինքն իր կյանքը ուտում էր։ Մեր կողքին մեծացած, ապրած տղաները իրենց տարիքի, նույն հետաքրքրությունների մարդկանց են սպանել, բայց ոչ ոք իրենց 300 էջ չի տվել՝ այդ բոլոր զգացմունքերը գրի առնելու ու էդ ամենից ազատվելու համար։ Բոլորին թվում ա թե հայ զինվորները ուրիշ են, էլի։ Հայ զինվորի նմանը չկա։ ԲԱՅՑ ՀԱՅ ԶԻՆՎՈՐԸ ՄԱՐԴ Ա։ հայ զինվորը մարդ ա, ու ինքը արժանի ա մարդկային վերաբերմունքի։

Ինչի՞ մինչև հիմա ոչ մի հոգեբան չի գնացել իմ ընկերոջ մոտ և գոնե մի քանի ձևական հարց տվել։ Ինչի՞ մինչև հիմա, առհասարակ, այն բոլոր 18-20 տարեկան տղաները, որոնք կռվել են, գտնվում են բանակում։ Ինչի՞ մինչև հիմա իմ սիրելին ամեն աստծո օր ստիպված ա “չեսծ” տալ էն սրիկային, ով իրենց վաշտին թողել ա Շուշի ու փախել։ Ինչի՞ ա սաղին թվում, որ եթե տղան զինվոր ա, ուրեմն իր համար մարդ սպանել նորմալ երևույթ ա։

Սիրելիիս գրում եմ, որ սաղ լավ ա լինելու, պատասխանում ա, որ էդ առաջին ֆրազան ա, որը ասում են գժերին, ու իմ աչքերից սկսում են հոսել արցունքներ։ Ինչո՞ւ ա իմ սիրելին հավատում, որ ինքը գժվում ա։

Ես մեծացել եմ դաշնակցական, ոտից գլուխ պատրիոտ ընտանիքում, որտեղ առաջին հերթին հայրենիքն է դրված, հետո մարդկային մնացած արժեքները։ Հայրենիքի հանդեպ իմ սերը էնքան մեծ էր, որ փոքր ժամանակից իմ երազանքը նախագահ դառնալն էր, որ Ղարաբաղի հարցը լուծեմ, իսկ հետո Արևմտյան Հայաստանը միացնեմ մեզ։

Բայց ինչիս ա հիմա պետք էն Հայաստան երկիրը, որը նույնիսկ իր զավակներին ա անտեսում։ Ինչիս ա պետք էն Հայաստան երկիրը, որտեղ իր զավակները հոգու ցավից են մեռնում, իսկ իրանց ցավազրկող են ներառկում, որ մարմինը բթանա։ Ինչիս ա պետք էն Հայաստան երկիրը, որտեղ ես նստած ալտերնատիվ իրականության փաստարկներ եմ կարդում, որ համոզեմ ընկերոջս, որ ինքը գիժ չի, որ էդ ամեն ինչը հնարավոր բան ա։

Ինձ էսպիսի Հայաստան երկիր պետք չի։ Ինձ պետք ա, որ մեր բոլոր տղաներին տանեն հոգեբանների մոտ, որ մեր բոլոր տղաների հետ խոսեն, որ մեր բոլոր տղաներին գրկեն ու ասեն, որ ամեն ինչ մեկ ա լավ ա լինելու։ Էս պոստ-պատերազմյան տրավման ուշ ա երևում, բայց նենց ուժեղ ա խփում, որ երկար ժամանակ էլ ուրիշ բաներից չես կարողանում մտածել։

Եթե դուք ունեք ընկերներ և ծանոթներ, որոնք պատերազմին մասնակցել են՝ խոսեք իրենց հետ, գրկեք նրանց, սիրեք նրանց։ Իրենցից ամեն մեկը հիմա էնպիսի ներքին դրամա ա ապրում, որը մենք չենք կարողանում նույնիսկ ընկալել։

Մարդուն մարդ ա պետք, փորձեք լինել էդ մեկ լսող-հասկացող-կարեկցողը գոնե հիմա։