կօֆէ

Ուղղակի աներկրայինա՝ ոնցա երգը քեզ ֆիզիկապես կտրում քո աշխարհագրական դիրքից ու տանում էն տեղը, որի հետ երգը կապված ա։

Մեկ-մեկ մտածում եմ՝ պետք էր մնալ։ Մնալ էդ 12րդ դարի ամրոցի բակում, նայել հսկող ասպետներին, նկատել դատարկ դիտակետները, քայլել փոքրիկ գերեզմանաքարերին, քայլել աստիճաններով վեր ու վար ու մնալ...

Էդ ամրոցից դուրս գալուց հետո ամեն ինչ գլխի վրա փոխվեց։ Գերմանիայում ես էլ զբոսաշրջիկ չէի, ես աշխատում էի, ես կարոտում էի, ես գնալ էի ուզում։

Հիմա լսում եմ Annenmaykantereit-ի Barfuß am Klavier, գնում եմ, նստում էդ ամրոցի բակում, բացում եմ օրագիրս ու կանաչ գրիչով պատմում եմ ինձ, որ այո, ես հիմա աշխարհի ամենասիրուն տեղերից մեկում եմ ու էդ ինձ արժեցելա 5 եվրո, քանի որ ես ուսանող էի համարվում։ ես ոչ մի փաստաթուղթ չունեի՝ ապացուցելու, որ ուսանող եմ, իսկ վաճառողը պարզապես հավատաց։ Հարցրեց ու հավատաց պատասխանիս։

Երևի էդ օրվանից հետո սկսեցի ես ինձ նույնիսկ չհավատալ։

հոգ տար քո մասին

հիասթափված հաջողողության մասին․․․․

երբեք չեմ սիրել ու մեղադրել եմ, երբ էջերը սոց կայքերում գովազդի ու հավանումների ավելացման նպատակով օգտագործել են զգացմունքներն ու պաթոսը։

մի էջ կա, որից չեմ կարողանում դեռ ազատվել։ ու դեռ իսկապես չուզելով, ստիպված ու իմ տեսակի ամենավատ կողմի՝ խղճալու պատճառով SMM եմ անում, կամ որ ավելի ճիշտ կհնչի՝ ձևացնում եմ, թե անում եմ։ անտանելի ա դա։

բայց միևնույն ժամանակ չեմ ուզում անիմաստ գործ անել, փորձում եմ այնուամենայնիվ էդ էջի լսարանին գոնե մի օգուտ տալ՝ ծնողավարության խորհուրդներ, երեխայի օրը հետաքրքիր դարձնելու միջոցներ, երեխային ազատություն տալու կարևորության, երեխային կյանքի իմաստ ու ինքնահաստատվելու միջոց չդարձնելու մասին նյութեր․․․

երբ ինձ հարազատ ինչ֊որ հրապարկում եմ անում, գրեթե հավանումներ չկան։ էսօր փորձարկում արեցի՝ պաթոսային ինչ֊որ տողեր գրեցի։

օրվա վերջում նայեցի, որ սովորական նյութերից երեք անգամ ավելի շատ դիտում, հավանում ու տարածում ունի։ Տնօրենս էլ ինձանից գոհ էր, քանի որ նյութը իր ճաշակով էլ էր։

ու հիմա, երբ նայում եմ էդ հավանումների թվին, չգիտեմ ինձ ոնց զգալ։ ես անարդար եմ իմ տեսակի հետ։ ես իմ դեմ եմ աշխատում, իմ չսիրած ոճով եմ գրել․․․ ես մի օր մեղադրել եմ էդ նույն կերպ գրողին ու էսօր ես մեղադրում եմ ինձ։

ինչևէ, փորձարկումս հաջողություն ունեցավ․ մարդիկ, դե գոնե ֆեյսբուքահայությունը, դե մեծ մասը սպասում են պաթոս, սպասում են անիմաստ իրար կողք շարված բառեր։ հույզերի մեռած ենք․․․հույզերի հույսով ենք․․․

էդ շատ տխուր իրականություննա, որը ես մերժում էի։ ես համոզված էի, որ եթե հրապարակես ուսուցողական նյութեր, մարդիկ կկարդան ու կտարածեն։ սպասում էի, որ ես կկարողանամ էդ մի էջի միջոցով մարդկանց կարդալ սովորեցնել։ իսկ ֆեյսբուքահայը եկավ կանգնեց իմ դիմաց ու ասաց՝ ոչ, ես չեմ ուզում քո հազար ժամ նստած, փորփրած, գտած, թարգմանած նյութերը, որտեղ սովորում եմ՝ ինչպես խոսել երեխայիս հետ, երբ նա վիճել է իր ընկերոջ հետ, ինչպես պետք է սնվի երեխան որոշակի տարիքում, ինձ հետաքրքիր չէ, թե ինչ խաղեր պիտի խաղա նա զարգանալու համար, ինձ տուր լացելու մի քանի տող, որ ես տարածեմ, քանի որ իմ ընկերներին էլ է միայն դա հետաքրքրում, իսկ բոլորս ապրում ենք այսօր հավանումների համար։

հոգ տար քո մասին

անտանելի օր էր․․․ ու ամեն ինչի հիմքում ճիշտ հաղորդակցության պակասն ա։

նախ բոլորը արձակուրդ են գնացել։ իհարկե, կարող էին արձակուդի օրերը որոշելիս հաշվի առնել մյուսներին, քննարկել և այլն․․․բայց արդյուքնում հինգ աշխատողներից մնացել ենք երկուսով ու զանգերն ու չաթերը չափազանց շատ էին, որ նյարդերը տեղի չտար ու չվիճեի գերմանիայի գործընկերներիս հետ, որ առանց էդ էլ դժվար օրը իրենց ինքնահաստատվելու խնդրով ավելի դժվարացնում էին։

դրանից զատ մուննաթեցի (կեցցեմ ես) ստեղի օֆիսի ժողովրդի վրա, որ բարձր մյուզիք էին միացրել էն JBL-ով, որ իմ ձեռքի տակ չի ու ես ամեն պահ չեմ կարող երաժշտության ձայնն անջատել զանգին պատասխանելու համար։ դե երկու անգամ խնդրել էի դրանով երգ չմիացնել․․․

հետո Գևորգը․․․Գևորգի հետ անգլերեն խոսակցականի վրա ենք աշխատում։ իսկ նա ինտրովերտա, խոսել չի սիրում։ զգում ե՞ք հեգնանքը։ հոգնած ու նյարդային պարապող ու չխոսկան Գևորգ, որ ամեն հարցիդ հա ու չէ մենակ կասի։ հրաշալի էր, ինչ խոսք․․․

էս պահին ամեն ինչից շատ աշխարհում լռություն եմ ուզում ու պաղպաղակ։ չէ, մենակ լռություն․․․

հիմա վերև եմ նայում, բոլորը հիմար խնդիրներ են, դրանց վրա ուշադրություն դարձնելն ու տրամադրություն գցելն էլ ավելի մեծ հիմարությունա։ ընդամենը պետք էր խոսել, ամենասկզբից՝ արձակուրդի օրերը որոշելիս, երաժշտություն միացնելիս, Գևորգի հետ պարապմունքի ժամանակ ու վերջ։

երևի մյուս անգամ ավելի շատ կխոսենք, երևի ամեն օրվա հետ, ամեն դժվարության ու խնդրի հետ մի օր կդառնանք անթերի կամ էլ կմեռնենք․․․․

հոգ տար քո մասին

Հեյ...

Վաղուց չեմ օրագրել։ հասցրել էի նույնիսկ կարոտել։

Կյանքումս հազար ու մի նոր բան կա։ ու մտքերս էլ խառն են մի տեսակ։ դարակները թափթփված են։ իսկ ես սիրում եմ կարգ ու կանոն։

(բրիտանացի) գիտնականներն ասում են, որ տղաների ուղեղնա դարակներով, իսկ մեզ մոտ ամեն ինչ խառնա՝ իրար գլխի լցված։ չգիտեմ իրենք ոնց են էդ եզրակացրել, ես սիրում եմ, երբ մտքերս իրար չեն խանգարում։ ես սիրում եմ, երբ մի խնդրի համար բացում եմ մի դարակ, մտածում այդ մասին, փնտրում պատասխաններ, հետո նորից հետ եմ դնում դարակում, փակում ու անցնում հաջորդին։

Իսկ երբ ամենաերջանիկն եմ էդ պահին, ոչ մի դարակ բաց չի՝

-ի՞նչ ես մտածում։ -ոչ մի բան։

մեր ամեն օրը սկսում ա մի ու ամենակարևոր մտքով։ ուշադրություն դարձրեք, թե ում կամ ինչի մասին եք մտածում ամենաառաջինը։ ամեն ինչ արեք, որ օրվա առաջին միտքը լինի դրականի մասին, սիրո մասին, կարևորի մասին։

պատրաատեք ձեր առավոտյան սուրճը ամենահաճելի երգով ու կարևորեք էն մանրուքները, որոնք ձևավորում են ձեր առավոտը, ձեր օրը ու ի վերջո ձեզ։

Էլ չեմ կորի։ կգրեմ ամեն օր (կփորձեմ գրել ամեն օր)

հոգ տար քո մասին

ավելի քան քսան օր անց օրագրում եմ։

խաղաղ էր օրը։ մի քանի բարդ դեպքեր հաճախորդների սպասարկման մեջ, մի քանի windows license-ի սխալ, բայց եվրոպացին վերջում միշտ ուրախ շաբաթ-կիրակի կմաղթի։

հետո վայելել եմ ուրբաթ իրիկունը ականջակալներով կենտրոնով շաաատ դանդաղ ու անդարդ քայլելով։ աղմկոտ էր քաղաքը, բայց ես իմ երգերի մեջ էի։

իրականում ամենաբարդը երևի անցել եմ։ հասկացել եմ ու որոշել եմ, որ չէ, իմ կյանքը պայքար չի։ ուրիշները թող պայքարեն, ես խաղաղ եմ մնալու։ ես նույնիսկ իմ հետ չեմ մրցելու։ ես ինձ օգնելու եմ, չեմ հակառակվելու։

անձնական տարածքիս սահմանները արդեն բավականին ամուր են, ներս թողող չկա, նույնիսկ դրա համար էլ չեմ պայքարում։ զինադադար։

գարունը սիրունա բուրում Կոմիտասի պուրակում։ ես միքիչ ալերգիա ունեմ, բայց գարնան հոտը շնչելու համար արժե (:

բարի ու ներդաշնակ եղեք։ իսկ դու

հոգ տար քո մասին

Խառնված, շփոթ, հուզված, մի տեսակ կարմրած, ամաչկոտ, չմտածված, չորոշած, հանկարծ, խլվլացող, վախեցնող, նոր, անսովոր, անհանգիստ... սեր, սիրահարվել դեռ կա՞։ թե՞ ժամանակների հետ անցավ։ թէ՞ մեծ ենք դրա համար, զբաղ ենք։ թե՞ հպարտ ենք չափազանց ու խիստ։ Ես սիրել գիտեի։ քավ լիցի, չեմ մեղադրում կյանքին, բայց գոնե նեղանալու իրավունք ունեմ, որ սովորեցնելու փոխարեն մոռացրեց։ Ես գիտեի սիրահարվել՝ անջատված, անհեթեթ, խենթ, անխնա։ Ես լրջացել եմ ու հաշվարկում եմ ամեն մի քայլս, ես գումարում-հանում եմ ամեն քայլիս հետ։ Թողնել ամեն ինչ հանուն նրա, նույնիսկ ամենամեծ եդազանքդ զոհել, ես դա գիտեի, ես դա արել եմ, հիմա ամեն արարքից առաջ պետք է երկար ու մանրամասն խորհել։

Կրակ, կայծ, վախ, հանկարծ... Բառերը դարձել են մտածված, հանգիստ, հանդարտ, կշռադատված։

Ու յոթը չափիր-ը տասնյոթ է դարձել։ տեղից վեր թռչել գիշերվա կեսին ու վազել միայն նրան տեսնելու ոչ ոգի կա ոչ սեր ոչ պատճառ ոչ հավես։

Սերունդներին պետք է խնդրել սիրահարվելու շեմը բարձր պահել։

հոգ տար քո մասին

որոշել էի ապրիլից էլ չդասավանդել, որովհետև ուզում եմ լողի գնալ․․․ մեհ․․․երանի օրը քսանութ ժամ լիներ։ էլի Բալզակին հիշեցի՝ ցանկանալը ապրեցնում է, իսկ կարողանալը՝ սպանում։ դե ավելի շատ չկարողանալն է սպանում։ եթե մի ժամանակ նյարդայնանում էի՝ «ինչի միս չես ուտում»֊ներից, հիմա ավելի նյարդայնեցնող են՝ «կհոգնես», «մտածի քո մասին միքիչ», «հանգստացի միքիչ»֊ները, իսկ «բա հիմա ոնց ես»֊ից ընդհանրապես փախչել եմ ուզում։

էս վերջերս միտքս անընդհատ կրծումա ինչ֊որ մարզ գնալ ու էնտեղ մնալ֊աշխատելու միտքը։ ավելի շատ Վանաձոր֊Դիլիջան եմ ուզում գնալ մի քանի ամսով։ ուղղակի բայց֊երը շատ են։ նախ՝ նույնիսկ չեմ էլ նայել՝ կա՞ աշխատանք թե չէ։ հետո՝ ասենք վեց ամիս էնտեղ մնացի, աշխատեցի ու ուզեցի վերադառնալ․ գտնելու՞ եմ աշխատանք նորից, թե՞ էլի մի վեց ամիս փնտրելու եմ։ մի խոսքով։ ես երևի չափազանցնում եմ էդ «փախչելու» միտքը։

ես ինձ պետք է խոստովանեմ ի վերջո, որ հիմա կյանքիս երևի լավագույն օրերն եմ ապրում։ որ անտանելի գնահատում եմ էն մի ժամը, որ գրին բինում նստում ու աշխատում֊գրում֊համակարգում եմ մի աշխատանքից հետո մյուս աշխատանքից առաջ ընկած ժամանակահատվածում։ կողքից հազար ու մի հետաքրքիր քննարկումներ եմ լսում, մեկ֊մեկ շեղվում եմ գործից, հետո ավելի լավ կենտրոնանում։ որ արդեն առանց հարցնելու ինձ իմ ամերիկանոն են բերում ու ինձ չեն հարցնում՝ մենակ ե՞ք լինելու։ (լսի չգիտեմ, բոլորին հարցնում են, ինձ՝ չէ ։Դ)

հա, ինչ էի ասում՝ որոշել էի չդասավանդել, բայց էսօր էնքան լավ անցավ դասս ու էնքան էներգիա ստացա, որ երևի էդքան քաջություն չունենամ թողնելու։ պետք է օրս համակարգելու այլ ձև գտնեմ, կամ ուղղակի այլ դպրոցա պետք գտնել։

էս էն մտքերս էս մի քանի շաբաթվա։ շատ պարզա ամեն ինչ ու շատ խառը։

հոգ տար քո մասին

քեզանից երբևէ հարցրել ե՞ս՝ ինչի ենք մարդկանց կոշիկի նման վերաբերվում։ հա, հենց կոշիկի։ թեկուզ սպորտային։ է թող հարմար լինի։ թող չհոգնեցնի։ թող չցավացնի։ թող ժամանակակից լինի։ թող համապատասխանի էդ օրվա տրամադրությանս։

ու հենց փոխվում են եղանակները․․․մեզ միքիչ ավելի տաք կոշիկ է պետք։ մենք ուղղակի ու պարզապես դեն ենք նետում մյուսին․․․դե մրսում ենք։

դու երբևէ մտածել ե՞ս, որ կոշիկն էլ երևի զգում է։ չէ՞։ օկ։

հոգ տար քո մասին

մի հատ շատ երկար to do list ունեմ, բայց զգացի, որ մինչև միքիչ չգրեմ էստեղ, չեմ կարողանա մտքերս կենտրոնացնել անելիքներիս։

երեկ հասկացա «լիցքաթափվել» բառի իմաստը ամբողջությամբ։ ամենաառողջ տարբերակը չէինք ընտրել իհարկե, քանի որ լիցքաթափվել կարելի ա նաև սպորտի միջոցով, որը էս դեպքում լավագույն տարբերակը կլիներ․․․երեկ չէինք ընտրել լավագույն տարբերակը, ընտրել էինք հեշտագույն տարբերակը։ խմեցինք ու պարեցինք, ծիծաղեցինք ու ինչ֊որ պահի նույնիսկ լաց եղանք, որովհետև նախորդող շաբաթը լավագույնս չէր դրսևորել իրեն։

երբ փաբ մտանք, ես համոզված էի, որ մի քանի րոպեից կքնեմ, նույնիսկ չէի հասկանում՝ ինչ գործ ունեմ էնտեղ։ մի քիչ ալկոհոլից, մի քիչ աղմուկից հետո օրգանիզմս տարօրինակ կերպով հանգստացավ ու թեթևացավ։ առաջին անգամն էի զգում էս ամենը, դրա համար եմ էսքան մանրամասն նկարագրում։

ինչևէ, խորհուրդ չի տրվում ամեն անգամ հոգնելիս գնալ ու խմել, բայց երբեմն կարելի է ուղղակի արհամարհել ամեն ինչ ու ամենքին, կորցնել մտքերը, պարել կամ չպարել․․․․անել այն, ինչ իսկապես ուզում ես։

էսօր առանց գլխացավ եմ արթնացել, որովհետև այնուամենայնիվ երեկ չափս չէի անցել։ ու լրիվ պատրաստ եմ weekend-իս, որը (արդեն սովորություն դարձած) աշխատանքայինա լինելու։

քեզ արևոտ շաբաթ֊կիրակի։ քեզ լավ նայի ու հա՝

հոգ տար քո մասին

կյանքերը տարբեր են, ասելիքները թաքնված են ու բառերը պատմում են, բայց զգացածի շատ քիչը։ հայացքներն ու նայվածքները իրականում իրական չեն, խաբուսիկ են, բայց խաբող չեն, ինքնապաշտպանություն են կամ ուղղակի ուժեղ լինելու ապացույց։

մի պահ վերանալը բնական ա, բայց ցավոտ, երբ նորից հողի վրա ես։ վարորդը, երևի քաղաքավարի թվալու համար ժպտումա, երբ տանից անցել ես ու չես նկատել, բայց հասկանումա, որ երջանիկ մտքերից չէր, որ սեփական բակդ շփոթել ես։ մարդիկ կորում են իրանց սիրած տեղերում։ մարդիկ թաքնվում են իրենց հետևողներից, ստվերներից, անցյալից, հետապնդող ներկայից, շեֆերից։ մարդիկ թաքնվում են շենքերում՝ եկեղեցիներում, փաբերում, նկուղներում։ մարդիկ թաքնվում են չաթերում ու սոց կայքերում։

օֆլայն աշխարհը, իրական, հայելու միջից քեզ երկար նայող աշխարհը մեկ֊մեկ ու միշտ ավելի կոպիտա, իսկ դու փխրուն ես ու փախչող։ ու դու գնում ես։

տիեզերքի անծայրության մեջ դու ավելի չնչին ես, քան իրենից տասներկու անգամ ավել ծանրություն տեղափոխող մրջյունը կամ սենյակիդ անկյունում բույն հյուսող սարդը։ դու չնչին ես ու էդ գիտակցումը ավելիա ճնշում քեզ, քան շենքի պատերը, քան առանց պատուհան սենյակդ։ տիեզերքի անծայրության մեջ ավելի անտանելիա մենակության զգացումը, ավելի վախենալուա։ ու դու սկսում ես հավատալ ու համոզվել, գոնե հուսալ, որ հա, կան այլմոլորակայիններ, որ ինչ֊որ մոլորակում, որին ինչ֊որ պատահականությամբ նույն անունն ենք տալիս, ինչ մեր մանկության սիրած շոկոլադի սալիկին, կան էակներ, որ չեն սիրում իրենց առավոտները, որովհետև խցանումներ են, չեն սիրում մարդկանց, որ բողոքում են, բայց չեն անում ոչ մի բան էդ իրավիճակը փոխելու համար, որ կան իշխանություններ, որ չեն նայում իրենց շուրջը․․․որ կան մարդիկ, որ ամեն քայլի միակ նպատակը հետո էդ մասին աշխարհով մեկ գոռալնա, բոլորին իրենց արածի մասին պատմելնա։ դու հույս ունես, որ գոնե էդ շոկոլադի սալիկի անունով մոլորակում կա մեկը, որ գուցե չկարդա էլ քո գրածը, բայց կգրեր նույնը, որովհետև հասկանումա՝ ինչ ես մտածել էս ամեն ինչը էկրանին շարելիս։

ամեն տեղ չի, որ առանց հետ գնալ֊կարդալու կգրես ու կհրապարակես մտքերդ։ ամեն տեղ չի, որ կլինես ազատ ու կլինես դու։ մեկ֊մեկ մարդիկ թաքնվում են ուրիշ անունների տակ, ուրիշ դեմքերի տակ։ ու էդ էլ ճնշողա, եթե ունես ցանկություն լինել դու, ոչ թե ինչ֊որ հեղուկ կամ ֆիլմի ինչ֊որ հերոս։

ու էսքանը էստեղ գրելուց ու թեթևանալուց հետո նոր մտածում եմ, որ ես գնահատում եմ առնվազն էն, որ ես առանց վեր նայելու հրապարակելու եմ էս գրածը ու ներսից էլ ժպտալով քնելու եմ գնալու, որովհետև, ինչ խոսք, ավելի վատ էլա լինում։

դու էլ, գիտես, դու, որ կարդում ես հիմա

հոգ տար քո մասին