քուալիա

e pluribus unum

էս սուռեալ մեմի տեքստը անկապ պահպանուած մնացել էր՝

eating a clock is very t̷̲͉͚͔͚̀̇̄i̸̱͔͙̘͇̜̲̬̇̓̌̒͑̀̎̌̓m̵̢̢̦̪͖̂͒͛̇̋̃͝e̵̖̦̫͕̥̫̫̾̌̌͘͝ ̷̧͚̘̗̼̣̺͔̜͋̌́̚͜͠c̶̨͉̘͖̠͍̜̻̒̿͊͛̑͗͒o̴͚̣͛ņ̶̡͇̘͖̙͙̒̈̆͆́͗̉̓̓͘͜s̸̨̨̞͙̣̝̱͕͖̾́̏̍͗̇̐̀ų̴̤͓̟͉͕̺͖͌́m̵̘̝̣͚̾̏̀̅͒̄̄̀i̴̯̞̿̌͌̈́ṉ̷̗̥͇̔̏͘ǧ̵̟͈̫̠̫̭̜͗͛̀͜͜

John Berger֊ն իր “Ways of Seeing”֊ում ասում ա

“[Albrecht] Durer believed that the ideal nude ought to be constructed by taking the face of one body, the breasts of another, the legs of a third, the shoulders of a fourth, the hands of a fifth and so on”

ու ասում ա, որ սրանով ինքը կառուցում էր իդեալական մարդու նիւդ, սակայն էդ անտարբեր էր լինում մարդու իրական կառուցուածքի նկատմամբ։

մտածում եմ, որ սրա ժամանակակից զուգահեռը պլաստիկ վիրահատութիւններն են։ երբ դիցուք մէկն ունենում ա հռոմեական քիթ, միւսը ասիական աչքեր, ու մարդիկ փորձում են էս նորմալիզացնել ինստագրամի արեւմտեան չափանիշների համաձայն։ արդիւնքում անտարբեր լինելով բնական զանազանութեան ու հէնց իրենց նկատմամբ։

չեմ դատում, զուտ ասում եմ, որ արժի դիտարկել բնականը ու չվախենալ դրանից։ էն էլ ով ա ասում լօլ

մտքիս Blade Runner 2049 շարժապատկերից Joy֊ն ա գալիս։

Joy

ինքն ունէր արհեստականօրէն հաւաքուած գայթակղիչ արտաքին, հետերո տղամարդու կողմից առաւելագոյն արձագանք ստանալու համար։

ու ես վախենում եմ կատարելութիւնից։ վախենում եմ որ թերութիւններ չեն լինում։ ու շատ հաճելի ա երբ ժապաւէնային լուսանկարի վրայ սպիտակ փոշու կէտեր, վատ չորացած տեղեր կան։

կեանքը կատարեալ չի, ինքներս չենք, ու չենք էլ կարող լինել, էլ ուրեմն ինչու՞ ենք յաճախ տառապում իդեալիզմի ձգտումներով ու ֆրուստրացւում որ ամեն ինչ կատարեալ չի։ ի վերջոյ երբ նայում ենք կատարեալին, տեսնում ենք մեզ որպէս կիսատ, անյարմար։

կարծում եմ էս ժամանակակից մեդիայի վրայ, եւրոպական դասական արուեստի ժառանգութեան ուղղակի ազդեցութեան հետեւանքն ա։

հետաքրքիր ա ենթադրեալ պատմական ազդեցութեան շղթան տեսնել ալբրեխտ դիւրերից մինչ ինստագրամ ու իրական մարդիկ։

այս առումով ճապոնական վաբի֊սաբի֊ն ա հետաքրքիր, որ գնահատում ա անցողիկն ու անկատարը։

#մարդ #արտաքին #արուեստ #կատարեալ #անկատար #միտք

ուղղակի կազմալուծւում եմ զումով կարգչի դիմաց։

մէջս մնացած հոգին, վատ ինտերնետի հետեւանքով, ձայնային կտրտող գլիտչերի ձեւով, տարրալուծւում ա թուային բամբ֊ռեկուրսիւ աղմուկի մէջ։

կորցնում եմ իրականութեան զգացմունքը` տեսնում թուային դատարկ պատ, լսում ինչ որ կիսատ, սինթետիկ֊գաղջ ձայներ։

աչքերս մօտիկացնում եմ, տեսնում միջատների նման արագ վազւզող rgb պիքսելներ, որոնք քիչ առաջ իմ մտքում վերծանւում էին որպէս իրականութիւն։

կեանքը զումը կախել ա, սպասում եմ բեռնի։ էկրանի վրայ, անցեալից սառած պատկեր ա։

պատուհանից դուրս դեռ սովետի ստուերն ա, իր բանուորների պանելային, մոխրագոյն զօրանոցներով։

ես կենդանի եմ։ ես գոյ եմ։ ես իրակա#$%$@.... PRESS ANY KEY TO ENTER THE VOID

The sky above the city was the color of television, tuned to a dead channel.

էս ամէն ինչից յետոյ, ահաւոր սարկաստիկ եմ դարձել կեանքի նկատմամբ։ this is water֊ը որից david wallace foster֊ը խօսում էր, ժամանակին լուրջ չէի ընդունում։ ու մտածում էի որ էս մարդը ի վերջոյ ինքնասպան ա եղել, ինչի՞ պէտք ա իր զգացմունքային կառավարման խորհուրդները ընդունեմ, եթէ ինքը ձախողել ա։

դեյուիդը իր խօսքը սկսում ա էսպէս (հաւէս չկայ թարգմանելու ։Դ)՝

There are these two young fish swimming along and they happen to meet an older fish swimming the other way, who nods at them and says “Morning, boys. How's the water?” And the two young fish swim on for a bit, and then eventually one of them looks over at the other and goes “What the hell is water?”

յետոյ ինքը ասում ա, որ պէտք ա գիտակցել որ «ջրի մէջ ձուկ ենք» ու կեանքի տհաճ իրավիճակների վրայ էդ կիրառել ու վատ զգալու փոխարէն լաւ զգալ։ երկար ժամանակ չեմ լսել, էս զուտ իմ վերծանումն ա։

առաջ մտածում էի որ էս ինքնախաբէութեան մասին ա, ու պէտք չի անտարբեր լինել միջավայրի նկատմամբ, ու համակերպուել մղձաւանջի հետ։ բայց հիմա հմմ․․․ խի՞ ֆրուստրացուել եթէ սաղ զուտ ջուր ա ~~~~~~ այսինքն ձուկը չգիտի, որ ինքը ջրի մէջ ա, ու նեղւում ա իր սահմանափակ լինելու մէջ, նոյնն էլ երբեմն մենք ։Դ

բայց ինձ յաճախ որեւէ մշակութային երեւոյթից ֆրուստրացուելուց առաջ յիշեցնում եմ, որ հէյ this is water ։Դ ու եթէ անընդունակ եմ, էս պահին միջավայրը փոխելու, ինչու՞ չլինեմ կողքից հետաքրքրասէր դիտորդ, ադի֊բուդիով նստած մարդ, որ զննում ա իր միջավայրը։

ու երեւի իր խօսքը աւելի շատ ոչ թէ տուզիկ կոնֆորմիզի մասին ա, այլ աւելի բարձր տեղից նայելու։

ԷՍ ԱՄՆ ԿԱՌԱՎԱՐՈՒԹԻՒՆՆ Ա ԳՐԵԼ ՏՈՒԵԼ ԴԵՅՈՒԻԴԻՆ ՈՐ ՍՏՐԿԱՑՆԻ ԺՈՂՈՎՐԴԻՆ ԱՅՈ ՆԱԿԱԱԼ

ու էն քեարթը կամ որ վրաս ազդում ա իրականում էդքան վատը չի, ու սիրուն ծիգռովի բռասլէտ ունի, ու էս ինչ շլացուցիչ կերպար ա, հլը նայի խօսքի ընթացքում միաժամանակ 5 լեզուից օտարաբութիւններ ա օգտագործում, ու ինչ պարզ ա մտածում։ ինչքան շատ մշակութային փոխազդեցութիւնները հետեւանք ա ինքը, վաու։ ու տէնց ։Դ

ու իթ գիտակցելը, որ մենք ջրի մէջ ենք շատ կարեւոր բան ա։ ու կարեւոր ա ընտրել թէ ոնց մտածել, լռելեայն սեփական մտքի ճաղավանդակում չգտնուել։

ազատութիւն ձեզ ինչքանով որ ակուարիւմի ջուրը թոյլ տայ, ու ինչքանով որ ինքներդ ձեզ թոյլ տաք

bri ish people be li e his is wa er

Յ․Գ․ ֊ կրկին լսեցի դեյուիդի խօսքը, ու հիմա մի քիչ ուրիշ ձեւ եմ մտածում։ գրածս կարելի ա ասել, իրանից մնացած մտքերի մասին էր ըհմ hitherto. սիրօօն բառ ա ։Դ

2019 թիւը նոր սկսել եմ բացայայտել։ դէ ստեղ չէի էլի։ էդ ժամանակ ըհմ աղդամում բորենիների հետ էի տալիս առնում։

պարզւում ա 2019ին սէնց բաներ էին եղել՝ boiler room yerevan, «Մել» ֆիլմն էին նկարահանել, ուրուական ֆեստիւալը, ՀուԶԱՆՔ ու ԶԱՆԳ֊ն էին կատարել, թեեւ որոշ չափով անյաջող, ու ես վստահ եմ, որ էլի տէնց կայֆոտ բաներ են եղել, որ մինչեւ յեղափոխութիւնը դժուար լինէր։

թւում ա թէ մշակութային ազատագրութեան առումով ուժեղ տարի ա եղել։

իսկ ես մինչեւ հիմա, որ ասում եմ անցած ամառ, նկատի ունեմ 2017 թուի ամառը, զի վերջինը էդ ժամանակ էր երբ ամռանը կեանք կար ինձ համար։

թւում ա, թէ կեանքը վերսկսւում ա, կորոնան նահանջում, իսկ մենք ծերանում ու որ մարդկանց ուղեղները գնալով ազատագրւում ա։ միւս կողմից էլ հարց ա արդե՞օք ազատութիւնը օբեկտիւօրէն գոյութիւն ունի, թէ՞ մենք մեզ շրջապատող հանգամանքների արդիւնքն ենք։ չգիտեմ, ես որ սուբեկտիւօրէն տեսնում եմ իմ վրայ, որ կայ։ ինչեւէ։

եւ իհարկէ ինչը իմ համար աշխարհահայեացքի կենտրոնական կէտ ա, ուրիշների համար քրիստոնէական, ազգային, բարոյական արժէքներին թշնամի ա։ ու զելիոնկան որ շպրտել էին ՀուԶԱՆՔ ու ԶԱՆԳ֊ի կատարողի վրայ, ես համարում եմ, որ եղել ա անձամբ իմ վրայ։ զուտ էդ աղջիկը քաջութիւն ա ունեցել էդ ներկայացնելու իսկ ես՝ ոչ։

ազատութիւն ձեզ

վերջերս ինձ psytrance֊ի ու acid techno֊ի վրայ շատ ա տանում։ դզում ա պսիքիդելիկ, էյսիդ վիճակները, բայց I don't need drugs cause I'm already high on life. կատակ չեմ անում, իրօք տէնց ա ։Դ ու դզում ա սթափ լինելն, ու էդ գիտակցելով գժուելը։

նաեւ մտածում եմ, որ ինձ պատմութիւն, հեքիաթ ա պէտք լսելիքը լաւ ընկալելու համար։ ու էդ առումով symptom-ի հեքիաթն է կանչումն եմ գնահատում։ ու սխալduke֊ի սինթետիկը։ psytrance չի, բայց իմ ուզածն ա։

իսկ էլեկտրոնայինին սիրահարուել եմ համասեանի հով արէք սարեր ջանի կատարումից։ 4 տարի առաջ էի լսել, բայց ահաւոր տպաւորել ա։ մինչեւ հիմա պատահական մտքիս գալիս ա։

էս էլ psytrance֊ոտ #լսելիք

վերջերս մտածում էի, որ տեքնոյի վրայ շատ չարժի տարուել։ ու նախատեսում էի համասեանի mockroot եւ shadow theater սկաւառակները երեւի հարիւրերորդ անգամ կրկին լսել։

միրզոյեանում համարեա մի ժամ համասեան էր դրած, ու ահաւոր ուրախացել էի։ ես անչափ ուրախ եմ որ երեւանում դեռ կան տէնց տեղեր, ու մարդիկ ովքեր էդ ամէնը գնահատում են։ ու լաւ ա, որ գոնէ պոլիգրաֆը կայ։

բայց սրանք կղզիներ են։ դուրս ես գալիս փողոց, ու տեսնում մարդկանց վիճակը, գաղջ հագուկապը։ ի հարկէ իրենք իրենց շրջապատի արդիւնքն են, բայց երեւեում ա, որ համակերպուած են դրա հետ։ իսկ էդ ահաւոր ա։ իսկ աւելի ահաւորն էն ա, որ փոփոխութիւն ստեղծողները փոքրամասնոիթիւն են ու կղզեակներում են լռւցնում։

էս վերջերս էլ ուրախացել էի, որ պաղեստինցի դջ սամա աբդուլհադիինն ազատել են։ յուսամ լաւ կը լինի։ կարճ պատմութիւնը ստեղ։

ու էս մարդկանց համար էմփաթիայ եմ զգում, զի մեր նման ուզում են մշակութային կղզիներ ստեղծել, ու տարբերուել իրենց շրջապատող գաղջ իրականութիւնից։

էյսիդ տեքնո ռեյւ եմ ուզում։

ազատութիւն ձեզ

#միջավայր #մշակոյթ #միրզոյեան #համասեան #երեւան #հայաստան #կղզի

մտածում եմ համալսարանի առաջին տարուայ ընթացքում, (2017ին) որոշ տեսակի մարդկանց տեսնելը, էդ միջավայր մտնելը լաւագոյն բաներից էր, որ կարող էր ինձ հետ պատահել։

ինչու՞։ զի չտես էի, ինչ տեսել էի համացանցում էի տեսել։ ու ինձ համար շատ կարեւոր էր, որ տեսնէի թէ ոնց ա լինում, որ մարդիկ բազմազան են։ ու ինձ համար էդ մշակութային շոկ էր, զի գալիս էի քեարթու միջավայրից։

բայց խնդիրը նրանում ա կայանում, որ մարդկանց, դասախօսների մեծ մասը ումով հիանում էի ու ոգեշնչւում EC (english and communications)֊ից էին, ոչ թէ իմ ըդնունուած CS (computer science)֊ից։

յետոյ գնացի բանակ ու եկայ։ մարդկանցով էլ տէնց չեմ զարմանում, զի էլ չտես չեմ ։Դ

բայց միեւնոյն ա մտածում եմ արդե՞օք ինձ կոդ գրել, դիբագ անելն աւելի մեծ հաճոյք ա պատճառում քան որեւէ բան գրել, խմբագրելը, լուսանկարելը, յօրինելը եւն։

ու եզրակացրեցի, որ ինձ աւելի հետաքրքիր ա օրինակ` գիրք վերլուծելը, յօդուած գրելը, գրաւոր ստեղծագործելը։

բայց տէնց էլ կարիերայի ապագայ չեմ տեսնում։ ի՞նչ պէտք ա անեմ, evn report֊ի open caucasus֊ի համար գրեմ, որ հազիւ 2 տարուայ փորձով ծրագրաւորողի գումար ունենա՞մ։ pr֊ում էլ չեմ տեսնում ինձ։

ու կարծում եմ, որ եթէ կոդ գրեմ, էդ ինձ թոյլ կը տայ իմ ուզած ապրելակերպն ունենալը` ֆինանսապէս սահմանափակ չեմ լինի։

նաեւ մտածում եմ, որ հասարակ օրագիր.հայ հոսթ անելով, կամ մի հաւէս ծրագրին contribute անելով, աւելի շատ դրական փոփոխութիւն կարելի ա հասարակութեան մէջ մտնցել, քան գրելով։

տէնց երեւի աւելի լաւ ա տեքնիկակապէս նեղ մասնագիտանալ, ու կեանքի վրայ ուղղակիօրէն ազդող լաւ լուծումներ ստեղծել։

ինչեւէ, երկուսն էլ քաշում են, մէկը՝ շատ, միւսը՝ քիչ։ բայց քանի կոդ գրելը մի քիչ քաշում ա, ձուկը բաց չթողնեմ զի յետոյ կարող ա լաւ չլինի։

չգիտեմ ինչ եմ անում։

ու չեմ կարող ամէն մէկին առանձին շնորհակալութիւն գրել իմ վրայ անցեալում թողած ազդեցութեան համար, ուստի ստեղ կը յայտնեմ ։Դ շնորհակալութիւն <3

ինչեւէ։

ազատութիւն ձեզ

#համալսարան #ընտրութիւն #միջավայր #մարդիկ