Օրագիր

Ընթերցել

Վերջին գրառումները Օրագրում։

Հետեւիր նաեւ RSS֊ով, այստեղ՝ feed։

from barer

օր3

էսօր առավոտ եմ գրում, իդեան հենց առավոտյան մտքերս իմի բերելու ու նոր օրը սկսելու մեջա, բայց երեկ մոռացել էի, էաօր էլ համարյա մոռանում էի։ մի խոսքով երեկ բավականին վատ օր եմ ունեցել դեռ լարված եմ էդ առիթով, կփորդձեմ էսօր կարգավորել երեկվա հարցերը, համենայնդեպս ինչը իմ ուժերի սահմանումա։ էսօր պատրաստվում եմ նաև մի քանի կարևոր հարց լուծեմ թրիփի հետ կապված: ու հասկանամ ինչը էն չեմ անում որ կյանքումս սենց բարդակա։ մի քիչ պոզիտիվ եմ տրամադրված, դե երեկվա համեմատ, բայց մեկա գիտեմ որ օրերս ձախողելով գլորում եմ մի խոսքով, լավ էղեք

 
Read more...

from barer

օր2

ինչ անում եմ քիչա, ինձ թվումա բաց եմ թողել ինձ ռեալիզացնելու պահը ու հիմա ինչքան ձգտում եմ չեմ կարում ինձ գտնեմ։ կյանքս ինչ որ կետում կանգնել առաջ չի գնում ինչքան էլ փորձում եմ բրդեմ։ նոր մերժող նամակ ստացա ուզածս կամպանիայից, ահավոր կոտրվեցի, ինչքան էլ գիտեի որ լավ չեմ անցել ինտերվյուն մեջս հույս ունեի որ կանցնեմ։ էդ կապանիան միակն էր էսքան ժամանակ որ ուզում էի ըմդունվեի, չկարացա։ ոչ մի տեղ չեմ պատկերացնում տեղս, զգում եմ որ մասնագիտությունս էլ իմը չի բայց դրանից բացի ուրիշ անելու բան էլ չեմ տեսնում։ մի խոսքով, լավ չեմ, վ պրոչեմ կակ ի վսեգդա

 
Read more...

from barer

նոր լսեցի կառնելյուկին(ռուս փոդքաստերա, խոսումա ամենօրյա սովորույթների ու դրանք զարգացնելու մասին) խոսում էր ամեն օր առավոտները գրելու ու մտքերդ պարզեցնելու ու ինքդ քեզ հետ կապը պահելու կարևորության մասին։ փորձենք

արթնացել եմ, բավականին դժվար բայց էսօր գիշեր չեմ արթնացել, արդեն լավա, ուշ քնեցի ու ինձ բավականին հոգնած էի զգում երևի դրանիցա ։

թեյս եմ դրել մեդիտացիա արեցի չգիտեմ ինչքան արդյունավետ դմ անում բայց կարծում եմ կբարելավեմ ընթացքում ։ հիմա պատրաստվում եմ անգլերեն անեմ հետո հաց կուտեմ ու թասքեր կանեմ։ շուտ եմ ձանձրանում ու չեմ կենտրոնանում էդ ինձ շատա խանգարում, նաև պատասխանի եմ սպասում էն ընկերությունից, շատ լարված եմ դրանից։ մի տեսակ շատ վստահ եմ որ չեմ անցել, բայց շատ կուզեի։ շարունակում եմ ինձ շրջապատել անգլերենով, գիրք կինո պոդքաստ դասեր, ամեն ինչ։ գիրքս երեկ վերջացրի մի հատ նորն եմ վերցրել բայց զգում եմ որ բեմ ձգելու դա, երևի ավելի հեշտը վերցնեմ։

մի բան էլ որ նոր եմ նկատել կամ գիտեի բայց նոր եմ սկսել ուշադրություն դարձնել, շատ «սոբստվեննիկ» եմ սիրելիներիս նկատմամբ, շատ շուտ եմ նեղվում երբ ինչ որ բան ինձ չեն վստահել կամ պատմել այլ ուրիշին, պետքա սրա դեմն առնել, որ ոչ ինձ նեղություն տա ոչ դիմացինիս։ էսօր էսքանը երևի եթե որևէ մեկը կարդումա կներեք որ վատ եմ գրել, բայց չեմ ուղղելու, էս տեքստերի նպատակնա որ ինչ մտքիդ գալիսա մաքսիմալ անկեղծ ու արագ խզբզես անցնես առաջ,

լավ էղեք, կհանդիպենք

 
Read more...

from barer

էս շաբաթը բավականին ծանրաբեռնված ու սթրեսային էր։ առաջին անգամ տեխնիկական հարցազրույցի գնացի, որն ամբողջ ընթացքում ուղեկցվեց սրտխառնոցով ու տագնապի զգացումով, երևի թե ֆեյլեցի, չէ հայերեն բառերա պետք օգտագործել՝ կարծում եմ ձախողեցի, բայց որպես փորձ լավ էր, հաջորդին ավելի հանգիստ կլինեմ ինձ թվումա։ նաև ուրիշ ընկերությունների համար առաջադրանքներ եմ արել, բայց դեռ պատասխան չեմ ստացել, սպասենք տեսնենք ինչ կլինի։

ինչ որ հավելված եմ քաշել որտեղ անգլերեն են շփվում, որպեսզի փորձեմ լավացնել խոսակցական մակարդակս, դիմածս հաստիքների մեծ մասում անգլերեն սահուն խոսելը պարտադիրա ու ընդհանրապես արդեն վաղուց ժամանակնա։ երեկ զանգ ունեցա ամերիկահայ մի մարդու հետ ով տարբեր խմբակներ ունի ու օգնումա հայաստանցի երիտասարդներին շփվել ու լավացնել խոսակցականը։

էս շաբաթ իրոք բավականին բան եմ արել ու ինձ հանել եմ կամֆորտ զոնայից, դրանում ինձ շատա օգնում ընկերուհիս, շնորհակալ եմ իրեն։ ու հուսով կշարունակեմ ակտիվ զբաղվել սկսածովս, երևի թե այսքանը

լավ էղեք ։)

 
Read more...

from կօֆէ

բլոգս միքիչ թիթզացրի։ մի օր հարցազրույց էի անցնում մի կազմակերպությունում (մինչև հոգուս խորքը չցանկանալով աշխատել իրանց մոտ), որ կայքեր դիզայն անելու սոֆթ ունեն, որ ԱԲ-ով ա աշխատում։ դե իրանք երևի սովոր են ձևավորած, սիրուն գույներով, բաժիններով կայքերին, բլոգներին։ ուսումնասիրել էին բլոգս ու տենց մի տեսակ երևի ձանձրացել էին իմ՝ սևով գրված սպիտակից ու տենց հարցրին՝ ինչի դիզայն չունեմ։ ես էլ (շատ անկեղծ) ասեցի, որ մինիմալիստ եմ, ինձ էդպես դուրա գալիս ու հատուկ եմ էդպես սարքել։ կամ ավելի ճիշտ չսարքել։

էսօր ուզեցի ինչ-որ նկարներ դնել հետևի ֆոնին, վերնագրերի ֆոնտը փոխեցի, կյանքումս առաջին անգամ css գրեցի մի երկու տող։ էլի բան էր։ անգլերեն բլոգս նույնիսկ favicon չուներ, էդ էլ ավելացրի։ հիմա ավելի հաճելիա նայվում։ աչքիս էլ մինիմալիստ չեմ։ ով գիտի ծույլ էի, ոչ թե մինիմալիստ։

անգլերեն բոլգս ակտիվացելա, բայց հազիվ թե մեկը կարդումա։ ակտիվացել ա էն առումով, որ ես ամեն օր գրում եմ էնտեղ։ առանց չափազանցնելու՝ ամեն օր։

ուղղակի որոշել էի տարին սկսելու հետ մեկտեղ ամեն օր յոգա անել։ ու էդ պահելու միակ ձևը, ինձ համոզելու միակ ձևը ամեն օր դա գրելն ու ձևացնել էր, թե մեկը կարդում ա ու ես էդ մեկի հանդեպ պատասխանատվություն ունեմ։ որովհետև նա սպասումա, որ տեսնի՝ էսօր յոգա արել եմ թե չէ։ կամ ես մի քանի օր անց կբացեմ կտեսնեմ, որ էդ մի օրվանից հետո չեմ արել յոգա, չեմ գրել, կամաչեմ ինձնից ու տենց...

ինչևէ, ստացվումա ամեն օր գրել։ ու անգլերեն եմ գրում էն պատճառով, որ յոգա-ն անգլերենա, ընթացքում մտքերը անգլերեն են գալիս (էս վերջերս բոլոր մտքերս են անգլերեն, էլի հետա եկել անգլերեն մտածելս, ինչը ինձ մի տեսակ դուր չի գալիս) ու դժվարա դրանից հետո թարգմանել էդ մտքերը ու նորմալ հայերեն նախադասություն կազմել։ ես էլ չեմ տանջվում, գրում եմ անգլերեն։

ի սկզբանե էդ բլոգը հաքինգ անելու մասին էր լինելու, անունը դրել էի sipping and hacking՝ կում անել ու հաքինգ անել, կամ նման մի բան։ զգացի, որ հեչ չի համապատասխանում վերնագիրը բովանդակությանը ու փոխեցի Lilith's everyday thoughts՝ Լիլիթի ամենօրյա մտքերը։ Իսկ հայերեն բլոգում «առցանց» բառը փոխեցի «անկապ»-ով, որովհետև....դե անկապա էլի։ չգիտեմ։ ինչպես ասումա մեր բրոկերը՝ եսիմ, չեմ իմանում։

հոգ տար քո մասին

 
Read more...

from barer

#դեպրեսկոնտենտ

հոգնել եմ ինքս ինձնից, անընդհատ ինձ խոստումներ տալուց ու դրանք չպահելուց։ միշտ իբր ինչ որ բանի ձգտելուց, բայց երբեք դրան հասնելու կամք չցուցաբերելուց։ մտքերիս անվերջանալի խառնաշփոթից եմ հոգնել ու նրանից որ չեմ կարողանում հետս լեզու գտնել, երբեք էլ չեմ կարողացել, միշտ ամեն ինչ հետաձգել եմ ու վերջում ինչ որ կիսաարդյունք ստացել ու հիմա էլ նույնն եմ անում։ էս մի տարում կարայի լիքը բանի հասած լինեի, իմ վրա աշխատանք տարած, բայց նենց հանգիստ եմ ոչ մի բան չանում ոնց որ աշխարհի ժամանակն ու միջոցները ձդռքումս են, բայց չէ իմ ձեռքերը դատարկ են դափ դատարկ

 
Read more...

from Քամի

Մտերմության սահման և անձնական աճ

Առաջին հայացքից այս երկուսը իրար հետ կապ չունեցող բաներ են։ Բայց, եթե խոսենք ինձ նման մարդկանց մասին, որոնք սիրում են պատմեկ իրենց կյանքի և էմոցինաերի մասին, հաճախ ուշադրությունից դուր են թողնում, թե ում մոտ են անում դա։ Առհասարակ մեր մասին պատմությունները զրուցակցի հետ ստեղշծում են մտերմություն։ Գործնական ու ուսումնական ոլորտում մտերմությունը, երբեմն խանգարում է, մանավանդ, երբ կողմերից մեկը ոչ պրոֆեսիոնալ է իր գործում։ Երբ մարդիկ շատ ինֆորմացիա չունեն ձեր մասին, քիչ պատկերացում ունեն, թե իրենց թերացմանը ինչ արձագանք կտաք, հետևաբար փորձում են ուղղակի չթերանալ։ Իսկ, եթե դուք կամ հակառակ կողմը արդեն թերացել եք, մտերմությունը խանգարում է պահանջել, և առանց պահանջի դուք սկսում եք լճանալ, կորցոնում եք պատասխանատվության զգացողությունը ձեր և դիմացինի նկատմամ։ Այսպիսի չարդարացված մտերմությունները, որոնք ձեզ բացի պատասխանատվության զգացողությունը կորցնելուց ոչինչ չեն տալիս, խանգարում են աճել, և տեսնել ձեր և դիմացինի թերությունները։ Հիմա կասեք՝ դե, երբ արդեն հասկացել ես սխալդ, դիմացինին սաստիր, հորդորի, որ ուղվի։ Բայց, ո'չ, հայկական իրականության մեջ, երբ հանդիմանում ես մտերիմին, լուրջ վտանգ կա, որ դա կարող է ընդունվել որպես անձնական վիրավորանք, իսկ դու մտերիմների ցուցակից միանգամից կհայտնվես թշնամիների ցուցակում։ Չեխիայում իհարկե, կարող ես հանգիստ լինել՝ քեզ կսաստեն, բայց, այ, երբ գա քո սաստելու հերթը, դժվար կլինի, որովհետև հնարավոր է արթնանան հայկական վախերը և չթողեն դա անել, ինձ նման կմանաս կոտրած տաշտակի առաջ ու կմտածես որտեղից գտնել չեխերենի նորմալ ուսուցիչ։

 
Read more...

from կօֆէ

շատ ձանձրալի եմ ու ձանձրացած։ եթե մի քանի օր առաջ գրեի, կասեի՝ կյանքից հոգնած։ առանց լուրջ պատճառների։ հիմա միքիչ ավելի կենդանացած, բայց դեռ կիսատ։

սպասելիքներս շատ շատ են կյանքից։ ես կյանքը միքիչ ավելի ուրիշ էի պատկերացրել։ հետո ինքը դարձավ աշխատել-ուտել-քնել-աշխատել։ անտանելի։ հետո աշխատել-ուտել-քնել-ու մեջտեղը խցկեցի մի երկու բան գրել, մի երկու բան նկարել։ կարծեցի ինձնից բան եմ ներկայացնում։

ու որ հետ եմ նայում կամ թեկուզ առաջ եմ նայում, ուր էլ որ նայում եմ՝ ընկերներ, մարդիկ, շփումներ, կոֆեներ. էդա կյանքի իմաստը։

էսօր սիրուն օր էր։ առավոտյան ընկերների հետ սուրճ խմել, աշխատել, ձեռքերի ցավից բողոքել ամբողջ օրը ու տենց։ երեկոյան խնամքը դարձրել եմ օրվա կարևոր մի մաս։ օրը վերլուծելու հրաշալի պահա։ խոնավեցնող կրեմը (հայերեն քսու՞կ) դեմքին տարածելիս օրվա իրադարձությունները ինքդ քեզ պատմելը ինստագրամի սթորի ա հիշեցնում։ բայց դե մի տարբերությամբ՝ ես դրա նկարելու իմաստը չեմ տեսնում։ մարդիկ կնայեն, իհարկե, մի երկու փայլուն միտք էլ ասեմ, հազարավոր դիտումներ կլինեն, կդառնամ ինֆլուենսըր։ թե ինչի չեմ նկարում։

ձեռքերս շատ լուրջ են ցավում, այ էս գրելը նույնիսկ հենց հիմա ցավոտա։ բայց դե մի տեղ պետք է դատարկվեի, որ քնել կարողանայի։

նա իրա մոտիկ ընկերուհուն վիրավորողի հետ շփվումա։ իրականում սա շատ խառը պատմությունա, շատ օֆիսային զզվելի հարաբերությունների մասին։ իրար հետևից խոսելու մասին։ բայց մոտիկ ընկերուհուն վիրավորած, խաբած մարդու հետ շփվելը չեմ հասկանում։ իմ մոտ մի տեսակ իմ բարեկամի թշնամին իմ թշնամինա վիճակնա։ իսկ մարդիկ կան որ կարողանում են ամենքի հետ ու ամեն տեղ լինել։

ես նույնիսկ վատ եմ զգում այլ սրճարան գնալուց, քանի որ սիրած սրճարաններ ունեմ։ ես երևի շատ եմ մտածում։

մենթիս ասումա թիմ լիդը հետը կոպիտա։ ինչ պատասխանես, որ ոչ թիմ լիդին վիրավորես, ոչ էլ ինքը մտածի, որ չեմ հասկանում իրեն, կամ չեմ արժևորում իր զգացմունքները։ մանկապարտեզ։ թիմ լիդը ինձանից չորս տարի փոքր երեխայա, դեռ չի հասցրել ինքնահաստատվել, դեռ փորձումա։ էդ ասե՞լ էդ աղջկան։ չասացի։ ասացի կխոսեմ իր հետ, ասացի, որ իմ հետ էլ ա տենց, կոպիտ չի, էդ իր տեսակնա։ բայց կասեմ, որ քեզ կարևորա, որ քեզ «ապրես» ասեն։ թիմ լիդի հետ ես չխոսեցի, այլ մենեջերը, որովհետև ես հետը գլուխ չդրեցի։ մենեջերն էլ մերսի ասեց։ դարձել եմ մի տեսակ գործ տվող էս օֆիսում։

չի անում գործ էդ աղջիկը (սա ուրիշ աղջիկա) ու էդ չարած գործը իմ գլխինա ջարդվում։ ու ես ամեն անգամ լռում եմ։ էս անգամ չլռեցի։ ու քննարկեցի տղերքից մեկի հետ։ ինքն էլ էր նկատել։ երկուսով որոշեցինք շեֆին ասել։ ես ասեցի, ինձ մերսի ասեց։ տղան ասեց, տղային կշտամբեց՝ ասումա ինչի շուտ չէիր ասել։ է բա ինչի համարա քո թիմ լիդը, որ չնայի՝ ովա աշխատում, ով չէ, որ մենք պետք է գանք ասենք։

հիմա էսօր էդ աղջիկը էլի ահավոր վատ աշխատեց։ էսօր լռեցի։ չէ, հարևաններս լսեցին իմ նյարդային պոռթկումը, բայց շեֆիս չասեցի։ թող հետևեն, բա որնա՞ իրանց գործը։

էս էն մտքերս։ ասում եմ չէ՞՝ ձանձրալի եմ։

 
Read more...

from տիգրան

Յաճախ մեր ուղեղը աշխատում ա մեր տրամաբանութեանը հակառակ։ Երեւի դա կարելի ա ներքին ձայն անուանել։ Մենք ուզում ենք մի բան, ուղեղը ուրիշ։ Փորձում ա վախեցնել, ճնշել, խաղալ զգայարանների հետ ու համոզել իր ուզածը։

Դիցուք կանգնած ես շատ բարձր շինութեան տանիքում, հագիդ կայ պաշտպանիչ ժիլետ, որը հաստ պարանով կապուած ա ամուր հենարանից։ Դու 100% համոզուած ես որ չես ընկնի, բայց միեւնոյն ա վախենում ես ներքեւ նայել։ Էլ չեմ խօսում ցատկելու մասին։

Եթե վերցնենք էս օրինակը ու պրոյեկտենք մեր կեանքի բոլոր իրադարձութիւնների վրայ, տեսանելի կը դառնայ խնդիրը։ Ուղեղը մանիպուլեատիւ, իռացիոնալ, պաշտպանական համակարգ ա, որը հիմնուած ա պատմական յիշողութեան վրայ։

Երբ ուղեղը սկսում ա օվերֆինք անել, նմանւում ա մեքենաների հետեւից վազող ու հաչող շներին։ Վազում ա ամեն մտքի հետեւից, սկսում ա բորբոքուել ու պաշտպանուել դրանցից։ Բայց մեզ պէտք ա, որ նա հանգիստ նստի ու վերլուծի փաստերը։

Մեդիտացիան հէնց էդ վարժութիւնն ա, որ սովորեցնում ա ուղեղին հանգիստ նստել։ Երբ գլխումդ առաջանում ա միտք, փորձում ես նկատել դա, ասում ես՝ — յէյ, սէնց միտք ունեմ։ Ու երբ նկատում ես, արդէն ուրիշ ձեւով ես նայում դրան, չես գնում հետեւից։ Նոյնը զգայարանների հետ՝ — յէյ, սէնց բան եմ զգում։ Երբ կարողանում ես նկատել մարմնիդ եւ ուղեղիդ փոփոխութիւնները, անուղղակի կերպով դառնում ես դրանց ղեկավարը։ Սովորում ես սահել ծովի այլիքների վրայով ու չես մնում ալիքի տակ։

 
Read more...

from տիգրան

2000-ականները յիշում եմ ձայներով։ Զանգում էր քաղաքային հեռախօսը, մարդիկ ժամերով խօսում էին։ Յետոյ հարեւանը ծեծում էր պառը, կանչում իր տանը խօսելու։ Բոլորը միշտ խօսում էին։ Եթե անգամ տանը մենակ էիր, բակից լսուող երեխաների աղմուկը չէր թողնի լռութիւն լինէր։ Լռութիւնը չլսուած բան էր։ Նոյնիսկ գիշերը լռութիւն չկար։ Ժամացոյցը տկտկում էր, սառնարանը դռռռռում։ Հոսանքով աշխատող ամէն ինչ ձայն ունէր։ Ձայնարկիչները երաժշտութիւնից բացի իրենց սեփական ձայնն ունէին։ Ամէն ինչ խշշշշշում էր։ Նոյնիսկ գազապարպային սպիտակ լոյսի ձողը։ Աւելի ուշ բջջային հեռախօսները եկան։ Դրանց եկող զանգը դեռ երկու վայրկեան առաջ կարելի էր կողքի բարձրախօսից լսել։ Բարձրախօսը սկսում էր տարօրինակ ձայն հանել։ Նոյնը եղաւ ինտերների հետ, դայլափը նոյնպէս ձայն ունէր։ Երեւի ամէն շէնքում կար հարեւան, որի երեխան նուագել գիտէր։ Այն ժամանակ նոյնիսկ տորթի մոմերը նուագել գիտէին։

Իսկ յետոյ... բոլոր ձայները միանգամից կտրուեցին։

 
Read more...

from Քամի

Ընտրության թվացիալ հնարավորություն

Վերջերս ինձ սկսել են հետաքրքրել էնպիսի գլոբալ թեմարներ, որոնց մասին ես երբևէ չեմ մտածել։ Այդպիսիք են օրինակ՝ աշխարհի կառավարում, ժողովրդագրություն, պատմական կեղծիքը իրական դարձնելու հնարավորություններ, կրոնի ազդեցություն։ Ինձ ճանաչողները կասեն՝ էս վերջինի մասին դու միշտ ես մտածում,բայց, չէ, այս անգամ ես մտածում եմ դրա ազդեցությունը ոչ թե անհատի, այլ հասարակության ու պատմության վրա։ ԵՎ այս ամենի մեջ ես սկսում եմ խճճվել ու քանի գնում ավելի եմ մոտենում իմ խղճուկ տեսակի զորեղությունից ու անզորությունից ինձ կորցնելուն։ Սա դեռ մի կողմ, այսօր էլ սկսեցի կարդալ մի գիրք, որտեղ գլխավոր կերպարը հենց սկզբում խոսում է այն մասին, որ մենք չենք կառավարում ոչին, բացարձակապես ոչինչ, նույնիսկ մեր մտքերը, ու սա էլ հերիք չի նշում է, որ մեր օրգանիզմի 50 տոկոսը բաղկացած է այլ մակաբույծ բջիջներից, ու մենք նրանց համար համարվում ենք մոլորակ։ Ես մտածում եմ, որ իրոք ես ծնվել եմ մի մոլորակում ու մի քաղաքակրթության մեջ, որտեղ ամեն ինչ արդեն որոշված է՝ մարդը պիտի սովորի դպրոցում, ուտի օրը երեք անգամ, աշխատի գումար ու նման լիքը ուրիշ բանարեր, որոնց լինել-չլինելը արդեն նորմա է, ու իմ փոխարեն որոշել են ընդմիջմանս ժամերը, աշխատանքային ռեժիմս ու էսպիսի լիքը իրավունքներ ու պարտականություններ։ Ու դուք հիմա ինձ կասեք՝ ախր, չէ, դու ես ընտրում աշխատել թե ոչ, ի՞նչ աշխատել, ի՞նչ սովորել, որտե՞ղ ապրել, ո՞ւմ սիրել կամ չսիրել։ Իսկ ես ձեզ կհարցնեմ, իսկ դուք լսել եք «ընտրության թվացիալ հնարավորության» տեսության մասին։ Հիմնականում օգտագործվում է քաղաքականության մեջ, երբ քեզ գոհացնելու համար տալիս են ընտրության իրավունք, բայց թե ինչ հնարավոր տարբերակներ կան ընտրում են իրենք, ստացվում է՝ դու ընտրում ես ու քեզ բավարարված զգում, այդպես էլ չիմանալով, որ ցանկը հատուկ էր կազմված։ Կամ օրինակ՝ ես չեմ կարող ընտրել ծննդավայրս, ընտանիքս, սոցիալակ խավը որում ես հայտնվել եմ ու էլի նման բաներ։ Հա, ճիշտ նկատեցիք ինձ մոտ տպավորություն է, որ ես պարտադրված եմ ապրել։ Ես նույնիսկ չեմ կարող ընտրել քնել թե ոչ, դուք կասեք՝ ես կարող եմ ընտրել քնել թե ոչ, իսկ ես կասեմ՝ արդեն 7 ժամ ընտրում եմ քնելը, բայց այն 50 տոկոս մակաբույծները ընտրել են չքնելը, երևի, ու դա ինձ մոտ չի ստացվում։ Ու իմ մոտ տպավորություն է, որ այս մտքերը գրել հրապարակելն էլ լրիվ չի կառավարվում իմ կողմից, որովհետև ես արդեն 15օր չեմ քնում գիշերները և վստահ չեմ, որ ուղեղս ադեկվատ է դատում քայլերս։ Ձեզ՝ բարի լույս, ինձ ՝բարի գիշեր, երևի, հուսամ օրգանիզմս կհամակերպվի քնելուս որոշման հետ։

Հ.գ Իսկ դուք նկատեցի՞ք, որ իմ տեքստում ես ձեր փոխարեն որոշում էի ինչ եք հարցնում կամ ասում ինձ։ Եթե նույնիսկ նկատեցիք, ներսում ըմբոստացա՞ք՝ ինչու եմ ես ձեր փոխարեն որոշել ինչ եք հարցնում, գրազ կգամ՝ գրեթե չկան նման մարդիկ, այ հենց էդպես էլ կյանքն է մեր փոխարեն որոշում ու մենք չենք հարցնում՝ ինչու՞։

 
Read more...

from տիգրան

Ինձ համար դժուար ա սահմանել յարաբերութիւնների տեսակները, ձեւերը, կանոնները եւ այլն։ Ես յարաբերութիւնները մի ձեւով եմ հասկանում՝ շփուելու փոխադարձ ցանկութիւն։ Բայց դա չի նշանակում, որ ինձ համար յարաբերութիւնները քմահաճոյք ա։

Քմահաճոյք – իր ախորժակին համեմատ անտրամաբան փափաք՝ որոշում, քմայք: Անկայուն կամք, որ կախված է տրամադրութիւնից։

Յարաբերութիւններ ունենալու ցանկութիւնը կամ դրա բացակայութիւնը պէտք ա լինի հիմնաւոր։ Եւ քան զի մարդն էն ա ինչ կայ ու ենթադրաբար չի կեղծում, ապա յարաբերութիւնները ժամանակի հետ խորանում են եւ ոչ հակառակը։

Ինչ վերաբերում ա յարաբերութիւնների ձեւերին ու տեսակներին, դրանք ինձ համար առարկայական չեն։ Այսինքն կապ չունի մարդը ընկեր ա, հարեւան, ծանօթ, բարեկամ, զուգընկեր թե սիրած։ Դուք ինքներդ էք որոշում ինչպէս յարաբերուել, ըստ ձեր ցանկութեան։ Նոյնիսկ պոստֆակտում կարիք չկայ սահմանել յարաբերութեան տեսակը։ Կարեւորը էն ա, որ կողմերը ցանկութիւն ունենան դրա մէջ լինելու։

Սահմանելը վատ ա նրանով, որ սահմանուած բառերի համար արդէն կան սահմանուած կանոններ։ Ու մարդը ոչ թե մտածում ա իր զգացմունքների մասին, այլ տուեալ կանոններին համապատասխանելու։

Յաճախ մարդիկ ասում են, որ սէրը առանձնայատուկ բան ա յարաբերութիւնների մէջ։ Ինձ համար սէրը միատեսակ ու միաձեւ ա։ Ես սիրում եմ բոլոր մարդկանց որոնց հետ յարաբերութիւններ ունեմ։ Ի հարկէ սէրը քանակապէս կարա տարբեր լինի, ինչէս յարաբերութիւնների խորութիւնը, բայց տեսակը բոլոր դէպքերում նոյնն ա։

Ինչ վերաբերում ա սեքսին, ըստ իս դա ոչ մի կապ չունի յարաբերութիւնների հետ։ Ես յարաբերութիւնները չեմ ընտրում սեքսով պայմանաւորուած, ուղիղ հակառակը։

Ամփոփելով միտքս ուզում եմ ասել՝ չնայած բոլոր պատկերացումներին որ մարդիկ ունեն սիրոյ, սեքսի, ընկերութեան եւ այլի մասին, ինձ համար մնում ա էական միայն մի բան, արդեօք կայ փոխադարձ ցանկութիւն շփուելու թե չէ։

 
Read more...

from @migucezaruhi

#մռայլ մեկնարկ

Իջա մեքենայից, անձրևում էր, առանց ջրափոսերը նկատելու ուղիղ անցա փողոցով, բախտս բերեց, որ հետիոտնի կանաչ լույսը նոր էր փոխվել, միևնույն է քայլերս չէին դադարելու ու ճանապարհն անցնելու էի, չգիտեմ՝ ջրափոսերից քանիսը շրջանցեցի, բայց կոշիկներս ամբողջությամբ թաց էին։ Քայլեցի աշխատանքի՝ անձրևի հետ գետնին միայնությանս արտասուքները թողնելով։ Հասա փոքրիկ սուպերմարկետին, որտեղից ամեն օր նախաճաշ եմ վերցնում ու առանց ցուցափեղկերին անգամ նայելու շրջանցեցի։

Միակ բանը, որ էմոցիաների հոսքից քարացած էությունս կարող էր շարժել բակի կատվիկներն էին, ամեն օրվա պես վազեցին ու գիրկս նետվեցին, առանձնապես էներգիա չունեի, ոչ շոյելու, ոչ հաղորդակցվելու, բայց սիրտս մեղմեցին, հետո սկսեցին ուշադրությանս համար կռվել, ինչպես շուրջս այն մարդիկ են կռվում՝ ում ուշադրությունն ինձ նշանակալի ու ցանկալի չէ․ կռվում են շատ մակերեսորեն, 2 վայրկյանից մոռանալու ու այլ խաղով տարվելու նախատրամադրվածությամբ։ սովոր եմ այդ խաղերին մասնակցել, նպաստել, աջակցել ու արագ մոռացվել, իրապես նշանակալի չլինել մոլորակի վրա գրեթե ոչ ոքի համար։ Դրամատիկ մասը եզրափակենք, չեմ սիրում զոհի կերպարը, ավելի նշանակալի էր այն, ինչն ինձ այս ամենին հասցրել է, ինչի մասին զզվելու չափ չեմ ուզում խոսել։

 
Read more...

from Քամի

Կյանքը լավագույն ու վատագույն բանն է, որ կարող էր պատահել մեզ հետ

Իմ կյանքում հաճախ են եղել պահեր, որ ասել եմ՝ վերջ չեմ դիմանում, լսել, տեսնել, զգալ անկարող եմ, ապրել չեմ ուզում։ Բայց դրանից շատ ավելի շատ դեպքերում փոշմանել եմ ասածիս համար։ Եթե հայ ես ծնվել՝ այս աշխարհի մաղձը հաստատ գոնե 3-4 անգամ զգացած կաս, ու եթե անկախ քո կամքից ապրումակցում ես ուրիշին, ապա շատ ավելի վատ։ Բայց այսօր ես ուզում եմ խոսել կյանքի գեղեցիկը վերագտնելու ու իմ պատկերացրած հավերժության մաասին։ Դպրոցում պաստառ ունեինք, որը վերնագրված էր՝ «Գեղեցիկը կփրկի աշխարհը», ես լիովին հավատում էի դրան դպրոցահասակ ժամանակ, հիմա մոտենում եմ վերապահումով, աշխարհին չէ, բայց անհատին հաստատ փրկել կարող է, միայն թե կարողանաս ուժ գտնել գեղեցիկին գնալուն ու ընկալես։ Վերջին ժամանակներում ինձ արվեստը փրկում է, իսկ այսօր դրան միացավ բնությունը ու փոթորիկը խաղաղվեց՝ հուսամ երկարատև։ Չեխիայի ամրոցներից մեկում էինք, որը բացի գեղեցիկ լինելուց, ուներ իրեն պատկանող հսկայական հողատարածք՝ փոքրիկ անտառով։ Ու ես այսօր առաջին անգամ հասկացա թե ինչու են պատկերասրահներում հաճախ նկարների դիմաց նստարաններ դրված, ես այսօր առաջին անգամ նայում էի մի նկարի ու ոչ մի կերպ կտրվել չէի կարողանում, հետո երկար քայլեցի ամրոցին հարակից անտառով, ու ինձ մի պահ թվաց` նայում եմ նույն նկարին, ուղղակի մի քիչ փոխված, ու քանի, որ անտառում ի տարբերություն ամրոցի էքսկուրսավարը ինձ չէր սպասում ու շտապեցնում երկար մնացի էնտեղ։ Մի պահ միայն զգացի, որ բնության մեջ մենակ մնալիս ես սարսափելի վախկոտ եմ դառնում, որովհետև ես բնության տարր լինելով սարսափելի կտրվել եմ դրանից, ու ես իմ տարածքում չեմ զգում ինձ (սարսափելի է մտածել՝ քո չվախենալու տարածքը սմարտֆոնն է)։ Գուցե ձեզ հետ էլ պատահած լինի, որ ասած լինեք՝ կյանքիցս մեկ տարի կտայի միայն տեսնեի կամ իմանայի ինչ որ x բան, բայց երբևէ ինքներդ ձեզ հարցրած կաք՝ ինձ արդյոք մի տարի դեռ մնացել է այս երկրի վրա։ Ու, երբ այսօր կանգնած էի նկարի առաջ, մի պահ մտքովս անցավ՝ ինչու ենք մենք այդքան երկար մտածում հավերժության ու ժամանակի մասին, անվերջ վախենում ենք չհասցնելուց, ժամանակի թանկարժեքությունից։ Մի պահ մտածեցի՝ իսկ ինչ է հավերժությունը առհասարակ, չէ, դրա ձևակերպման մասին չեմ ասում, դա բոլորս էլ գիտենք, մեր զգացած հավերժության մասին եմ հարցնում։ Ինձ համար հավերժությունը մի ակնթարդ է, որը ես հնարավորություն ու ուժ կունենամ զգալու մարմնիս բոլոր բջիջներով։ Հավերժության զգացումը ուղղակի չի գալիս, դրան որևէ բան պիտի դրդի ու դա շատ հաճախ արվեստն է։

 
Read more...