Օրագիր

Ընթերցել

Վերջին գրառումները Օրագրում։

Հետեւիր նաեւ RSS֊ով, այստեղ՝ feed։

from voyageur

ֆինանսական, իրաւական արտօնութիւն ունենալուց եւ սոցիալական ճնշումից ազատուելուց զատ ի՞նչ պատճառներ կան, որ արդարացնում են ամուսնութեան սոցիալական եւ պետական ինստիտուտի կողմ ընտրութիւնը։ խտրական ինստիտուտը գոյութեան իրաւունք ունի՞։ պետութիւնն ա՞, որ բիւրոկրատօրէն՝ զագսով միջամտելով պիտի արտօնի մարդկանց միութիւնը։ հասարակութիւնն ա՞, որ պիտի մատուցուած՝ հանրային սպեկտակլը դատի, եւ արդարացնի սեքսը, սեռականութիւնը, համաբնակեցումը։ եւ եթէ ինստիտուցիան արդարացուած չի, էլ խի՞ էք օգտւում եւ ոչ բոյկոտում։ տէնց էր հէն ա քոչ ընտրէք, որ հետը լաւ լինէք կարող ա գործերներդ առաջ գնայ։

արդեօք սա՞ ա էն խտրական ինստիտուցիան (անկախ առաջադէմ֊ներառական իրաւական լրամշակումներից), կամ հասարակութեան կազմակերպման նախընտրելի՝ ներկայիս արտօնուած սեռական եւ (հետերո)մոնոգամ զոյգի մոդելը, որ արժանի ա համարւում պահպանման եւ յարատեւման համար։ ուզում է՞ք, որ շուկան աշխատի եւ նախայետագծուի հիմք ունենալով էս աւանդական կառոյցը եւ ոչ ազատ անհատին։ զի անհատը ազատ չի, եթէ վերոնշեալ աւելի ընդարձակ ազատութիւնների համար հարկաւոր ա զագսի փարաւոն (մլիցա), եւ պապա կանգնող պետութիւն։ իսկ դու ուզում ե՞ս էսպիսի abusive պապա, aka էս քննարկուած ինստիտուցիան, բայց, որ լաւ ա նայում։ ինչքան ուզում էք ապրէք իրար հետ, բայց պապան ա՞ թողողը։ ի՞նչ ասեմ, շարունակէք ծծել ձեր հոր գէշ կլիրը ։Դ

 
Read more...

from տիգրան

Բառերն այնքա՜ն կախարդական են ու ես այնքա՜ն լաւ եմ զգում դա։ Մենք կախարդում ենք իրար ամէն օր, երբ ուզում են կիսուել պատրանքով։ Պատրանքով քան զի ինքներս ենք արդէն կախարդուած։ Մեզ կախարդել են հէնց նոյն մարդիկ ում կախարդել ենք։

Սա անվերջ շրջան է մտերմութեան, երբ ներկայիդ հարցերը անցեալիդ բառերով կը փարատուեն։ Ու դու ինքդ անցեալի բառերով կը փարատես ընկերոջդ։

Շրջանից դուրս անյայտի վախն է, անփորձի ջանքը, որ դժուար է յաղթել։ Բայց անհրաժեշտ է։ Եւ նոր շրջաններ դեռ պէտք է գան, ուր աւելի յարմար կը լինի մնալը, բայց ես այնտեղ էլ մնալ չեմ կարող։ Զի կախարդողի գիտակցումս աւելի շատ է քան կախարդուողինը։

Միայն երանի՜, որ կախարդելիս կախարդուած չլինեմ։

 
Read more...

from voyageur

ականջիս մէջ էլեկտրիկ կանաչ էյսիդ տատանուող սինուսային ձայներ են հնչում։ աւելի շուտ գլորւում։ երեւի roland tb-303 բասի նման նախնական կոմերցիոն ձախողում ա, որ ջանքիներին կայֆ ա տուել։ սպառողը ես եմ։ ձայնը շատ ցածր յաճախականութեան վրայ տատանւում ա, գլխիս դիրքը փոխում եմ՝ չկայ։ ականջակալով չեմ։

յաճախ սպասում եմ երբ ա գիշեր լռութիւն լինելու, մենակ լինեմ, ժամանակը կանգ առնի։ ժամացոյցներից վախենում եմ կտ֊կտ֊կտ ոնց որ դանդաղ կեանքս պակասի։ քունը կայֆ ա՝ ժամանակաւոր մահ ա։ մշտականը կայֆ չի, անետարկելի ա։ դզում ա, որ քնի մէջ մեռնում եմ եւ քնից յարութիւն առնում։

կողքի շէնքից ղախպայ օդորակիչի ձայնն ա։ ծակող՝ մի քանի հազարանոց յաճախականութիւններով գնում֊գալիս ա։ շներին խլացնող յատուկ սուլիչի նման, ինձ՝ պրիմատիս պառալիզացնում ա։ մօտ 16 հազար կամ աւել հերց կլինի։ ոնց որ ուղեղը խոզ֊վարդագոյն լազերով սղոցի։

օտար եմ իմ մէջ։ օրուայ ընթացքում պատահական հեռախօսի տեսախցիկը միանալիս, ինձ եմ տեսնում, մի տեսակ զարմանում եմ։ մոռացել էի ինչ տեսք ունեմ։ շատ ահաւոր չի, զուտ հետաքրքիր ա։ mirror stageի շարունակական ժխտում ա։ նաեւ հայելին տեռոռ ա։ անյարմար ճշմարտութիւն ա։ յարմար սուտ ա։ քուանտային՝ երկուսը միաժամանակ։ հարկաւոր ա ինտեգրուել եւ դառնալ մէկ։

վոնեգուտը յատուկ հոգեբանի մօտ չէր գնում, որ well-adjusted չդառնար, զի վախենում էր, որ չկարողանայ դրանից յետոյ գրել։ ես աստիճանաբար well-adjusted եմ դառնում, ու աւելի նորմալ (լատին․՝ norma, ատաղծագործի քանոն)։ վախենում եմ նորմալ լինելուց, զի լոքշ ա տէնց։ էդ նշանակում ա շատ բան չուզել։ ոչ թէ ուզել՝ չանել, այլ հէնց չուզել։ դառնում ա, որ զուտ հանգիստ ապրելու (գոյատեւելու՞) համար ինձ զրկում եմ լիքը ցանկութիւններից որոնք սոցիալապէս ընդունելի չեն։ ուզում եմ հայելու մէջ չնայեմ, բայց կրկին ստիպուած եմ։ յոռիա բայց ինչ արած, իմ մէջ ինքս ինձ ճնշեմ, որ գործ կարողանամ անեմ, ու մի քանի տարի յետոյ անդրադառնամ էս ճնշելուց առաջանալիք կոմպլեքսներին ։Դ

սաղ հէչ, հերթական անգամ չզոհուեցի :D կներէք

հերթական անգամ չզոհուեցի ոչ զոհուել ենք ոչ հայրենիք ենք կորցրել

հերթական անգամ չծծեցի

ինչ անենք բագոս են փաղղոս չունեն, զատօ կռուած տղու մակեդոնական նիզակ են ծծում։ գեոթ են, զատօ եօթ հերոս երեխայի մայր են։ զատօ, հերթական անգամ չզոհուեցին։

 
Read more...

from կօֆէ

Ուղղակի աներկրայինա՝ ոնցա երգը քեզ ֆիզիկապես կտրում քո աշխարհագրական դիրքից ու տանում էն տեղը, որի հետ երգը կապված ա։

Մեկ-մեկ մտածում եմ՝ պետք էր մնալ։ Մնալ էդ 12րդ դարի ամրոցի բակում, նայել հսկող ասպետներին, նկատել դատարկ դիտակետները, քայլել փոքրիկ գերեզմանաքարերին, քայլել աստիճաններով վեր ու վար ու մնալ...

Էդ ամրոցից դուրս գալուց հետո ամեն ինչ գլխի վրա փոխվեց։ Գերմանիայում ես էլ զբոսաշրջիկ չէի, ես աշխատում էի, ես կարոտում էի, ես գնալ էի ուզում։

Հիմա լսում եմ Annenmaykantereit-ի Barfuß am Klavier, գնում եմ, նստում էդ ամրոցի բակում, բացում եմ օրագիրս ու կանաչ գրիչով պատմում եմ ինձ, որ այո, ես հիմա աշխարհի ամենասիրուն տեղերից մեկում եմ ու էդ ինձ արժեցելա 5 եվրո, քանի որ ես ուսանող էի համարվում։ ես ոչ մի փաստաթուղթ չունեի՝ ապացուցելու, որ ուսանող եմ, իսկ վաճառողը պարզապես հավատաց։ Հարցրեց ու հավատաց պատասխանիս։

Երևի էդ օրվանից հետո սկսեցի ես ինձ նույնիսկ չհավատալ։

 
Read more...

from ոսկեզօծ

Պատշգամբ բառը առաջին անգամ լսել եմ տատիկիցս։ Ռուսախոս ընտանիքում տատիկը եզակիներից էր ով անընդմեջ խոսում էր միայն մաքուր, գրական հայերենով։ Հենց իրենից էլ սովորել եմ “պատշգամբ” բառը՝ որպես “բալկոն” բառի փոխարինիչ։ Տատիկս ու պապիկս ապրում էին Սարյան փողոցի հետմասյա շենքերից մեկում՝ վեցերորդ հարկում։ Խոհանոցի պատշգամբը, նեղ ու երկար, նայում էր դեպի բակ։ Երբ փոքր էինք ու գնում էինք տուն տատիկի տնից, միշտ նայում էինք վերև ու տեսնում էինք ոնց է տատիկը պատշգամբից մինչև ամենավերջին վարկյան հետևում մեր մեքենային ու ձեռքով անում։ Երբ մնում էինք գիշերելու տատիկի տանը, երկար երեկոներ էինք անցկացնում այդ պատշգամբում։ Մի գիշեր, պապիկի հետ նստած էինք պատշգամբի ցածր, վաղուց ներկած, երկնագույն աթոռներին ու սև հաց էինք ուտում։ Սև հաց՝ կարագով ու շագարով։ Սև հաց չէի սիրում, հիմա էլ չեմ սիրում, բայց պապիկի պատրաստածը միշտ ուրիշ էր։ Այդ գիշերվա ամեն անկարևոր թվացող մասնիկ դաջված է հիշողությանս մեջ։ Թրթրացող լուսամփոփը, զով հունիսյան քամին, բակից արձագանքող նարդի խաղացողների ձայները, նույնիսկ աթոռի կոշտությունը ու հացի չորությունը՝ ամենը կարծես փորագրված է իմ մտքի քարասալիկների մեջ։ Տատիկս ու պապիկս շուտով տեղափոխվեցին նոր տուն։ Պրոսպեկտի վրա, նորակառույցում։ Տեղափոխեցին գրքերը, սերնդե սերունդ փոխանցվող սպասքը, պապիկիս խաչերի անհաշվելի հավաքածուն, որոշ կահույք։ Մի խոսքով, ամենակարևորը ու օգտակարը։ Տատիկիս խնդրանքով նոր տանը կառուցվեցին պատշգամբներ։ Մեկը խոհանոցի մասում, մյուսը՝ իր ննջասենյակի։ Իր ննջասենյակի պատշգամբ տատիկը տարավ մի հին սեղան, սփռոց, կախեց մի լուսամփոփ՝ այս անգամ չթրթրացող և ավելի վառ։ Տատիկը սպասում է երբ է տաքանալու եղանակը, որպեսզի սուրճ խմելը վերջապես տեղափոխվի պատշգամբ։ Ամեն ամառային երեկո, տատիկը նստում է իր պատշգամբում, վառում է իր երկար բարակ ծխախոտը, ու առանց ոչ մի տեղ շտապելու վայելում է իր սև դառը սուրճը։ Պատշգամբը նորից նայում է բակ՝ փողոցի անցուդարձը և աղմուկը չի հասնում իրեն։ Հաճախ երբ դիմացի շենքի բնակիչները անզգուշաբար մոռանում են ծածկել վարագույրները, պատշգամբից երևում է իրենց կյանքից մի ակնթարթ։ Երևում են ուրիշ պատշգամբներ, ուրիշ ծխախոտներ վայելող ուրիշ մարդկանց տատիկներ, ուրիշ լվածք, ուրիշ իրեր, ուրիշ կյանքեր։ Այնքան ուրիշ, անծանոթ բաներ, այնքան ծանոթ մի պատշգամբից։ Հստակ որոշել եմ, երբ մեծանամ տուն կառնեմ Երևանի կենտրոնական փողոցների՝ լուռ բակերից մեկում։ Հավանաբար սովետական մի շենքի, ոչ շատ բարձր հարկում։ Հավանաբար մեկ կամ, եթե բախտս շատ բերի, երկու սենյականոց մի բնակարան։ Բնակարանի ներսը շատ էակին չի՝ լինի մի անկողին, խոհանոց ու գրապահարան ինձ հերիք է։ Բնականարում ամենակարևորը պատշգամբն է։ Պատշգամբը, մի փոքրիկ սեղան, ու նույնիսկ թրթրացող մի լուսամփոփ։

 
Read more...

from կօֆէ

հիասթափված հաջողողության մասին․․․․

երբեք չեմ սիրել ու մեղադրել եմ, երբ էջերը սոց կայքերում գովազդի ու հավանումների ավելացման նպատակով օգտագործել են զգացմունքներն ու պաթոսը։

մի էջ կա, որից չեմ կարողանում դեռ ազատվել։ ու դեռ իսկապես չուզելով, ստիպված ու իմ տեսակի ամենավատ կողմի՝ խղճալու պատճառով SMM եմ անում, կամ որ ավելի ճիշտ կհնչի՝ ձևացնում եմ, թե անում եմ։ անտանելի ա դա։

բայց միևնույն ժամանակ չեմ ուզում անիմաստ գործ անել, փորձում եմ այնուամենայնիվ էդ էջի լսարանին գոնե մի օգուտ տալ՝ ծնողավարության խորհուրդներ, երեխայի օրը հետաքրքիր դարձնելու միջոցներ, երեխային ազատություն տալու կարևորության, երեխային կյանքի իմաստ ու ինքնահաստատվելու միջոց չդարձնելու մասին նյութեր․․․

երբ ինձ հարազատ ինչ֊որ հրապարկում եմ անում, գրեթե հավանումներ չկան։ էսօր փորձարկում արեցի՝ պաթոսային ինչ֊որ տողեր գրեցի։

օրվա վերջում նայեցի, որ սովորական նյութերից երեք անգամ ավելի շատ դիտում, հավանում ու տարածում ունի։ Տնօրենս էլ ինձանից գոհ էր, քանի որ նյութը իր ճաշակով էլ էր։

ու հիմա, երբ նայում եմ էդ հավանումների թվին, չգիտեմ ինձ ոնց զգալ։ ես անարդար եմ իմ տեսակի հետ։ ես իմ դեմ եմ աշխատում, իմ չսիրած ոճով եմ գրել․․․ ես մի օր մեղադրել եմ էդ նույն կերպ գրողին ու էսօր ես մեղադրում եմ ինձ։

ինչևէ, փորձարկումս հաջողություն ունեցավ․ մարդիկ, դե գոնե ֆեյսբուքահայությունը, դե մեծ մասը սպասում են պաթոս, սպասում են անիմաստ իրար կողք շարված բառեր։ հույզերի մեռած ենք․․․հույզերի հույսով ենք․․․

էդ շատ տխուր իրականություննա, որը ես մերժում էի։ ես համոզված էի, որ եթե հրապարակես ուսուցողական նյութեր, մարդիկ կկարդան ու կտարածեն։ սպասում էի, որ ես կկարողանամ էդ մի էջի միջոցով մարդկանց կարդալ սովորեցնել։ իսկ ֆեյսբուքահայը եկավ կանգնեց իմ դիմաց ու ասաց՝ ոչ, ես չեմ ուզում քո հազար ժամ նստած, փորփրած, գտած, թարգմանած նյութերը, որտեղ սովորում եմ՝ ինչպես խոսել երեխայիս հետ, երբ նա վիճել է իր ընկերոջ հետ, ինչպես պետք է սնվի երեխան որոշակի տարիքում, ինձ հետաքրքիր չէ, թե ինչ խաղեր պիտի խաղա նա զարգանալու համար, ինձ տուր լացելու մի քանի տող, որ ես տարածեմ, քանի որ իմ ընկերներին էլ է միայն դա հետաքրքրում, իսկ բոլորս ապրում ենք այսօր հավանումների համար։

 
Read more...

from կօֆէ

անտանելի օր էր․․․ ու ամեն ինչի հիմքում ճիշտ հաղորդակցության պակասն ա։

նախ բոլորը արձակուրդ են գնացել։ իհարկե, կարող էին արձակուդի օրերը որոշելիս հաշվի առնել մյուսներին, քննարկել և այլն․․․բայց արդյուքնում հինգ աշխատողներից մնացել ենք երկուսով ու զանգերն ու չաթերը չափազանց շատ էին, որ նյարդերը տեղի չտար ու չվիճեի գերմանիայի գործընկերներիս հետ, որ առանց էդ էլ դժվար օրը իրենց ինքնահաստատվելու խնդրով ավելի դժվարացնում էին։

դրանից զատ մուննաթեցի (կեցցեմ ես) ստեղի օֆիսի ժողովրդի վրա, որ բարձր մյուզիք էին միացրել էն JBL-ով, որ իմ ձեռքի տակ չի ու ես ամեն պահ չեմ կարող երաժշտության ձայնն անջատել զանգին պատասխանելու համար։ դե երկու անգամ խնդրել էի դրանով երգ չմիացնել․․․

հետո Գևորգը․․․Գևորգի հետ անգլերեն խոսակցականի վրա ենք աշխատում։ իսկ նա ինտրովերտա, խոսել չի սիրում։ զգում ե՞ք հեգնանքը։ հոգնած ու նյարդային պարապող ու չխոսկան Գևորգ, որ ամեն հարցիդ հա ու չէ մենակ կասի։ հրաշալի էր, ինչ խոսք․․․

էս պահին ամեն ինչից շատ աշխարհում լռություն եմ ուզում ու պաղպաղակ։ չէ, մենակ լռություն․․․

հիմա վերև եմ նայում, բոլորը հիմար խնդիրներ են, դրանց վրա ուշադրություն դարձնելն ու տրամադրություն գցելն էլ ավելի մեծ հիմարությունա։ ընդամենը պետք էր խոսել, ամենասկզբից՝ արձակուրդի օրերը որոշելիս, երաժշտություն միացնելիս, Գևորգի հետ պարապմունքի ժամանակ ու վերջ։

երևի մյուս անգամ ավելի շատ կխոսենք, երևի ամեն օրվա հետ, ամեն դժվարության ու խնդրի հետ մի օր կդառնանք անթերի կամ էլ կմեռնենք․․․․

 
Read more...

from կօֆէ

Հեյ...

Վաղուց չեմ օրագրել։ հասցրել էի նույնիսկ կարոտել։

Կյանքումս հազար ու մի նոր բան կա։ ու մտքերս էլ խառն են մի տեսակ։ դարակները թափթփված են։ իսկ ես սիրում եմ կարգ ու կանոն։

(բրիտանացի) գիտնականներն ասում են, որ տղաների ուղեղնա դարակներով, իսկ մեզ մոտ ամեն ինչ խառնա՝ իրար գլխի լցված։ չգիտեմ իրենք ոնց են էդ եզրակացրել, ես սիրում եմ, երբ մտքերս իրար չեն խանգարում։ ես սիրում եմ, երբ մի խնդրի համար բացում եմ մի դարակ, մտածում այդ մասին, փնտրում պատասխաններ, հետո նորից հետ եմ դնում դարակում, փակում ու անցնում հաջորդին։

Իսկ երբ ամենաերջանիկն եմ էդ պահին, ոչ մի դարակ բաց չի՝

-ի՞նչ ես մտածում։ -ոչ մի բան։

մեր ամեն օրը սկսում ա մի ու ամենակարևոր մտքով։ ուշադրություն դարձրեք, թե ում կամ ինչի մասին եք մտածում ամենաառաջինը։ ամեն ինչ արեք, որ օրվա առաջին միտքը լինի դրականի մասին, սիրո մասին, կարևորի մասին։

պատրաատեք ձեր առավոտյան սուրճը ամենահաճելի երգով ու կարևորեք էն մանրուքները, որոնք ձևավորում են ձեր առավոտը, ձեր օրը ու ի վերջո ձեզ։

Էլ չեմ կորի։ կգրեմ ամեն օր (կփորձեմ գրել ամեն օր)

 
Read more...

from տիգրան

Մարդիկ մեզանից ակնկալում են, որ մենք լինենք մեզ նման։ Հարց է առաջանում, թե որտեղից նրանք գիտեն մեզ եւ ինչպէս են ձեւաւորել իրենց պահանջը։

Օրինակ ընկերներիցս մէկը, որը հետաքրքրուած էր աստղագուշակութեամբ, ակնկալում էր, որ մենք համապատասխան լինենք մեր կենդանակերպին։ Դա ինձ հանդիպած ամենա ուղիղ եւ անկեղծ ակնկալիքն էր, որը ունէր յստակ սահմանում եւ անաչառ էր բոլորի համար։

Աւելի անձնաւորուած եւ չսահմանուած ակնկալիքներ սակայն մեզ հանդիպում են ամէն օր։ Ինչպէս եւ աստղագուշակութեան պարագայում, այստեղ էլ մարդիկ ունեն իրենց անձնական համակարգերը, որոնցում ամէն մարդ ունի իր տեղը։

Ըստ էութեան դժուար կը լինէր առանց այդ՝ չխմբաւորելով մարդկանց անհատական յարաբերութիւն կառուցել իւրաքանչիւրի հետ։ Նման խմբեր ունեն սահմանած բոլորը, նոյնիսկ նրանք, ովքեր ճնշուած են դրա արդիւնքում։

Դիցուք, եթե դու ունես կարծրատիպ ծրագրաւորողների մասին, ապա դու քեզ յարմար կը զգաս, եթե քո իմացած բոլոր ծրագրաւորողները իրար նման լինեն (առնուազն այն յատկանիշներով, որոնք դու կարեւոր ես համարում)։

Այսպիսով բոլոր մարդիկ ակնկալում են, որ բոլոր մարդ նման լինի իրենք իրենց այն յատկանիշներով, որոնք ակնկալողի համար կարեւոր են։

Միեւնոյն ժամանակ ոչ ոք չի կարող համապատասխանել բոլորի ակնկալիքներին եւ ընդմիշտ դատապարտուած է անհամապատասխան լինել։

 
Read more...

from Առանց էակ

Կյանքը կառմայա, չգիտեմ էդ ոնցա աշխատում ոնցա ստացվում, բայց կյանքը կառմայա: Ավելի ուժեղ երբեք ոչ մեկի չեմ հասկացել ու հիմա բարդա ընդունել, որ նույնն իմ հանդեպ են զգացել: Նստած կծում եմ վաունգը ու մտածում լավ, բայց խի՞ : Բայց էդ հարցը մենակ ինձ եմ տալիս քանզի վախենում եմ պատասխանից: Բայց շարունակում եմ ինձ խաբել ու խաբել նեսիս դատարկությունը ստով լցնելով: Ինձ թվումա իմ սիրո առարկան ես էնքամ եմ իմ ուղեղում մեծացրել, որ վաղուց ինքն անցելա իրա իրական սահմանները: Ու, ես գնալով հալվում վերանում եմ: Կամ ես պիտի հաղթեմ մտքերիս կամ իրենք ինձ: Ես դեռ պայքարում եմ:

 
Read more...

from ոսկեզօծ

Ամեն անգամ երբ միտք եմ բարձրաձայնում գնալ Ստեփանակերտ, ընկերս, ինչպես նաև շուրջ բոլորը ասում են “վտանգավոր ա” “բա որ մի բան եղավ” ես ել ասում եմ “այ մարդ ինչ պտի լինի, կգնամ կայֆավատ կլինեմ, հին տները կտենամ հետ կգամ։” Էսօր, հերթական նույն խոսաքցությունից հետո հասկացա ինչի եմ այդքան շատ ուզում նորից գնամ Ստեփանակերտ։ Հասկացա, որ չեմ ուզում գնամ “կայֆավատ” լինելու, Բարդակում անվերջ խմելու կամ քաղաքով ման գալու։ Ուզում եմ գնալ Ստեփանակերտ, որ ինքս իմ աչքով համոզվեմ որ այն կանգում է։ Որ կյանքը առաջ է գնում, թեև դա անհավանական է թվում։ Ուզում եմ մտնել Նոստալժի սուպերմարկետ ու այնտեղ ամենօրյա, քաղաքավարությունից բխած, զրույց վարեմ վաճառողուհու հետ; ուզում եմ մտնել վաղեմի Garden's, հիմա Բաժակ կոչվող տաք սրճարանը ու սուրճ խմեմ՝ թաքնվելով անձրևից։ Ուզում եմ նստել Բարդակի դրսի իշավոտնուկներին ու ծխեմ, ինչպես արել եմ սեպտեմբերի 25ի երեկոյան։ Այնքան եմ ուզում զգալ քաղաքի թեթև օդը, և այնքան եմ վախենում, որ այն այլևս երբեք թեթև չի լինի։ Որ օդը, ինչպես և հազարավոր մարդկանց կյանքեր կանգ է առել սեպտեմբերյան այդ չարաբաստիկ լուսաբացի մեջ։ Ես նույնպես, ընդմիշտ կիսել եմ էությունս առաջվա և հետոյվա միջև։ Այլևս չկա անբիծ երջանիկ Զառան, որը ոտաբոբիկ պարում էր սառը հատակի վրա։ Այդ աղջնակը ընդմիշտ քարացել է անցյալի մեջ՝ պատերազմից առաջ մեր անցյալի մեջ։ Ես ուզում եմ վերադառնալ Ստեփանակերտ և գտնել նրան, այդ ծաղկավոր զգեստով աղջկան, որը անդադար ծիծաղում էր փողոցով քայլելիս։ Ուզում եմ գտնել նրան և խոսել իր հետ․ թող ինքը պատմի իր մանր-մունր խնդիրներից, իր սիրահարված սրտից, իր վախերից ու երազանքներից։ Իսկ ես լուռ կլսեմ իր ամեն մի բառը, չեմ ընդհատի և ոչ մի արցունք չեմ թափի։ Ես կլսեմ նրան և գուցե ինքս էլ հիշեմ այդ ամենը, գուցե խորը շունչ քաշեմ ու զգամ այդ նույն քամից, նույն մաքուր, զով օդը, նույն անբիծ ազատությունը։

 
Read more...

from eva

And the time comes, when you just don’t wanna share that song with all your online “friends”, you wanna play it to him, just now. You don’t wanna write down that post that everyone’s gonna sympathize with, you don’t want that hot debate on an argument you wanted to carry on so badly, so that people could really get your point. You just wanna speak your word and notice the reaction on people’s faces.

And the time comes, when your online presence becomes your worst enemy. Who cares about so many chats with innumerable people on a topic which is so popular? Our generation has got so many temporary things to spend time on. This is becoming ridiculous.

And the time comes when all you wanna share is that still and warm glance with someone lying next to you. All you wanna care about is the way you’re gonna spend the next afternoon with a cup of coffee, or the evening with a glass of fine wine.

And the time comes, when online is not a choice, when you realize that the variety of opportunities that ‘online’ provides us with are meant to set all of us apart.

And the time finally comes when I choose to stay beside people who need me and who are precious to me. I choose to be there in real life, in real time, I choose to live and I choose to grow. Stay safe and sound there online.

 
Read more...

from տիգրան

Տաքսու վարորդին ցածր էի գնահատել (էս ե՞րբ աշխարհը սէնց փոխուեց ։Ճ), սպասարկման բաժնից զանգեցին ճշտելու թե ինչ դժգոհութիւն ունեմ։ Զրոյցի վերջում խնդրեցին, որ միշտ գնահատեմ երթը՝ ծառայութեան որակը բարելաւելու համար։ Դրան ի պատասխան ասացի, որ բոլոր այն երթերը որոնք չեմ գնահատել գոհացրել են։

Ասեցի ու զգացի որքան չգնահատուած ա որակեալ աշխատանքը։ Բայց դրանում աւելի շատ արդարութիւն կայ քան անարդարութիւն։ Մենք սահմանել ենք, որ ընդունում ենք լաւ մարդկանց, բարոյականութիւնը, որակեալ աշխատանքը ու հոգատար վերաբերմունքը։ Ապա այլ կերպ լինել չէր կարող, այլ կերպ մարդիկ աշխատանք են կորցնում, ընկերներ, ազատութիւն, յարգանք եւն։

Էն ինչը բացասական չի գնահատուել լռելեան դրական ա գնահատուած։ Ու եթե դու քեզ գնահատուած չես զգում ապա դու դրական իմաստով գնահատուած ես։

Մի յուսահատուի՜ր։

Յ.Գ. Մէկ այլ միտք այն մասին, որ երբ ինքդ բացասականը չես գնահատում վատ արարքը լռելեան անցնում ա դրականի տակ։

 
Read more...

from Trilobite

Ի՞նչն է սպանում մարդուն ավելի շուտ.

Նրա մոլուցքը, թե մոլուցքին նախորդող դեպքը։ Ինձ սպանում է միտքը, որ իմ սերը որևէ ցանկացած դրության, օբյեկտի նկատմամբ իրականում մոլուցք է։ Իմ կյանքը մոլուցք է լինել խաբված սեփական հորինված հեքիաթում, բառերը ձևավորել որպես դղյակ ու նետել ինձ այնտեղ։ Ես ինքս ինձ սպանում եմ մոլուցքով լինել խաբված, որ դեռ կենդանի եմ։ Ես բացում եմ իմ աչքերը. ամեն օր ապրելու համար նույն կեղծ դղյակում։ Այն թվում է գեղեցիկ, այն ինձ օրորում է... Ես այնտեղ դեռ կենդանի եմ, ոչ մեր ապրած իրականությունում, այլ որպես երազ, որը տեսնում են մեկ անգամ, իսկ հետո պատմում անվերջ՝ հույսով, որ մի օր բոլոր մղձավանջներից զատ կտեսնեն դղյակը։ Բայց դա այն չէ, ինչի համար արժեր ապրել։ Նույնիսկ եթե ես ապրում եմ այնտեղ, նույնիսկ եթե դա մոլուցք չէ, ես իրավունք չունեմ ապրել խցում՝ թեկուզ և գեղեցիկ։ Աշխարհը ահռելի է, իսկ ես բանտարկվել եմ այնտեղ, որտեղ հարմար է։ Ես չեմ ապրում իրական կյանքում, ես չեմ կարող ապրել գոյություն չունեցող դղյակում։ Եվ եթե իմ գոյությունը չի սահմանագծված տարածքով, միգուցե ես իրոք մահացած եմ, թեև շնչում եմ.....

 
Read more...

from Trilobite

Ես այդ մարդը չեմ...բայց

Երբ ես մտածում եմ նրա մասին, թե ով եմ ես դարձել, կամ ուր եմ ես գնում, օր օրի, ես հասկանում եմ, որ այն մարդը ով նայում է ինձ հայելու հետևից, ես չեմ։ Ես հասկանում եմ, որ ես չեմ հասել նրան ինչին ձգտել եմ, զուտ վերցրել եմ այն ինչ նետված է եղել։ Ես չեմ ցանկացել դառնալ այն մարդը, ով հիմա եմ։ Ես ինձ անկենդան եմ ձգում, անպետք։ Ես չեմ կարող բացատրել..քանի որ ամեն ինչը բացատրելու համար պետք են օրինակներ։ Ես ձեզ պատմում եմ նոր կենդանու արտաքինի մասին, բայց երևի թե ավելի ճիշտ կլիներ ցույց տալ լուսանկարը։ Բայց ես չունեմ լուսանկարներ, ես ունեմ հիշողություններ, ու չեմ կարող ամենը ասել։ Անձնական պատկերը ստեղծում եմ միայն ես, իսկ մնացածը ազատ են միայն ատել այն։ Բայց պե՞տք է, որ մնացածը ատեն այն, ինչը չեն հասկացել։ Եթե ես փորձեմ ինքս ինձ պատկերել այժմ, ես կձախողեմ դա։ Եթե ես նույնիսկ նկարիչ լինեի, եթե նույնիսկ լուսանկարիչ, ես դա չէի կարող բացատրել։ Ես գրում եմ, քանի որ ոչ ոք սա չի լսի։ Ով երբ լսում են, թվում է հակված են ատելու...Մարդիկ զբաղված են կամ ձևացնում են, որ զբաղված են։ Եթե ինձ արկղը նետեին, և ասեին խոսիր, ես կխոսեի, իմանալով որ համակարգը ջնջում է ցանկացած խոստովանություն, դարձնելով դա անիմաստ։ Դու խոստովանում ես ոչնչի առջև, կանխելով ցանկացած վնաս, որը կարող էին տալ քո խոսքերը։ Քո զայրույթը, քո սերը, քո տխրությունը, ուրախությունը, ամենը խոստովանվում է պատերին։ Ոչ ոք չի հոգում քո մասին։ Մի մարդը չափից ծանր է ինքն իր համար, որ այդ ծանրությանը մի փետուր ուրիշից ավելանա։ Համակարգը պահվում է լուռ խոստովանությունների վրա... լռությունը ինձ պահում է սոցիումում որպես իր մասնիկ։ Ինձ հրավեր չի ուղարկվել խնջույքի, որում այժմ լռված եմ։ Ես պարզապես եկել եմ ու բոլորն արդեն հարբած են։ Ես ցանկանում եմ լինել սթափ, բայց ես բախվում եմ անտարբերության։ Ամեն մի հարբած սեփական կեղծ երջանկությունն է վայելում, իսկ ես չունեմ նույնիսկ այդ կեղծիքը։
Ես աշխատում եմ լինել այն, ով կցանկանայի...բայց մինչ օրս ես ինքս ինձ չեմ ճանաչում։ Ես դառնում եմ այն մարդը, ով ինձ հետ կապ չունի։ Ես ատում եմ այն աղմուկը, որը ինձ շրջապատում է։ Ես ատում եմ այն լռությունը, որտեղ ես կարող եմ մտածել։ Լռությունը ստիպում է հաշտվել, աղմուկը՝ չնկատել, որ դու հաշտվել ես։ Կարո՞ղ եմ ես մինչ ականջներս ժպտալ։

-Բարև ձեզ, ինչպես եք։

Այո, անվերջ... չնայած հարբած մարդիկ խնջույքից հետո թքած ունեն, թե ով է բարևել նրանց երեկ

 
Read more...

from ոսկեզօծ

  • Հն, էսօր Բարդակ գնում ենք՞
  • Գնում ենք բա ինչ ենք անում։ Կկարանա՞ս գաս։
  • Հա բա, գռաժդանսկի շորերս հագել եմ, հեսա Դիմայիս վերցնեմ ու գանք։
  • Դե մենք ստեղ ենք։ Ждем:
  • Առանց մեզ շատ չխմեք։
  • Нечего не обещаю:

Այսօր պատրասված էինք՝ վերջին օրն էր, պետք էր վայելել ամեն վարկյանը։ Առանց րոպե կորցնելու, գնացինք Նինայի սրճարան։ Այն դեռ բաց էր ու Սյուզին մեզ, ինչպես միշտ, մեծ սիրով քլաբ սենդվիչ սարքեց։ Էդմոնը՝ մեր զարգացող ալկոհոլիզմի մասին կատակ անելով, լցրեց մեր պլաստիկ ջրի շիշը սառը սպիտակ գինով։ Մենք ճամպա ընկանք։

Երեքով քայլում էինք համարյա դատարկ, հով Ստեփանակերտի փողոցով։ Հերթով կծում էինք սենդվիչը, իրար փոխանցում էինք գինու շիշը։ Ճանապարհին անդադար ծիծաղում էինք։ Նույնիսկ տխուր, անցած հիշողությունները թվում էին ծիծաղելի։ Չկար տխրություն, միայն անբիծ երջանկություն, ազատություն ու սառը գինի։

Բարդակ հասանք արդեն գինովցած։ Երջանկությունը շուտ վերածվեց պարելու մեծ պահանջի։ Բարդակը լիքն էր։ Ազատը մեզ դիմավորեց մշտական լայն ժպիտով, Դավիթը՝ մշտական նոր կոկտեյլով։ Բառում հավաքված ամեն մարդ չափից դուրս ծանոթ էր թվում։ Ամեն մեկի դեմքը, նմանվում էր հազար տարվա ընկերոջ դեմքի, ով կնստի քո կողքին, կխոսի քեզ հետ մինչև ուշ գիշեր, իսկ վաղ առավոտյան կանհետանա նոր օրվա ու գործերի մեջ։ Գուցե Նա, այլևս երբեք քեզ չի հանդիպի, գուցե նույնիսկ չճանաչի փողոցում, բայց Բարդակում, ծխի ու բարձր երաժշտության ներքո Նա քո ընկերն է, քո մտերիմը, քո բարեկամը։

Դավիթը կոկտեյլը այս անգամ մի քիչ թթվաշ էր։ Ինքը խառնել էր նարնջի ու լիմոնի սոկը ինչ որ ալկոհոլի հետ։ Մեր միակ պատվերը Դավիթին, գինուց հետո սազացող խմիչքն էր, մնացածը՝ կապ չուներ։ Ընդհանրապես Բարդակում շատ քիչ բան կապ ունի։ Կապ չունի ումից ես ծխախոտ վերցնում, բոլորը միշտ ավելոդ մեկը ունեն; կապ չունի ում բաճկոնն է կաղված դռան մոտ՝ դուրս գալուց օդ շնչելու կարող ես վերցնել ցանկացածը։ Բարդակում կապ չունի ով ես դու Բարդակից դուրս, իսկ թե ով ես դու դրա ներսում միայն քո ձեռքերում է։

Թթվաշ կոկտեյլով խմեցինք մեր ընկերության կենացը։ Այս կենացը մեծ նշանակություն ուներ մեզ համար, այն տոնում էր մեր կապը ու սերը իրար հանդեպ։ Այս կենացը մենք կիսեցինք Բարդակի բոլոր հաճապորդների հետ։ Միացրեցինք սպասված լատինո երգերը ու սկսվեց փարթին։ Այս փարթին առաջին հերթին մեր ազատության նշումն էր, ազատության, որը հնարավոր է գտնել չորս փոքր պատի ներսում։ Պարում էին բոլորը։ Իրար խառնված էին զբոսաշրջիկները, բնիկ ստեփանակերցիները, Երևանից ժամանած հյուրերը՝ բոլորը պարում էին ու բարձր երգում Cardi B-ի ինչոր հերթական երգ։

Երբ մենք վայելում էինք երկրորդ, արդեն ավելի քաղցր կոկտեյլը, մեզ միացան Երվանդը ու Դիման։ “Գռաժդանսկի” շորերով նստած բառում՝ սա անհավանական էր թվում երկուսին էլ։ Նրանք նույնպես սկսեցին գինուց։ Մեր պլաստիկ ջրի շշի միջի սպիտակ գինուց։ Հետո բոլորով անցանք Յագեռ խմելուն ու ռուսական ռոկին։

Ամեն կոկտեյլի հետ, Բարդակը դատարկվում էի։ Արդեն երևի ուշ էր, համոզված չեմ, քանի որ Բարդակում ժամանակն էլ, այդքան մեծ կապ չունի։ Հաճախ ժամանակը պայմանավորված է լինում միայն հայրիկի ջղային զանգով։ Բայց այսօր նույնիկս հայրիկը չի զանգում, երևի գիտի, որ մեր վերջին օրն է Բարդակում։ Գիտի, որ վաղը կընկնենք ճամփա, կվերդառնանք Երևան, այնտեղ դասեր, գործեր, պատրականություններ, մարդիկ ում ստիպված ես ժպտալ։ Չի զանգում որովհետև շատ լավ հասկանում է մեզ, գիտի, որ գինովցած ենք և երջանիկ։

Լավ Էլի-ի – Քո Աչքերը ոտքի կանգնացրեցին բոլորին։ Արդեն ոտաբոբիկ մենք գրկախառնված պարում էինք ու սրտի ամենախորքից գոռում էինք երգի բառերը։ Բոլորս էլ երգում էինք տարբեր մարդկանց մասին։ Կամ մի գուցե ոչ մեկի մասին էլ չէինք երգում, մի գուցե երգում էինք այս ակնթարթի մասին՝ ակնթարթի, որը լուծվում է նոր կոկտեյլի մեջ ու անհետանում ծխի հետ միասին։

Չնայած որ հատակը սառն էր, ոտքերս չէին մրսում, արյունս եռում էր իսկ մարմինս արդեն ինձնից լրիվ առանձին էր շարժվում։ Ես կարծես նայում էի բոլորին կողքից, առանձին մի հոգի Բարդակի հեռու անկյունում նստած, ծխելով։ Տեսնում էի Նինային՝ իր վարդագույն երկար շորիկով, Դիանային՝ իր՝ հով արտերում ազատ վազելու համար նախատեսված կապույտ շորիկով։ Տեսնում էի Դիմային, ով առաջին անգամ երկար ամիսների ընթացքում դուրս էր եկել ոչ ուղակի քաղաք, այլ Բարդակ՝ խմելու լավ ալկոհոլ ու լսելու բարձր լավ երաժշտություն։ Տեսնում էի նաև ինձ՝ երիցուկներով շորիկս հագիս։ Այնքան ազատ, այնքան թեթև։ Հանկանծ նկատեցի, որ այդ երջանիկ ամբոխի մեջ պակասում է Երվանդը։ Սա տարօրինակ չթված, ես Երվանդին գիտեմ, նա սիրում է առանձնանալ ամբոխներից, և վայելել իրենց երջանկությունը մենակ, իր ծխախոտը ձեռքին։

Կոշիկներս երկար փնտրելուց հետո, հագա ձեռքիս տակ ընկախ առաջին բաճկոնը և դուրս եկա դուրս։ Երվանդը կանգնած էր հեռվում էր, ծխում էր։ Մոտիկացա։

  • Ես կարող ա՞ դեպռեսվում ես – հարցրեցի ես։
  • Ոչ մի դեպքում – թախծոտ դեմքով պատասխանեց նա։

Մենք քայլեցինք դեպի՝ քիչ հեռվում գտնվող, նստարաններ։ Մեկ շաբավա ընթացքում շատ ժամանակ ենք անցկացրել այս նստարանների վրա, թե կյանքից խոսելով, թե ծիծաղելով և բոլորից թաքում ծխելով։ Նստեցինք իրար կողքի և ոչինչ չասեցինք։ Երվանդը ինձ առաջարկեց իր կիսատ ծխախոտը։ Ես վերցերցի այն ու մտքով տեղափողվեցի երկու տարի առաջ՝ երբ դեռ նոր-նոր էինք ծանոթացել։ Մենք նստած էինք կտուրի վրա, նայում էինք թե ինչպես է արեգակը ծագում և տրամաբանական ավարտի բերում մեր գիշերը։ Այդ առավոտ ես լացում էի, իսկ Երվանդը կողքս նստած ինձ լուռ ծխախոտ էր առաջարկում։

Հիմա նստած Բարդակի բակում մենք նորից լուռ ծխում ենք։ Կես ծխախոտ հետո Երվանդը կտրես լռությունը։

  • Ջոգում ես, ոչ մի բան էս աշխարհում կապ չունի։ Ոչ․ Մի․ Բան․ Մենակ սրտիդ ասածն ա որ կարևոր ա, ուրիշ ոչինչ։
  • Մնաց հասկանալ սիրտը ինչ ա ասում։ Ջոգու՞մ ես։ Էդ ա բարդը։
  • Էդ հեշտ ա։ Դու միշտ էլ գիտես սիրտդ ինչ ա ուզում, զուտ ամաչում ես ընդունել էդ։
  • Չեմ ամաչում, ընդհանրապես։
  • Ուրեմն վախում ես։
  • Կարող ա։

Մենք նորից լռեցինք ու հանգցրեցինք ծխախոտները։

  • Ինչի՞ց ես վախում որ։ – դադարից հետո նորից հարցրեց Երվանդը։
  • Աստված գիտի։ Մեկ-մեկ թվում ա ոչինչից, մեկ-մեկ կարծում եմ, ամենինչից։
  • Համարյա նույն ա դառնում։
  • Ահա։ Վախենում եմ մեկին ցավացնեմ։ Դառնամ մեկի տխրության պատճառ, մեկի սրտի մորմոք։ Վախում եմ, մեկը մի օր զարթնի ու հասկանա որ բացի ցավից իրենց ոչինչ չեմ տվել։
  • Մեկը տենց չի կարծի։ Համոզված եղի։
  • Չգիտես։
  • Գիտեմ։ Մոռացե՞լ ես։ Ես ամեն ինչ գիտեմ։
  • Չէ հա, տենց բաներ չեն մոռանում։
  • Ինչ էլ չանես կյանքում, մեկա ինչոր մեկին ցավացնում ես, ինչոր մեկը միշտ տխուր կլինի։ Բայց դու, դու պտի ուրախ լինես։ Դու պտի մի պահ կանգ առնես ու լսես ինչ ա ասում սիրտդ, ու ուրախ լինես։ Իսկ ուրիշները իրենց գլխի ճարը կտեսնեն։
  • Դե հա, երևի ճիշտ ես։

Գիշերային քար լռության մեջ, լսվում էր Բարդակում նվագող երաժշտությունը։ Լսվում էր մարդկանց ծիծաղը ու իրենց անչափ ուրախությունը տարածվում էր ամբողջ քաղաքում։ Իսկ մենք նստած էինք, կրկին խորացած լռության մեջ։

  • Հն, ասում ես ի՞նչ ա ուզում սրտիկդ։
  • Ուզում ա սիրի։ Էնքան շատ որ նույնիսկ վախենալու լինի։ Էնքան, որ նույնիսկ զզվելի լինի։ Էնքան, որ էլ ոչինչ կապ չունենա։ Էնքան, որ ինձ միշտ Բարդակում զգամ։ Ջոգու՞մ ես։
  • Բա ինչի էդ դեպքում չես սիրու՞մ։
  • Գիտես, հիմա նստած ստեղ հասկանում եմ, որ գուցե սիրում եմ։ Գուցե իրոք իմ մեջ էլ կա այդ սերը, սերը որի մասին գրում են, երգում են, նկարում են։ Գուցե՞ ես էլ կարամ ինձ տենց շքեղություն թույլ տամ։
  • Կարաս, ինչի՞ չես կարա։ Դու ամենինչ էլ կարաս։
  • Բա որ․․․
  • “Բա որը” խնդրում եմ, ռադ արա։ Դու նույնիսկ չգիտես վաղվա օրը ինչ ա բերելու, իսկ դու ասում ես “բա որ։” Ախպոր պես, ջիգյար, ուղակի արա են ինչ սիրտդ ա ուզում։
  • Լավ, լավ, կանեմ։ Մի ջղայնացի։

Այսքան ժամանակվա ընթացքում առաջին անգամ նայեցինք իրար վրա։ Նայեցինք ու սկսեցինք ծիծաղել, չէ որ իրար աչքերում տեսանք բոլոր այն գիժ արկածները, որոնց միջով անցել ենք։ Անցել ու հասել ենք այստեղ, Ստեփանակերը, Բարդակի նստարաններին նստած, Երևանից բերած ծխախոտ ծխելիս։ Եվս մեկ ծխախոտ վառեցինք։

  • Իսկ դու՞ – հարցրեցի ես ծխախոտը փողանցելով Երվանդին – դու ինչ ես անելու։
  • Ե՞ս։ Ես ինչ կարամ անեմ։ Ես կծառայեմ, կպրծնեմ, կգամ Երևան։ Կգնամ տուն, տաք դուշ կընդունեմ, մամայի հետ կնստեմ սենյակում, սուրճ խմեմ ու կծխեմ։
  • Բա հետո՞։
  • Հետո իրիկուն կգա, կզանգեմ քեզ, Մաշին, տղեքին։ Բոլորով կհավաքենք բակում, կնստենք ու կծիծաղանք։ Հետո մի տեղ կխմենք։ Կգնանք, օրինակ Կալումե, գարեջուր խմելու, կպարենք։ Մի օր էլ կգնանք Ոսկեվազ, Բագրատը ու Արամը խորոված կվառեն, դու ու Մաշը կիսատ սեղան կքցեք, Դերոն կենացներ կասի ու էլի կխմենք։ Ու կպարենք, կերգենք, կծխենք։ Գիտե՞ս հելը ինչքան լուսաբաց ենք դիմավորելու մենք էդ կռիշին։ Հելը էնքան ենք խմելու, թվա որ էլ երբեք չենք օյաղանալու։ Էնքան ենք հելը պարելու, Զառ։ Ու էնքան սիրենք։
  • Էդքան սիրուց կգժվենք մի օր։
  • Դե գժվելուց պետք ա սիրուց գժվել։
  • Իսկ դու՝ սենյակում, Կալումեում, Ոսկեվազում, դու այնտե՞ղ ես լինելու։

Երվանդը քմծիծաղ տվեց, բայց ոչինչ չխատասխանեց։

  • Թե լինելու ես բոլորից հեռու, անկյունում նստած։ Մտախոհ ու թախծոտ դեմքով ծխելիս։

Նորից հնչեց այդ իմաստալից քմծիծաղը։

  • Դու իհարկե ամենինչ գիտես, բայց դե ես էլ, քիչ բան չգիտեմ։ Ու գիտես, քեզ թվում ա, որ դու կկարողանաս պաղկվել բոլորից քո թախծի խորքերում, բայց ես քեզ հավաստիացնում եմ, մենք քեզ այնտեղ էլ կգտնենք։ Ես, Մաշը, տղերքը, կգանք քո փոքրիկ թախծոտ սենյակ, կկծկվենք բոլոր իրար հետ, ու կնստենք քեզ հետ, թեկուզ մինչև բացվեն բոլոր առավոտները։

Երվանդը ժպտաց ու քաշեց ծխախոտի վերջին մուխը։ Տուփը դատարկ էր։ Այդ ծխախոտները, հատուկ առված տղերքից մեկի պահանջով, Երևանին ամենամոտ բանն էին, Երվանդի գրպանում։ Բայց այդ գիշեր դրանք էլ պրծան։ Բարդակի ուրախ պարելու երաժշտությանը փոխարինելու եկել էր մելանխոլիկ ռուսական ռոկը։ Մենք վեր կացանք նստարաններից ու հազիվ կառավարելով գինովցած մեր մարմինները քայլեցինք դեպի Բարդակ։ Դռան մոտ կանգ առանք, լուռ գրկեցինք իրար, իմաստալից ժպտացինք ու մտանք ներս։ Ամեն ինչ արդեն ասված էր, ոչ մի բառ այլևս պետք չէր։

Ներսում տեղավորվեցինք Նինայի, Դիանայի, Դիմայի, Դավիթի, Գրիշայի, Ազատի ու շատ շատ ուրիշների հետ սեղանի շուրջ։ Գինի էր լցրած։ Կարծես թե այս մի գիշերվա ընթացքում մի ամբողջ կյանքի միջով պտույտ կատարեցինք ու վերջում, իհարկե, հետ եկանք գինուն։

Դեռ երկար էինք նստած, լսում էինք Զեմֆիրա, Սպլին ու ԴԴՏ։ Համարյա չէինք խոսում, միայն նայում էինք իրար վրա և մեկ-մեկ բռնելով միմիանց հայացքները ժպտում էինք ու գրկում իրար։

Մոտ երեքին գիշերվա դուրս եկանք Բարդակից։ Ազատը փակեց դռները ու անջատեց լույսերը։ Բոլորով նստեցինք իր մեքենայի մեջ, քանի որ ամեն գիշեր փակվելուց հետո հենց նա էր մեզ տանում տուն, իսկ այս անգամ, առանց մեկ վարկյան մտածելու համաձայնվեց Դիմային ու Երվանդին տանել հետ իրենց մոտ։ Մեքենայում System of a Down-ի Lonely Day-ն էր նվագում։

  • Դե մինչ վաղը, – լայն ժպիտով ասեց Ազատը երբ մենք հասանք տուն։
  • Վաղը առավոտ գնում ենք հետ Երևան – պատասխանեցի ես։
  • Յա, ոնց տենց։

Ազատը դուրս եկավ մեքենայից, պինդ գրկեց բոլորիս ու բարի ճանապարհ մաղթեց։ Երվանդը ու Դիման էլ էին դուրսը։ Գրկախառնվում ու հրաժեշտ էինք տալիս։

  • Քեզ լավ նայի, – ասեցի ես Երվանդին, երբ իրան պինդ գրկեցի։
  • Դու էլ քեզ, – պատասխանեց ինքը առանց ինձ բաց թողնելու, – ու նայի, խոստացել ես սրտիկիդ ուզածով անես։
  • Գիտեմ, գիտեմ։ Խոսք եմ տվել ուրեմն կանեմ։

Մենք հրաժեշտ տվեցինք ու տղաները նստեցին մեքենա։

  • Դե մյուս անգամ շուտ սպասում ենք սաղիդ հետ Ստեփանակետում, – ասեց Ազատը արդեն մեքենայից։

Նրանք գնացին։ Մենք մտանք տուն, թվում էր թե շատ լուռ բարձրացանք վերև, և պարկեցինք քնելու։ Մութ սենյակում, որ կիսում էի Դիանայի հետ, քառ լռություն էր։ Տունը քնած էր, քաղաքը նույնպես։ Պարկած տաք վերմակի տակ, թվում էր թե սենյակը պտտվում է ու ուր որ է կանհետանա։ Մենք փակեցինք մեր հոգնած, գինովցած աչքերն ու սենյակը իրոք անհետացավ։

Առավոտյան ընկանք ճամփա։ Հասանք Երևան և միանգամից մտանք դեռևս անսովոր առօրյայի մեջ։ Դասեր, գործեր, պարտականությւոններ, մարդիկ՝ ամենինչը նույն էր ու սպասում էր մեզ, բայց ոչ ժպիտով ու գինու բաժակով ինչպես Բարդակը, այլ անտարբեր դեմքով և դառը սուրճով։

2020-ի սեպտեմբերի 26-ին՝առաջին օրը հետ Երևանում, նայեցինք բոլոր արված նկարները ու վերհիշեցիքն ամեն պահ։ Հիշեցինք անվերջ զբոսանքները Ստեփանակերտում, չպլանավորված բայց կատարյալ արկածները Շուշիում, Նինայի սրճարանը, Սյուզիի սենդվիչները, Էդմոնի ու Սամվելի սարքած հյութերը, Դավիթի կոկտոյլները, Բարդակի պարերը ու ծիծաղները։ Հիշեցինք այդ անվերջանալի ազատությունը ու անբիծ երջանկությունը որ զգացել էնք այդ օրերին։

Ես հիշեցի արված իմ խոստումը, լսեցի սրտիկիս ասածը ու պատրաստ կանգնեցի նոր արկածների դիմաց։ Չնայած որ Երևանյան առօրյան մեկ-մեկ խեղդում էր ինձ, ես կանգ էր առնում սիրած փողոցում, սրճարանում, այգում, նայում էի սիտիս ամենախորքերում ու գտնում էի այնտեղ պաղկված Բարդակը։ Իր անսպառ ազատությամբ ու անբիծ երջանկությամբ։

Սեպտեմբերի 26-էր, ու թվում էր, թե կյանքը վերջապես սկսվում է։

 
Read more...