Օրագիր

Ընթերցել

Վերջին գրառումները Օրագրում։

Հետեւիր նաեւ RSS֊ով, այստեղ՝ feed։

from eva

There's big chaos in my head that I'm trying hard to conceal. My body is talking to me louder than ever and I can hear it, the problem is, I can't listen to it, I'm not ready.

I'm scared that I can find out things inside of my consciousness I don't wanna know, I'm scared that somehow I will open up to myself and it will hurt me.

But then I realize, the fact that I'm scared is the starting point. I have to know, I have to understand myself at whatever cost.

There are also things I will never question, things that I find are indescribable and authentic, I wanna cherish them. Those are the values I'll never replace, they're with me from now on. You gave them to me, now I have to hide them in places nobody can find. I don't think anyone can notice if they find them. Those are too precious, too mature, too beautiful, too much wise, a little bit too much, a little bit...unspoken. I wish we could talk about them more.

Wherever this road takes me, I cannot forget it, the time, it seems to me, has stopped and it cannot move on for now. The clocks are not moving.

 
Read more...

from OdearOgy

I'm messed up.

My mind is messed up.

The weather is nice and hot here.

But I'm cold.

I turned on the heating.

I put on my red sweater.

I'm still cold.

I miss you.

I miss the heat of you.

I miss the heat of your body.

I miss your voice.

I miss your laughter.

I miss the smell of you.

I miss the smell of our kissing.

I miss us lying in a bed.

I miss you.

I wasn't public about my feelings before.

You've changed me.

I miss you.

I love you.

I want the world to know.

I want to scream and shout.

I want you.

I want us.

I want you.

You're mine.

I'm yours.

I love you.

I'll heal.

I promise.

 
Read more...

from OdearOgy

Գլխումս քո ձայնն է, քո ժպիտն ու ծիծաղը։

It keeps repeating in my head. I like it. I love it. I want it. Again. Again. I love it.

I love you. I know it. I knew it. I know it.

I love you.

 
Read more...

from eva

Երազումս քնած էի: Երբ արթնացա, մեկը գրկել էր ու փորձում էր խոսել հետս, փորձում էր հասկանալ, թե ինչպես եմ: իսկ ես վախենում էի. երազում ես արթնացել էի իսկ էդ որևէ մեկը, ով փորձում էր գրկել ինձ, իմ երազից էր, ու ես գոռում էի, չէի հասկանում, թե ինչպես երազից նա հայտնվեց իրականությունում, ու թե ինչու է նա ինձ փորձում գրկել ու չի գնում, չի անհետանում: գոռում էի, բայց ձայնս չէր լսվում, էդպես մի քանի րոպե: հիմա նոր հասկացա, որ դա էլ էր երազ:

Մեր վախերը դառնում ենք մենք: երբեմն որոշ վախեր մեզնից ուժեղ են գտնվում ու մեր փոխարեն իրենք են որոշում: ու մենք չենք նկատում դա, մենք պարալիզված ենք վախով, չենք կարողանում կառավարել մեր հապճեպ որոշումները, ու մենք բոլոր վախերին ճանաչում ենք, իսկ մեզ՝ երբեմն չէ:

գուցե մի օր արթնանամ, ու սա էլ երազ լինի:

 
Read more...

from ոսկեզօծ

Սերը պառակտում է մեզ,

անփոխադարձ Սերը, գալիս է ամենասխալ պահերին։ երբ Մեկը չափից դուրս սիրում է Մյուսին, իսկ Մյուսը չափից դուրս՝ իր ազատությունը։

անփոխադարձ Սերը Մյուսին վերածում է երազանքների մի բույլի, դարձնելով նրան անհասանելի մի աստղ՝ բյուրավոր աստղերից տարբերվող, ամբողջ տիեզերքից հարազատ։

անփոխադարձ Սերը թաքցնում է Մյուսի բոլոր թերությունները, դրանք վերածում է գեղեցիկ սպիերի, դրանք լցնում է ու զարդարում է ոսկով։

անփոխադարձ Սերը գերում է Մեկին իր երևակայած երազանքների գրկում, ստիպում է ննջել երազների այդ լաբիրինթում մինչև Մեկը չի կորչում անվերադարձ, կամ մինչև Ուրիշը չի գտնում նրան։

Սերը պառակտում է մեզ,

փոխադարձ Սերը Մեկին և Մյուսին լցնում է լույսով նրանց հոգիները կապում է միմյանց գույնզգույն թելերով նրանց աչքերի համար բացում է նոր ծիածաններ, նոր տիեզերքներ, նոր աշխարհներ,

բայց նույնիսկ փոխադարձ Սերը լքում է Մեկին ու Մյուսին, ու նրանք լաց են լինում, ու գործիքներ չեն գտնում հոգիների դատարկությունը լցնելու համար։ Մեկը փորձում է խմիչք, Մյուսը՝ թմրանյութ, Մեկը փորձում է Ուրիշին, Մյուսը՝ փախչում է ամենից, Մեկը թրջում է տան բարձերը ու խոռտակում է սենյակները իր արցունքների մեջ, Մյուսը՝ լուռ նստում է ու չի նկատում ինչպես բացվեց առավոտը։

Սերը պառակտում է մեզ,

բայց մենք ամեն անգամ հրավիրում ենք իրեն ներս։

 
Read more...

from OdearOgy

She's got you high and you don't even know yet...

I know.

 
Read more...

from OdearOgy

Զգում եմ, թե ինչքան ասելիք ունեմ, հասկանում եմ թե ինչքան բաներ կան որ չեմ ասել։

Զգում եմ՝ դժվարանում եմ մտածել, թե ոնց եմ պատմելու, չեմ ուզում խոսել էդ ամենի մասին, բայց ուզում եմ, որ իմանաս։

Ուզում եմ կարդաս մտքերս նորից ու տաս ճիշտ հարցերը նորից։

Ուզում եմ չխոսեմ ես ու դու ինձ հասկանաս։

Ուզում եմ

սիրումեմ

 
Read more...

from sona

ահավոր ծանրացած եմ ինձ զգում, ներսս լիքը անիմաստ էմոցիա կա, որոնք չգիտեմ ինչպես օգտագործել։ կորցրել եմ էն մանր բաները, որոնցից երջանկանում եմ։ հիմա մենակ տխրություն եմ զգում. նայում եմ սիրելի մարդկանցտխրում եմ, նենց տպավորություն ա, որ ահավոր հեռու են ինձանից, չեմ կարողանում շոշափել, չեմ կարողանում խոսել, չեմ կարողանում լավ կամ վատ բաներ ասել իրանց։ կատուներն էլ այլեւս չեն ուրախացնում, մոտս չեն գալիս, նույնիսկ հակառակը հեռանում են, պաղկվում են, իրանց պատճառով էլ եմ պանիկայի մեջ ընկնում։ աշխարհի գույները փոխվել են իմ համար, ու հեչ դեպի հետաքրքիրը չէ։ ավելի վառ են դարձել, բայց էդ հաճելի չի, բալանսի մեջ չի, գժվում եմ։ կոմֆորտ չունեմ, ոչ մի տեղ չեմ ուզում լինել, երկար մնալ չեմ կարողանում։ ոչ մի ուտելիք, ըմպելիք, վայր, ֆիլմ, երգ, ոչինչ հաճույք չի պատճառում։ հիմա Սարտրի <<Սրտխառնոցն>> եմ կարդում, ու ես հասկանում եմ իրան. ճիշտ ա, իմ մոտ սրտխառնոց չի, ուրիշ բան ա, բայց դե։ ահավոր փակ եմ զգում ինձ, սիրածս մարդուն ինքս իմ վրա ճնշում գործադրելով նոր կիսատ-պռատ ասեցի ինչ ա ներսս կատարվում։ համարյա լրիվ էսքանը մենակ մի մարդու եմ կարողանում ասել, ու չնայած ավել ինչի՞ս ա պետք, բայց մի տեղ պետք ա գրեմ էս սաղ, մի տեղ, որտեղ չեն իմանա գրողն ով ա։ ինքս իմ մեջ սուզվել ու խորտակվում եմ։

 
Read more...

from ոսկեզօծ

Գիտե՞ս, գիշերային Երևանը պահում են շները։

Գիշերը երեքից ուշ երբ հանկարծ հայտնվեմ փողոցում գիտեմ, որ մենակ չեմ։ Գիտեմ, որ շների մի մեծ ոհմակ կհետևի իմ ամեն քայլին Կքայլի ինձ հետ, գիշերային գեղեցիկ Երևանով։

Գիշերային Երևանը, հեքիաթային մի վայր է։ Մի քիչ վախենալու, բայց հեքիաթային։ Գիշերային Երևանը մութ չի, չնայած փողոցի լույերը անջատվում են ուղիղ ժամը մեկին։ Սրճարանի, մեքենայի, 24-ժամյա խանութի լույսը կբացեն ճանապարհը իմ առջև։ Գիշերային Երևանը քնած չի, չնայած բոլոր պատուհանների ճրագները հանգած են։ Ակումբը, բառը, փաբը կհրավիրեն ինձ ներս, կառաջարկեն նստել, կծանոթանան ինձ հետ։ Կպատմեն ինձ իրենք ամենաթանկ գաղտնիքները, կբացենք իրենք փակ սրտերը կլցնեն ու կլցվեն սիրով։ Գիշերային Երևանը ապրում է, Խմում է, Ծիծաղում է, Ծանոթանում է, Համբուրում է, Սիրում է, Ու մի քիչ էլ է խմում։

Գիշերային Երևանը անվերջ է, եթե դու էլ համաձայնվում ես իր հետ միասին անվերջ լինել։ Գիշերային Երևանում արև չի բացվում, Այստեղ միշտ հով գիշեր է, միշտ բավականին տաք է սառը գինու համար, Բայց երբեք շոգ չի, իրար գրկելու համար։

Բայց իրար գրկել չենք կարող, Իրարից կրկին հեռու ենք, Դու՝ քնած տաքուկ վերմակի տակ Ես՝ գարեջրի դատարկ շշով, աստիճաններին

Գիտե՞ս, ես քեզ կարոտել եմ Կարոտել եմ ձեռքերդ, որ ինձ գրկում են Կարոտել եմ ձայնդ, որ անվերջ խոսում է ինձ անհասանելիից Կարոտել եմ ժպիտդ, որ ստպում էր ժպտալ, նույնիսկ երբ աչքերս խավարած էին արցունքերից։

Գիտե՞ս, գիշերային Երևանը պահում են շները, Քայլում են ոհմակով Պաշտպանում միմյանց Հաչում անցնող մեքենաների վրա՝ իրենք հանգիստը խանգարելու համար Բարկանում են մարդկանց վրա, ով բարկանում է իրենց վրա Վազում են փողոցներով, կարմիր լույսի տակ, որը երևի չեն էլ տեսնում, Վազում են հեռու, վազում են արագ ու փախչում են Փախչում են Փախչում են միասին

Իսկ դու տանը քնած ես, տաքուկ վերմակի տակ։ Իսկ ես, վազում են հեռու վազում եմ արագ։

 
Read more...

from կօֆէ

Խառնված, շփոթ, հուզված, մի տեսակ կարմրած, ամաչկոտ, չմտածված, չորոշած, հանկարծ, խլվլացող, վախեցնող, նոր, անսովոր, անհանգիստ... սեր, սիրահարվել դեռ կա՞։ թե՞ ժամանակների հետ անցավ։ թէ՞ մեծ ենք դրա համար, զբաղ ենք։ թե՞ հպարտ ենք չափազանց ու խիստ։ Ես սիրել գիտեի։ քավ լիցի, չեմ մեղադրում կյանքին, բայց գոնե նեղանալու իրավունք ունեմ, որ սովորեցնելու փոխարեն մոռացրեց։ Ես գիտեի սիրահարվել՝ անջատված, անհեթեթ, խենթ, անխնա։ Ես լրջացել եմ ու հաշվարկում եմ ամեն մի քայլս, ես գումարում-հանում եմ ամեն քայլիս հետ։ Թողնել ամեն ինչ հանուն նրա, նույնիսկ ամենամեծ եդազանքդ զոհել, ես դա գիտեի, ես դա արել եմ, հիմա ամեն արարքից առաջ պետք է երկար ու մանրամասն խորհել։

Կրակ, կայծ, վախ, հանկարծ... Բառերը դարձել են մտածված, հանգիստ, հանդարտ, կշռադատված։

Ու յոթը չափիր-ը տասնյոթ է դարձել։ տեղից վեր թռչել գիշերվա կեսին ու վազել միայն նրան տեսնելու ոչ ոգի կա ոչ սեր ոչ պատճառ ոչ հավես։

Սերունդներին պետք է խնդրել սիրահարվելու շեմը բարձր պահել։

 
Read more...

from ոսկեզօծ

Երևանի Կիրովի անվան մանկական այգին իմ ամենասիրած վայրն է։ Այստեղ ես անցկացրել եմ մանկությունս ու այգու ամեն անկյան, ամեն ծառի հետ կապված բարի հիշողություններ ունեմ։ Մեր համար այն կոչվում էի (ու մինչև հիմա կոչվում է) Հեռու այգի։ Մենք ապրում էինք այգուց մեկ փողոց վերև, բայց մեր շենքին ավելի մոտ կար մի ուրիշ այգի, և այդ տրամաբանությամբ, Կիրովի այգին դարձավ մեզ համար Հեռու այգին։

Այգու աջ մասում, մեծ (կամ այն ժամանակ մեծ թվացող) հրապարակի կողքին աշխատում էր Գայանեն։ Գայանեն ուներ մուգ շագակակագույն մազեր, ու գեղեքիկ կլոր աչքեր։ Միշտ մազերը երկար էր պահում ու կապում էր, բայց դիմացը կարճ, այդպես կոչված “չոլկա” էր պահում։ Կարճ մազերը միշտ ընկնում էին դեմքին, ու նա անընդհատ դրանք ուղղում էի։ Գայանեին հիշում եմ կապույտ շապիկով, վրան էլ՝ մանր սպիտակ ծաղիկներ, չնայած որ երևի այդ շապիկից բացի շատ ուրիշ շորեր էր հագնում։ Նա շատ նուրբ ու բարձր ձայն ուներ։ Միշտ զրնգուն ու ծիծաղացող։ Բայց կարող է պատահի, ես եմ այդպես իրեն հիշում։

Գայանեն աշխատում էր կավիկներ ներկելու սեղանի մոտ։ Կավիկները, սպիտակ՝ գիպսից պատկաստած ֆիգուրներ էին, որոնք մենք ներկում էինք Գայանեի հետ միասին։ Կավիկ ընտրելը մեր մանկության ամենաբարդ որոշումն էր (դրանից կարևոր, երևի միայն դպրոցական օրագրի ընտրությունն էր)։ Գայանեի սեղանի մոտ միշտ կային ամենատարբեր կավիկները՝ սկսած փոքրիկ տափակ մեդալյոններից մինչև բարձր արձանիկներ։ Մենք միշտ ընտրում էինք միջինը՝ դելֆինի արձանիկ, ջրահարս, կամ էլ առյուծիկ։

Բարդ ընտրությունը կատարելուց հետո, սկսում էինք ներկել։ Գայանեից սովորել եմ գոգնոց բառը։ Հաստատ դպրոցում էլ էինք այն անցել, բայց Գայանեի ասածն էր տպավորվել մեջս։ Գոգնոցները Գայանեն պինդ կապում էր մեր վրա, որպեսզի ներկելուց շորերը չկեղտողվեն։ Գոգնոցները միշտ ներկոտ էին։ Դրանք հագնում էին կավիկներ ներկող բոլոր երեխաները։ Իսկ մենք մեզ արդեն մեծ էինք զգում, ու միշտ ասում էին, որ մենք արդեն շատ պարտաճանաչ ենք ու գոգնոցի կարիք չունենք։ Բայց Գայանեն միշտ համոզում էի, ու մենք նստում էին ճռճռան պլաստիկ սեղանների մոտ, կոպիտ կտորից գոգնոցներով և գույներով էինք լցնում մեր կավիկները։

Գայանեի առաջին դասերից էր՝ մի գույնի վրձինով մի մտեք ուրիշ գույների մեջ։ Միշտ լվացեք վրձինները հետո անցեք մյուս գույնին։ Դա ասելուց նա շատ լուրջ էր, թվում էի, կարծես փորձում էր վրձինների միջոցով կյանքի մասին մեզ դաս տալ։

Շուտով, սկսեցինք ավելի քիչ գնալ կավիկներ ներկելու։ Սկսեցինք ժամանել ուրիշ կենտրոնների՝ լողի, պարի, գրելու խմբակ, և Հեռու Այգու ժամանակ համարյա չկար։ Իսկ մի օր, մենք գնացինք Հեռու այգի, ու Գայանեն այնստեղ չէր։ Այնտեղ էր Գայաների գործատուն՝ ում դրանից առաջ էլ էինք տեսնում ու չէինք սիրում։ Նա Գայանեի բևեռային հակառակն էր։ Նա միշտ թվում էր ջղայն ու անհավես, չէր ծիծաղում, չէր անում կատակներ։ Նրան հարցրեցինք թե որտեղ է Գայանեն, երբ է հետ գալու, և այդյոք հետ գալու է։

Գործատուն, ում անունը այդպես էլ չիմացանք, ասեց որ Գայանեն դուրս է եկել գործից, որպեսզի կենտրոնանա իր ուսման վրա։ Այդ օրը շատ տխուր նստեցինք կավիկ ներկելու, գոգնոց չկապեցինք, իսկ ներկերը մեզնից առաջ արդեն ինչ-որ մեկը խառնել էր։

Մետ վեց տարի առաջ, Օպերայի հրապարակում նստած տեսանք մի աղջկա, շագանակագույն երկար մազերով, մեծ կլոր աչքերով։ Համարյա համոզված էինք՝ Գայանեն է։ Երկար նայում էինք իրա վրա, սպասում էինք մեզ նկատի, մոտիկանա և զրգնուն ծիծաղեցող ձայնով մեզ ողջունի։ Նա մեզ չնկատեց, իսկ երբ վեր կացավ որ գնա, նկատեվին որ նա Գայանեից շատ ավլեի բոյով և նիհար է։

Գայանեին այլև չեմ տեսել, ոչ այգում, ոչ էլ հանկարծակի փողոցում։ Չնայած նույնիսկ եթե տեսնեի դժվար ճանաչեինք միմյանց։

 
Read more...

from Առանց էակ

Սիրելու մասին

ապրել կարող ենք բոլորս սիրել մեծ մսս արժանի լինլ սիրուն քչերս

կապված քաղաքի ամեն անկյունում ամեն կողքինը ծանոթ է թվում բացի քեզանից բոլորի հայացքը միայն ինձ է տեսնում

միթե լինելուց բացի այլ բան եմ ուզել միթե տեսնելուց բացի այլ բանեմ խնդրել միթե քեզ ունենալուց բացի այլ բան եմ փնտրել

միթե պետք է մոռանամ անցնեմ առաջ միթե այդչափ տարված եմ եղել միթե չեմ ճանաչել քեզ բնավ

միթե հեռու ես ու մեղովորը ես եմ միթե սիրել եմ ու մեղավորը ես եմ միթե սիրել ես ու մեղավորը ես եմ

միթե չի գա մի օր, երբ միասին կլինենք միթե չեմ ապրի ես այդքան միթե իմ սերը արժանի էր քեզ

 
Read more...

from Առանց էակ

Ատելու մասին

ատումեմ քեզ ամբողջ մտքով ատում եմ ինձ ՝ ավելի, ատում եմ միտքը քո մասին ատում եմ ինձ՝ էդ մտքի համար:

ատում եմ ժամանակը , որ քեզ եմ նվիրել ատում եմ ապագան, որ քեզ հետ եմ պատկերացրել ատում եմ ժամանակը, որ քեզ սիրելով եմ զբաղվել ատում եմ ժամանակը, որ քեզ ատելով եմ զբաղվել

ատում եմ հույզերս մտքերս ու ինձ ատումեմ քեզ ՝ավելի: ատում եմ սուտ խոսքերդ իմ մասին և ատում եմ ինձ ՝ավելի:

ատում եմ ժամանակը, որ սպասել եմ քեզ ատում եմ քեզ, որ դա չես շտկել ատում եմ մտքրեը, որ ինձ վանել են ատում եմ ինձ, որ քեզ սիրել եմ:

ատում եմ մոլորակը որում քեզ տեսա ատում եմ երկիրը որում դու ինձ գտար ատում եմ մեր տունը, որ ինձ քեզնից հեռացնում էր ատում եմ աշխատանքը, որ ինձ ու քեզ կապում էր

ատում եմ ապագայի քո հետ պլանները ատում եմ ինձ դրանք ունենլու համար ատում եմ քեզ ոչ մի քայլ չանելու համար ատում եմ ինձ, որ սպասել եմ քայլի

ատում եմ քո տղամարդ տեսակը որ ինքնաբավարարմամբ է միայն սնվում ինքնախեբույթամբ է իրեն արդարացնում ատում եմ ստին փորձերդ

ատում եմ քո սուտ սերը ատում եմ քո շրջապատը ատում եմ քեզ իմ շրջապատում ատում եմ քենիզ հետո իմ շրջապատը

ատում եմ աշխարհընկալումդ որ ոչինչ ոչնչից չի տարբերում որ իմ վատ զգալու համար արգումենտներ է պահանջում

ատում եմ օրերը, որ սպասումը սրտումս հույսը հոգումս, մտքումս երազանք որ դու մի օր դուրս կգաս վարդագույն աշխարհիցդ ու կտեսնես ինձ ու քեզ ՝ իմ կողքին, որ երբեք ոչինչ չի արել էդ տեղում լիելու հանար

ատում եմ քեզ ամբողջ մտքով ատում եմ քեզ ամբողջ մի դար ատում եմ ինձ քեզ սիրելու համար

 
Read more...

from տիգրան

Մարդիկ, որոնք պատրաստ չեն իրենց ծանօթների հետ քննարկել օրուայ հարցը, քննադատում են բռնութիւնը։ Համացանցի հայկական համայնքներում ծաւալուած քննարկումների զգալի մասը կը վերջանայ՝ «այս քննարկումն անիմաստ է զի երկուսս էլ չենք փոխելու մեր կարծիքը» գրութեամբ։

Արդեօ՞ք կարելի է հաւատալ բռնութիւնը քննադատող մարդու անկեղծութեանը, ում պատասխանը ակնյայտօրէն կը վկայի, որ նա չի հաւատում քննարկումներով համաձայնութեան հասնելու հնարաւորութեանը։

 
Read more...

from dada

Part I: An Introduction

The purpose of this series is to showcase the social standing in Armenia, one of the post-soviet countries riddled with a horrific past and a platitude of societal and cultural issues. To refrain myself from drifting into the indulgent practice of writing pop story snippets from Armenia, which I oft do, and to Illustrate the horrendous nature of systematic exploitation and abuse that has been oh so normalized in my country and in effect to keep this essay cohesive, I would like to lay out the framework of how this series should work. I will limit myself to writing one main story for each part of the essay. These stories will usually be based upon experiences that I had myself or was told by my friends. After writing the story, I will try with the best of my ability to illustrate the societal, cultural, and historical causes behind the occurrence of that story, and not per se the reasons behind that particular story but the reasons behind the all so similar stories that form a unifying cannon of life events that in turn cultivate the chaotic community that we are left with today. I will try to showcase the systems and norms that are so abusive and exploitative that the presence of such unjust and predatory mechanisms lead to the numbing of the mind and corruption of the soul. Those lucky enough to realize this process of total corruption, usually turn to different forms of escapism, an understandable response to the situation that they are born in. I too did partake in the inevitable pitfall of escapism, however, the realization that new people are born into this abysmal regime and their talents, desires, and hopes will be shattered and stepped over, in the same ways that mine were, have brought me to the realization of the duty I have as a survivor of the jungle – to share my knowledge and understanding of the place to the broadest audience possible, in hopes for them to develop the proper defense mechanisms against such a hostile environment. Because when I saw my sister with her hair cut to half and with the tears in her eyes, crying for my help, crying for an escape, crying for a safe place to exist, I knew that something must be done.

The essay was originally intended to be transformed into a video documentary series.

 
Read more...